سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
هواپیماهای اولیه بسیار ظریف و شکننده و فاقد قدرت لازمه بودند. زمانی که اوژن الی، هوانورد آمریکایی، در سال 1911 نخستین پرواز
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

فرودگاه دریایی

ناو هواپیمابر

هواپیماهای اولیه بسیار ظریف و شکننده و فاقد قدرت لازمه بودند. زمانی که اوژن الی، هوانورد آمریکایی، در سال 1911 نخستین پرواز موفقیت آمیز را از روی عرشه ی ناو نیروی دریایی آمریکا که به سکویی مجهز شده بود، انجام داد، این هواپیماها هنوز شکلی خطرناک و مخاطره آمیز از وسایل حمل و نقل به شمار می رفتند. دو ماه بعد، این خلبان جسور، بر عرشه یک کشتی فرود آمد. او در واقع، نخستین خلبان هواپیمای ترابری نظامی بود، اگرچه در آن زمان، ناوهای هواپیمابر هنوز به وجود نیامده بودند.

در سال 1913، کشتی اچ. ام. اس. هرمس، متعلق به ناوگان دریایی انگلستان، با سه هواپیما و عرشه کوتاهی که برای پرواز چندان مناسب نبود، پیشاهنگ طراحی ناوهای هواپیمابر شد. یک زیردریایی آلمانی در سال 1914 این کشتی را غرق کرد. اما کشتی جانشین هرمس، که در سال 1919، تکمیل شد، یک ناو هواپیمابر واقعی بود. در خلال جنگ جهانی اول، انگلیسی ها ناوهای هواپیمابری به کار گرفتند که هواپیماهایی را حمل می کرد که قادر به فرود در دریا بودند. در سال های بین دو جنگ جهانی، پیشرفتی سریع در طراحی، قابلیت ها و تجهیزات ناوهای هواپیمابر به وجود آمد. کشتی آرک رویال، متعلق به ناوگان دریایی انگلستان، که در سال 1938 به خدمت گرفته شد، جدیدترین ویژگی ها در زمان خود را، یک جا جمع آورده بود؛ موانع سیمی برای جلوگیری از ورود هواپیمای تازه فرود آمده، حصارهای توی برای جلوگیری از تصادم و سقوط، افرادی که با علامت دادن، مسیر و میزان سرعت فرود را به خلبانان اعلام می کردند و پرتاب کننده های منجنیقی برای پرواز هواپیماها از جمله امکانات بودند. در سال 1939، انگلستان، 10 ناو هواپیمابر داشت.

ناو هواپیمابر

در سال 1941، ژاپن 11 فروند و ایالات متحده 3 فروند از این ناوها داشتند. در پایان جنگ، نیروی دریایی آمریکا، یکصد ناو هواپیمابر در خدمت داشت. در سال 1940، در تارانتو ایتالیا، 21 فروند هواپیمای اره ماهی، از عرشه ناو هواپیمابر نیروی دریایی انگلستان موسوم به ایلاستریوس، به پرواز درآمده، با حمله به کشتی های نیروی دریایی ایتالیا، به 3 فروند از این کشتی ها، خسارات سنگینی وارد آورده اند. ژاپنی ها معتقدند که حمله تارانتو تقلیدی از روش حمله آنها به پرل هاربر در 7 دسامبر 1941 بوده است. آنها 360 هواپیمای مجهز به بمب و اژدر را به کار گرفته و موفق به انهدام کامل یا از کار انداختن 8 ناو جنگی، 3 رزم ناو سریع السیر و یک کشتی دیگر شدند. اما ناوگان کشتی های هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده که در زمان حمله مصون از خطر مانده بود، هسته مرکزی یک ناوگان جدید در اقیانوس آرام را تشکیل داد.

ناو هواپیمابر

در ماه مه 1942، نیروی دریایی ایالات متحده در نبرد دریایی کورال علیه ژاپنی ها جنگید. این نخستین نبرد دریایی که در تمام طول آن، هواپیما به کشتی ها حمله می کرد. در ژوئن 1942، نبرد میدوی، عملیات پیچیده هوایی و دریایی دیگری بود. این نبرد برای ژاپنی ها به بهای از دست دادن 6 فروند از 10 فروند ناو هواپیمابر اولیه تمام شد. پس از 1945، پیشرفت بیشتری در طراحی ناوهای هواپیمابر حاصل شد. افزودن بالگردها، این امکان را با ناوهای هواپیمابر داد تا علیه زیردریایی های دشمن وارد عمل شوند و همچنین برای تامین امنیت مناطق ساحلی، تفنگداران دریایی را در مناطق مورد لزوم پیاده کند. عرشه هایی زاویه دار، این امکان را به ناو هواپیمابر آمریکایی انترپرایز با وزنی معادل 75700 تن، به پایان رسید. این ناو، بزرگ ترین ناو هواپیمابری بود که تا آن زمان ساخته شده بود. این ناو که با نیروی هسته ای کار می کرد، قادر به حمل 100 هواپیما و آذوقه مورد نیاز برای گشت دریایی معادل 20 بار چرخیدن به دور کره زمین بود.

ناو هواپیمابر

در سال 1967، انگلیسی ها تصمیم گرفتند که به مرور هواپیماهای با بال ثابت را از گردونه خارج کرده و به جای آنها، هواپیماهای عمود پرواز هاریر را وارد عرصه عملیات نمایند. مزیت این هواپیما آن بود که دارای مسافت خیزش و فرود کوتاهی بود؛ عرشه شیب دار با زاویه رو به بالا برای هواپیماهای هاریر، خیزش را ساده تر کرد و متعاقب آن، هم ایتالیا و هم اسپانیا، این گزینه کم هزینه تر، یعنی ناو هواپیما بر مجهز به هواپیماهای هاریر را پذیرفتند. در نیمه دوم دهه 1970، اتحاد جماهیر شوروی سابق تولید ناوهای هواپیمابر مجهز به هواپیماهای عمود پرواز را آغاز کرد. این هواپیمابر در جنگ کره، در سوئز در سال 1956، در ویتنام، در فالکند، و در خلیج فارس طی سال های 1991- 1990، مورد استفاده قرار گرفتند.

 

برگرفته از کتاب: اسلحه و جنگ افزار در دوران جدید

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین