سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
همه‌ی آنچه لازم است در مورد ویروس کرونای جدید (COVID-19)، بدانید و بخوانید و بپرسید و ببینید
همنوا با اربعین حسینی بعد از تو خوبی سرخ است درختان را دوست می دارم ...
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

بعد از تو خوبی سرخ است

 

اربعین حسینی

همنوا با اربعین حسینی

بعد از تو خوبی سرخ است

درختان را دوست می دارم

که به احترام تو قیام کرده اند

و آب را

که مهر مادر توست

خون تو شرف را سرخگون کرده است:

شفق ، آینه دار نجابتت

و فلق محرابی

که تو در آن نماز صبح شهادت گزارده ای.

در فکر آن گودالم

که خون تو را مکیده است

هیچ گودالی را چنان رفیع ندیده بودم

در حضیض هم می توان عزیز بود

از گودال بپرس!

***

شمشیری که بر گلوی تو آمد

هر چیز و همه چیز را

به دو پاره کرد:

هر چه در سوی تو حسینی شد

و دیگر سو یزیدی.

اینک ماییم و سنگ ها

ماییم و آبها

درختان، کوهساران، جویباران، بیشه زاران

که برخی یزیدی

وگرنه حسینی اند

خونی که از گلوی تو تراوید

همه چیز و هرچیز را در کائنات به دوپاره کرد!

در رنگ!

اینک هر چیز یا سرخ است

یا حسینی نیست!

***

آه ای مرگ تو معیار!

مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت

و آن را بی قدر کرد

که مردنی چنان،

غبطه بزرگ زندگانی شد!

خونت

با خونبهای حقیقت

در یک طراز ایستاد

و عزمت ضامن دوام جهان شد

- که جهان با دروغ می پاشد -

و خون تو امضای "راستی" است.

***

تو را باید در راستی دید

و در گیاه

هنگامی که می روید

در آب

وقتی می نوشاند

در سنگ

چون ایستادگی است

در شمشیر

آن زمان که می شکافد

و در شیر

که می خروشد

در شفق که گلگون است

در فلق که خنده خون است

در خواستن

برخاستن

تو را باید در شقایق دید

در گل بویید

تو راباید از خورشید خواست

در سحر جست

از شب شکوفاند

با بذر پاشاند

با باد پاشید

در خوشه ها چید

تو را باید تنها در خدا دید

هر کس هر گاه، دست خویش

از گریبان حقیقت بیرون آورد

خون تو از سرانگشتانش تراواست

ابدیت آینه ای ست :

پیش روی قامت رسای تو در عزم

آفتاب لایق نیست

وگرنه می گفتم

جرقه نگاه توست

***

تو تنهاتر از شجاعت

در گوشه روشن وجدان تاریخ

ایستاده ای

به پاسداری از حقیقت

و صداقت

شیرین ترین لبخند

بر لبان اراده توست

چندان تناوری و بلند

که به هنگام تماشا

کلاه از سر کودک عقل می افتد

بر تالابی از خون خویش

در گذرگه تاریخ ایستاده ای

با جامی از فرهنگ

و بشریت رهگذار را می آشامانی

- هر کس را که تشنه شهادت است -

***

نام تو خواب را بر هم می زند

آب را توفان میکند

کلامت قانون است

خرد در مصاف عزم تو جنون

تنها واژه تو خون است ، خون

ای خداگون!

مرگ در پنجه تو

زبون تر از مگسی ست

که کودکان به شیطنت در مشت می گیرند

و یزید بهانه ای

دستمال کثیفی

که خلط ستم را در آن تف کردی

و در زباله تاریخ افکندی

یزید کلمه نبود

دروغ بود

زالویی درشت

که اکسیژن هوا را می مکید

مخنثی که تهمت مردی بود

بوزینه ای با گناهی درشت:

"سرقت نام انسان"

و سلام بر تو

که مظلوم ترینی

نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند

بل از این رو که دشمنت این است

***

مرگ سرخت

تنها نه نام یزید را شکست

و کلمه ستم را بی سیرت کرد

که فوج کلام را نیز در هم می شکند

هیچ کلام بشری نیست

که در مصاف تو نشکند

ای شیرشکن!

خون تو بر کلمه فزون است

خون تو در بستری از آن سوی کلام

فراسوی تاریخ

بیرون از راستای زمان

می گذرد

خون تو در متن خدا جاری است

***

یا ذبیح الله

تو اسماعیل برگزیده خدایی

و رویای به حقیقت پیوسته ابراهیم

کربلا میقات توست

محرم میعاد عشق

و تو نخستین کسی

که ایام حج را

به چهل روز کشاندی

- و اتممناها بعشر -

آه

در حسرت فهم این نکته خواهم سوخت

که حج نیمه تمام را

در استلام حجر وانهادی

و در کربلا

با بوسه بر خنجر تمام کردی

مرگ تو

مبدا تاریخ عشق

آغاز رنگ سرخ

معیار زندگی است

 ***

 

خط تو با خون تو آغاز می شود

از آن زمان که تو ایستادی

دین راه افتاد

و چون فرو افتادی

حق برخاست

و تو شکستی و " راستی " درست شد

و از روانه ی خون تو

بنیاد ستم سست شد

در پاییز مرگ تو

بهاری جاودانه زایید

گیاه رویید

درخت بالید

و هیچ شاخه ای نیست

که شکوفه سرخ ندارد

و اگر ندارد

شاخه نیست

هیزمی است ناروا بر درخت مانده

***

تو راز مرگ را گشودی

کدام گره، با ناخن عزم تو وا نشد؟

شرف به دنبال تو لابه کنان می دود

تو فراتر از حمیتی

نمازی، نیتی

یگانه ای، وحدتی

آه ای سبز!

ای سبز سرخ!

ای شریفتر از پاکی

نجیب تر از هر خاکی

ای شیرین سخت

ای سخت شیرین!

تو دهان تاریخ را آب انداخته ای

ای بازوی حدید

شاهین میزان

مفهوم کتاب، معنای قرآن!

نگاهت سلسله تفاسیر،

گامهایت وزنه خاک

و پشتوانه افلاک

کجای خدا در تو جاری ست

کز لبانت آیه می تراود؟

عجبا!

حیرانی مرا با تو پایانی نیست

چگونه با انگشتانه ای از کلمات

اقیانوسی را می توان پیمانه کرد؟

***

بگذار بگریم

خون تو در اشک ما تداوم یافت

و اشک ما صیقل گرفت

شمشیر شد

و در چشمخانه ستم نشست

تو قرآن سرخی

"خون آیه" های دلاوریت را

بر پوست کشیده صحرا نوشتی

و نوشتارها

مزرعه ای شد

با خوشه های سرخ

و جهان یک مزرعه شد

با خوشه ، خوشه ، خون

و هر ساقه:

دستی و داسی و شمشیری

و ریشه ستم را وجین کرد

و اینک

و هماره

مزرعه سرخ است

***

یا ثارالله

آن باغ مینوی که تو در صحرای تفته کاشتی

با میوه های سرخ

با نهرهای جاری خوناب

با بوته های سرخ شهادت

و آن سروهای سبز دلاور،

باغی ست که باید با چشم عشق دید

اکبر را

صنوبر

بوفضایل را

و نخلهای سرخ کامل را

***

حر، شخص نیست

فضیلتی ست،

از توشه بار کاروان مهر جدامانده

آن سوی رود پیوستن

و کلام و نگاه تو

پلی ست

که آدمی را به خویش بازمی گرداند

و توشه را به کاروان

و اما دامنت:

جمجمه های عاریه را

در حسرت پناه یافتن

مشتعل می کند

از غبطه سر گلگون حر

که بر دامن توست

ای قتیل!

بعد از تو

"خوبی" سرخ است

و گریه سوگ

خنجر

و غمت توشه ی سفر

به ناکجاآباد

و رد خونت

راهی

که راست به خانه ی خدا می رود...

تو از قبیله خونی

و ما از تبار جنون

خون تو در شن فرو شد

و از سنگ جوشید

ای باغ بینش

ستم ، دشمنی زیباتر از تو ندارد

و مظلوم، یاوری آشناتر از تو

تو کلاس فشرده تاریخی

کربلای تو

مصاف نیست

منظومه بزرگ هستی است

طواف است

***

پایان سخن

پایان من است

تو انتها نداری...

علی موسوی گرمارودی

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین