سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
همه‌ی آنچه لازم است در مورد ویروس کرونای جدید (COVID-19)، بدانید و بخوانید و بپرسید و ببینید
كفش‌هایم كو، چه كسی بود صدا زد: سهراب؟ آشنا بود صدا مثل هوا با تـَن برگ. مادرم در خواب است...
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

ندای آغاز

گل ، گل ارکیده

كفش‌هایم كو،

چه كسی بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تـَن برگ.

مادرم در خواب است.

ومنوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر.

شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه‌ها

می‌گذرد.

و نسیمی خنك از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می‌روبد.

بوی هجرت می‌آید:

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد.

و به این كاسه آب

آسمان هجرت خواهد كرد.

باید امشب بروم.

من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود.

كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد.

هیچكس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه یك ابر دلم می‌گیرد

 وقتی از پنجره می‌بینم حوری

– دختر بالغ همسایه –

پای كمیاب ترین نارون روی زمین

فقه می‌خواند.

چیزهایی هم هست، لحظه‌هایی پر اوج

(مثلاً شاعره‌ای را دیدم

آن چنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش

آسمان تخم گذاشت.

و شبی از شب‌ها

مردی از من پرسید

تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

كه به اندازه ی پیراهن تنهایی من

جا دارد، بردارم،

و به سمتی بروم

كه درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا می‌خواند.

یك نفر باز صدا شد: سهراب!

كفش‌هایم كو؟

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین