تبیان، دستیار زندگی

افضلیت قوم یهود

در وجه فضیلت بنى‏اسراییل بر عالمین، با این كه مسلم است كه پیغمبر اكرم (ص) افضل انبیا و اوصیا و كتاب و دین او افضل كتاب‏ها و ادیان و امت او، افضل امت‏ها مى‏باشد، چند وجه زیر گفته شده است:
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :


افضلیت قوم یهود


افضلیت قوم یهود

 «یا بَنِی إِسْرائِیلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتِی أَنْعَمْتُ عَلَیْكُمْ وَ أَنِّی فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِینَ»
«اى فرزندان اسراییل! از نعمت‏هایم كه بر شما ارزانى داشتم و [از] این كه من شما را بر جهانیان برترى دادم، یاد كنید».
در وجه فضیلت بنى‏اسراییل بر عالمین، با این كه مسلم است كه پیغمبر اكرم (ص) افضل انبیا و اوصیا و كتاب و دین او افضل كتاب‏ها و ادیان و امت او، افضل امت‏ها مى‏باشد، چند وجه زیر گفته شده است:
1. بعضى گفته‏اند كه مقصود عالمین زمان خودشان مى‏باشد؛ نه همه زمان‏ها؛
زیرا «الف» و «لام» در «العالمین»، براى عموم عرفى است و نه عموم حقیقى. از این رو، مقصود، برترى آنها نسبت به افراد عصر خودشان است و نه تمام اعصار. 2. برخى گفته‏اند كه اطلاق افضلیت با یك فضیلت هم سازش دارد و بنى‏اسراییلى كه در یك یا چند فضیلت از دیگران افضل بوده‏اند، اگر چه در بسیارى از فضایل، دیگران از آنها افضل بوده‏اند؛ خواه در زمان خود و خواه در تمام زمان‏ها و به این سبب نمى‏توان گفت كه بنى‏اسراییل از تمام جهات برترى دارند و روشن است كه فضیلت داشتن در یك جهت، بر فضیلت اطلاقى و عمومى دلالت نمى‏كند.
3. بعضى هم ذكر كرده‏اند كه طبق مفاد آیه 137 سوره اعراف (ما این قوم مستضعف [بنى‏اسراییل‏] را وارث شرق و مغرب زمین كردیم)، روشن است كه بنى‏اسراییل در آن زمان، وارث تمام جهان نشدند؛ پس مقصود این است كه وارث شرق و غرب منطقه خودشان شدند. بنابراین، فضیلت آنها بر جهانیان نیز برترى نسبت به افراد همان محیط است. 4. برخى هم گفته‏اند كه تفضیل بنى‏اسراییل، مقید به زمان استخلاف و اختیار آنان بود؛ اما بعد از این كه از امر پروردگار سرپیچى كردند و بر پیامبرانشان عصیان نمودند و نعمت‏هاى خدا را انكار و از عهد و پیمان خود شانه خالى كردند، خداوند نسبت به آنها حكم لعن و غضب و ذلت و مسكنت را اعلان نمود.
5. اما تحقیق این است كه افضلیت به معناى دارا بودن فضایل اخلاقى، اعتقادى، عبادى، جاه و منزلت، قرب به مقام ربوبى و مانند اینها نیست؛ بلكه مراد اتمام حجت به وسیله ادله واضح و براهین متقن، معجزات باهره، نعمت‏هاى دنیوى (مال، ثروت، ریاست و سلطنت) و امثال اینهاست. نكته قابل توجه و با اهمیت در این جا، این است كه بایستى مسئله تفضل الهى در ارائه نعمت‏ها را كه خود نوعى آزمون الهى به حساب مى‏آید، از مسئله فضیلت نفسانى و شخصیتى جدا كنیم؛ زیرا به دنبال آن تفضل، اظهار لعن و نفرین خداوند بر آن قوم، در قرآن آمده است‏ و این، دلیل روشنى بر بدطینتى و زشتى كردار ایشان مى‏باشد.
افزون بر این، معناى برخى آیات با در نظر گرفتن آیات دیگر، روشن مى‏شود و براى فهم یك موضوع، باید همه آیات مربوط به آن موضوع مورد توجه و درایت قرار گیرند و خداوند خود در آیه 18 از سوره مائده، درباره نفى فضیلت یهود، تأكید كرده، به آنان مى‏گوید: (وَ قالَتِ الْیَهُودُ وَ النَّصارى‏ نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ یُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ یَغْفِرُ لِمَنْ یَشاءُ وَ یُعَذِّبُ مَنْ یَشاءُ وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُما وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ)؛ كه مفهوم آن این است كه اى جماعت یهود! اگر آن گونه كه مى‏پندارید، شما بر توده بشر ارجحیت دارید، پس چگونه خداوند شما را به كیفر و عذاب‏هاى دردناكى كه به آن دچار گشتید، مبتلا كرد و به علت عصیانى كه دارید، شما را پراكنده‏ ساخت و از نظر بدكردارى، ضرب‏المثل عالم بشریت شدید.
منبع:پرسمان
این مطلب صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای بازنشر شده و محتوای آن لزوما مورد تایید تبیان نیست .