سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
سال هاست کوه به کوه می رود تا در میان صخره ها یا دره ها دانش آموزانی را پیدا کند که تشنه آموختن هستند. حکایت معلم فداکار لرستانی، داستان انسانی است که همه زندگی اش در کوله باری خلاصه می شود که همیشه به دوش می کشد و با رفتن به مناطق صعب العبور و پیاده روی
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

 معلم همسفر عشایر در دورترین مناطق ایران

سال هاست کوه به کوه می رود تا در میان صخره ها  یا دره ها دانش آموزانی را پیدا کند که تشنه آموختن هستند. حکایت معلم فداکار لرستانی، داستان انسانی است که همه زندگی اش در کوله باری خلاصه می شود که همیشه به دوش می کشد و با رفتن به مناطق صعب العبور و پیاده روی های طولانی به دنبال پیدا کردن عشایری است که در کوه و دشت زندگی می کنند.

بخش اجتماعی تبیان

روایت معلمی که 17سال همسفر عشایر در دورترین مناطق این سرزمین بوده است

به گزارش تبیان به نقل از تابناک، این نوشتار، حکایت معلمی است که زندگی اش با دانش آموزان عشایری گره خورده  و سال هاست که همرا ه آنها کوچ می کند . در کنار معلمی برای عشیره نشینان همه کار می کند. از تدریس گرفته تا کدخدامنشی ، انتقال بیماران با کمک هلیکوپتر اورژانس و آوردن دارو ، مکانیکی ، آرایشگری و حتی کوچ کردن همراه آنها.

 درباره معلم فداکار لرستانی

زندگی عزیز محمدی منش، با کوه های سخت و صعب العبور عجین شده است و عشق به مردم پاک عشایر باعث شده  تا او برای پیدا کردن آنها  کوه و دشت را با پای پیاده طی کند.  می گوید پاهایش همیشه او را در این راه همراهی کرده است و تا زمانی که توان داشته باشد برای باسواد کردن کودکان عشایر در کوه و دشت تلاش می کند و به نقاطی پا می گذارد که مردم آن شاید در طول سال یک بارهم شهر را ندیده باشند.
معلم فداکار لرستانی از روزی  یاد می کند که به عنوان سرباز معلم به روستای سیرم غلاوند در منطقه

زندگی عزیز محمدی منش، با کوه های سخت و صعب العبور عجین شده است و عشق به مردم پاک عشایر باعث شده  تا او برای پیدا کردن آنها  کوه و دشت را با پای پیاده طی کند.

 میانه کوه شرقی خرم آباد رفت و می گوید: «در طول این دو سال هر روز تابلوی زیبایی از خلقت خدا در طبیعت دست نخورده این منطقه می دیدم و مهر و محبت مردم عشایر و صفا و یکرنگی آنها باعث شد تا زندگی ام را برای همیشه وقف آنها کنم و همه تابستان ها با کوله باری که همه زندگی ام در آن است به مناطق صعب العبور می روم تا شاید در دامنه کوه یا پشت تخته سنگ ها و در دره های عمیق خانواده های عشایری پیدا کنم و زمینه علم آموزی فرزندان آنها و سواد دار شدن خود آنها را فراهم کنم.»
 
عزیز محمدی منش 38 بهار را پشت سر گذاشته است و با همان صفا و سادگی مخصوص اقوام لر، از روزهایی گفت که تصمیم گرفت مسیر زندگی اش را در راه علم و دانش تغییر بدهد. «دومین پسر خانواده هستم و تا 4 سالگی در یکی از روستاهای توابع بخش زاغه زندگی می کردیم. از کلاس دوم ابتدایی کمک خرج خانواده بودم. هر روز وقتی از مدرسه به خانه بازمی گشتم همراه برادرم به رودخانه نزدیک روستا می رفتیم و با بیل از کف رودخانه ماسه الک می کردیم و آنها را می فروختیم. همچنین 8 رأس بز را به چرا می بردم و چند گونی گیاهان مختلف کوهی می چیدم و به خانه می بردم. سختکوشی و زندگی در دل کوه و طبیعت درحالی که کفش لاستیکی به پا داشتم باعث شد تا زندگی در کوه برایم آنقدر سخت و غیرممکن نباشد.»

 قاب عکسی از زیبایی های خدا

وقتی به 18 سالگی رسیدم برای خدمت سربازی به عنوان سرباز معلم به روستایی در میانه کوه در شرق خرم آباد رفتم. در روستای سیرم غلاوند سه خانوار عشایری زندگی می کردند و 11 دانش آموز داشت. در این دوسال هر روز به شوق دیدن آفتاب و طبیعت زیبا از خانه سنگی بیرون می آمدم و ساعت ها محو طبیعت زیبای خدا می شدم. حضور در میان عشایر و زندگی در دل طبیعت زیبای کوهستانی مسیر زندگی ام را تغییر داد و تصمیم گرفتم بعد از پایان خدمت سربازی به عنوان معلم حق التدریس به مناطق کوهستانی بیایم. 17 سال از خدمت در منطقه بالاگریوه و منطقه بختیاری لرستان سپری شده است. سال 80 به عنوان معلم حق التدریسی به منطقه بکری در بخش پاپی به نام کرناس در شمال خوزستان و جنوب سپید دشت رفتم؛ جایی که قلعه ای به نام قلعه قهقهه در آن قرار داشت. در آنجا خبری از برق و تلفن و گاز نیست و باورها و اعتقادات عشایر آنجا واقعی است. صداقت و پاکی و مهربانی مردم عشایر مرا مجذوب کرد و من مهربانی و صفایی که این روزها در شهر کمرنگ شده است در آنجا دیدم و لمس کردم. بسیاری از آنها شاید در طول سال یک بار به شهر بیایند.
در یک سالی که آنجا بودم علاوه بر تدریس 6 پایه به دانش آموزان، شب ها برای مردم بی سواد کلاس

حضور در میان عشایر و زندگی در دل طبیعت زیبای کوهستانی مسیر زندگی ام را تغییر داد و تصمیم گرفتم بعد از پایان خدمت سربازی به عنوان معلم حق التدریس به مناطق کوهستانی بیایم.

 نهضت برگزار می کردم. تابستان ها وسایل سفر را می بندم و به مناطقی که بچه های آن در عمرشان معلم نداشته اند می روم. بعدازاینکه این مناطق را پیدا کردم با اهالی این مناطق صحبت می کنم و زمانی که رضایت آنها برای آموزش فرزندانشان را جلب کردم شروع به تدریس می کنم. گاهی اوقات سه روز در کوه بالا و پایین می روم تا با پیدا کردن عشایر دانش آموزان آنها را ثبت نام کنم. سال اول خودم به آنها درس می دهم و برای سال بعد با هماهنگی آموزش و پرورش عشایری معلمی را برای این روستا معرفی می کنم و دوباره راهی روستای دیگری می شوم. قبل از شروع کلاس با کمک بچه ها دیواره های سنگی درست می کنیم و سپس با چوب درختان بلوط و نایلون محکمی که از شهر خریده ام یک کلاس درس برای بچه ها درست می کنم و بخاری هیزمی تنها وسیله گرمایشی کلاس است.»
درس دادن به این بچه ها که عاشقانه به کلام معلم گوش می دهند، بهترین لحظات زندگی عزیز محمدی منش است؛ معلمی که تدریس به دانش آموزان محروم عشایر و رفتن به دل کوه های سخت و صعب العبور را به بودن در مدارس شهر و تدریس برای دانش آموزانی که از همه امکانات برخوردار هستند ترجیح می دهد. می گوید برای کسانی که از داشتن برق و چراغ محروم هستند دیدن لامپی که تاریکی خانه هایشان را روشن می کند بسیار هیجان دارد. با هزینه شخصی خودم یک سیستم انرژی خورشیدی تأمین کننده برق خریدم تا علاوه بر تدریس در زیر نور لامپ، به  نوبت شب ها به خانه های آنها رفته و فیلم سینمایی و آموزشی و کمک درسی در خانه های کپری آنها پخش کنم. سریال «روزی روزگاری »که سال 70 با بازی خسرو شکیبایی و محمود پاک نیت از تلویزیون پخش شد سریال محبوب و پرطرفدار عشایر این منطقه است و من این فیلم را بارها برای آنها پخش می کردم. شاید بیش از 100 بار همراه با آنها این سریال را تماشا کرده  و از آن لذت برده ام. این سریال گوشه ای از زندگی این مردم باصفا و محبت را به تصویر کشیده است.

کوه به کوه به دنبال دانش آموزان

کوه های سربه فلک کشیده در برابر اراده محکم او کمر خم می کنند و خستگی برای او معنا ندارد. او می گوید:  « تعدادی از دانش آموزان قدیمی ام امروز در دانشگاه تحصیل می کنند اما تعدادی از آنها به اجبار تحصیل را رها می کنند و به چوپانی مشغول می شوند.»
در کنار تدریس برای عشایرنشینان اگر برای یکی از آنها اتفاقی بیفتد یا زن بارداری نیاز به انتقال به بیمارستان داشته باشد در تماس با هلال احمر درخواست هلیکوپتر می کنم و تاکنون در 16 پرواز حضور داشتم و از آنجایی که به این منطقه کوهستانی و دشت های آن کاملاً آشنایی دارم خلبان ها را راهنمایی می کنم. تا به امروز 160 دانش آموز و 50 نهضت سوادآموزی داشتم که 8 نفر از آنها دیپلم گرفته و در دانشگاه تحصیل می کنند.  بهترین روز زندگی ام وقتی بود که هلیکوپتر نخستین (کانکس) مدرسه موقت را در روستایی تخلیه کرد و مردم روستا به هلهله و شادی پرداختند. به همت مسئولان و متولیان امر و پیگیری های صورت گرفته، توانسته ام تاکنون حدود 32 مدرسه کانکسی را با کمک هلیکوپتر هلال احمر و قرارگاه خاتم الانبیا و هوافضای سپاه در روستاهای دور این منطقه مستقر کنیم. دانش آموزان این روستاها با سختی درس می خوانند و به همین دلیل بخوبی قدر درس و تحصیل را می دانند. معلمی کاری عاشقانه است. معلم عشایری با عشایر هم خانواده است. در بد و خوب روزگار با هم هستند. از خدا خواسته ام آنقدر به من توان بدهد تا بتوانم روستاهای دورافتاده در این منطقه را پیدا کنم و اجازه ندهم کودکی به خاطر نبود معلم و امکانات تحصیلی با بی سوادی بزرگ شود.»


منبع:تابناک

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین