سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
شهریه های گران، امکانات نامناسب و سطح علمی نه چندان با کیفیت؛ حکایت برخی پردیس های خودگردان دانشگاه های دولتی است که به همین ویژگی ها خلاصه می شود و در نهایت به گلایه جوانانی می رسد که با هزار آرزو رخت دانشجویی پوشیده اند و به امید این که بعد از فارغ الت
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

سرگردانی دانشجویان در پردیس های خودگردان

شهریه های گران، امکانات نامناسب و سطح علمی نه چندان با کیفیت؛ حکایت برخی پردیس های خودگردان دانشگاه های دولتی است که به همین ویژگی ها خلاصه می شود و در نهایت به گلایه جوانانی می رسد که با هزار آرزو رخت دانشجویی پوشیده اند و به امید این که بعد از فارغ التحصیلی در مدرک شان مُهر معتبرتری بخورد، راهی مراکز دانشگاهی شده اند که نامی از یک دانشگاه معتبر و معروف را یدک می کشد.

بخش اجتماعی تبیان

سرگردانی دانشجویان در پردیس‌های خودگردان

به گزارش تبیان به نقل از جام جم، حکایت برخی پردیس های خودگردان دانشگاه های دولتی، حکایتی است پر از علامت سوال؛ از چگونگی راه اندازی این مراکز تا چرایی روند ادامه بقای شان بین سایر مراکز ریز و درشت آموزش عالی کشور.
مراکزی که به گفته محمدمهدی زاهدی، رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی  ضرورتی برای ادامه فعالیت شان وجود ندارد! زاهدی با اشاره به این موضوع می گوید: من با فعالیت پردیس های خودگردان مخالفم.

نظر رئیس کمیسیون مجلس درباره پردیس ها

از رئیس کمیسیون آموزش مجلس برای این ادعا دلیل می خواهیم، که می گوید: هدف اولیه از راه اندازی این دانشگاه ها جذب دانشجو از خارج کشور بود، اما درعمل این اتفاق نیفتاد و آن چیزی که امروز مشاهده می کنیم این است بیش از 95 درصد و حتی در برخی پردیس ها 100 درصد ظرفیت را دانشجوهای ایرانی تشکیل می دهند، که این اتفاق با هدف اولیه راه اندازی شان مغایرت دارد و به همین دلیل ضرورتی برای ادامه فعالیت آنها وجود ندارد.
زاهدی با اشاره به صرفه اقتصادی ادامه این فعالیت برای دانشگاه ها می گوید: الان روال به این شکل

هدف اولیه از راه اندازی این دانشگاه ها جذب دانشجو از خارج کشور بود، اما درعمل این اتفاق نیفتاد و آن چیزی که امروز مشاهده می کنیم این است بیش از 95 درصد و حتی در برخی پردیس ها 100 درصد ظرفیت را دانشجوهای ایرانی تشکیل می دهند،

 شده که دانشگاه های دولتی برای تامین منابع مالی شان، دانشجوهای ایرانی را به مراکزی به اسم پردیس خودگردان هدایت می کنند و ازاین اتفاق درآمدزایی دارند، که من با این حرکت موافق نیستم و معتقدم دانشگاه ها برای تامین منابع مالی شان باید از روش های دیگر اقدام کنند، مثلا از محل امضای قرارداد با بخش صنعتی یا ایجاد شرکت های دانش بنیان و ...

تولد پردیس های خودگردان از برنامه پنجم توسعه

پردیس های خودگردان را اگر با نام اولیه شان صدا بزنیم یعنی پردیس های بین المللی، به همان هدفی می رسیم که رئیس کمیسیون آموزش مجلس هم به آن اشاره می کند؛ هدفی که در قانون برنامه پنجم توسعه ریشه دارد.
در این قانون آمده است دانشگاه های کشور، به تشخیص وزارتخانه های علوم، تحقیقات و فناوری و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با تصویب شورای گسترش وزارتخانه های مزبور می توانند نسبت به تأسیس شعب در شهر محل استقرار خود یا دیگر شهرها و مناطق آزاد داخل کشور و نیز در خارج کشور به صورت خودگردان و با دریافت شهریه از داوطلبان اقدام کنند.
این موضوع را نایب رئیس شورای مرکزی اتحادیه دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی غیرانتفاعی هم تائید می کند.
محمدحسین طیرانی در این باره می گوید: پردیس ها علی الاصول باید بین المللی باشند. اسم شان هم از ابتدا همین بوده، مثلا پردیس بین المللی دانشگاه ایکس، یا پردیس بین المللی دانشگاه ایگرگ. اما در عمل، ظرفیت شان را با دانشجوهای ایرانی پرکردند.
حرکتی که به گفته طیرانی، یک نوع موازی کاری با فعالیت دانشگاه های غیردولتی است، از دانشگاه آزاد گرفته تا غیرانتفاعی ها و پیام نور.
طیرانی در این رابطه می گوید: همه ما از ظرفیت صندلی های خالی دانشگاه های غیردولتی خبر داریم، آمارهایی که هر سال هم زیادتر می شود، در این بین چه ضرورتی وجود دارد که دانشگاه های دولتی دانشجوی داخلی پولی پذیرش کنند؟!
رئیس دانشگاه خیام مشهد در ادامه تاکید می کند: روالی که از قدیم وجود داشته این بوده که همیشه تاپ ترین دانشجوها وارد دانشگاه های دولتی می شدند، اما با فعالیت پردیس های خودگردان این روال به هم خورده و حتی برای دانشجوهای ضعیف هم این امکان فراهم شده که پول کلانی بدهند و صندلی یک دانشگاه دولتی را بخرند که این موضوع قطعا به نظام آموزشی کشور ضربه می زند.

کم کاری وزارت علوم در رسیدگی

با این که از فعالیت پردیس های خودگردان مدت زمان زیادی نمی گذرد، اما این دانشگاه ها طی چندسال فعالیت شان همیشه با تغییرات ساختاری ریز و درشت مواجه بوده اند و هر چندوقت یک بار رسانه ها از سروسامان یافتن شان خبر داده اند، سروسامان یافتنی که همچنان محقق نشده است!
رد و نشان این موضوع را می توانیم در سال 93 بگیریم، از وقتی که روزنامه ها از قول معاون آموزشی سابق وزیر علوم نوشتند: پردیس های خودگردان سروسامان می یابد! جعفر میلی منفرد این خبر را دو سال و پنج ماه پیش در جمع خبرنگاران گفت و وعده داد: پذیرش دانشجویان، ورودی دانشجویان و انتخاب دانشجویان در پردیس های خودگردان قانونمند می شود.
این حکایت اما ادامه پیدا کرد تا تیر امسال که مجتبی شریعتی نیاسر، معاون آموزشی فعلی وزارت علوم از اعمال تغییرات در نحوه ارائه خدمات پردیس های خودگردان خبر داد.
شریعتی نیاسر در صحبت هایش از وضعیت نابسامان پردیس ها گلایه کرد و گفت: طبق قانون دانشجویانی که در پردیس های خودگردان تحصیل می کنند باید به امکانات و تجهیزات و همچنین استانداردهای دانشگاه های دولتی دسترسی داشته باشند. اما در حال حاضر شرایط این پردیس ها مخصوصا برای رشته های تجربی اصلا مناسب نیست.
به گفته معاون آموزشی وزارت علوم، همین موضوع بهانه این وزارتخانه برای ورود مجدد به بحث سروسامان دادن به اوضاع پردیس های خودگردان بود. ما برای پیگیری روند بررسی این موضوع با وزارت علوم تماس گرفتیم و مسئولان این وزارتخانه طبق روال همیشگی شان پاسخی به جام جم ندادند.

کفه ترازو به نفع دانشگاه ها سنگین است

پردیس های خودگردان با این که در ابتدا با جمعیتی 40 تایی فعالیت شان را شروع کردند، اما طی سال های گذشته زیادتر شدند و درحال حاضر با آمار 50 مرکز در گوشه و کنار کشور فعالیت می کنند، مراکزی که هرسال دانشجو می پذیرند و مشکلاتشان بیشتر از قبل می شود.
مشکلاتی که علی سیف اللهی، کارشناس آموزشی با نگاهی انتقادی زیرذره بین می برد. او در

پردیس های خودگردان با این که در ابتدا با جمعیتی 40 تایی فعالیت شان را شروع کردند، اما طی سال های گذشته زیادتر شدند و درحال حاضر با آمار 50 مرکز در گوشه و کنار کشور فعالیت می کنند، مراکزی که هرسال دانشجو می پذیرند و مشکلاتشان بیشتر از قبل می شود.

 توضیح بیشتر می گوید: پردیس های خودگردان شعبه ای از دانشگاه های دولتی هستند که در مکان دیگری دایر شده اند و در آنها هزینه تحصیل به عهده خود دانشجوست و به همین دلیل منبع خوب درآمدزایی برای دانشگاه به شمار می روند. در حقیقت این موضوع همان پیروی از سیاست های مبتنی بر خصوصی سازی آموزش عالی بوده که مدتی است در نظام آموزش عالی کشورمان دنبال می شود.
این کارشناس آموزشی، ارائه نامناسب خدمات جانبی مانند خوابگاه را یکی از مشکلاتی می داند که همیشه در حاشیه پردیس های خودگردان شنیده شده است:«بسیاری از این پردیس ها از محل اصلی دانشگاه فاصله دارند و متاسفانه فکری هم برای ارائه خوابگاه به دانشجویان شان نشده و در مواردی معدود هم که خوابگاه به دانشجویان ورودی تعلق می گیرد هزینه های چند میلیون تومانی از دانشجو اخذ می شود.»
رقم هایی که به گفته این کارشناس وقتی در کنار شهریه گران  پردیس های خودگردان قرار می گیرد، هزینه ای صدچندان به دانشجوها و خانواده هایشان تحمیل می کند؛ هزینه ای که وقتی با امکاناتی که در اختیار دانشجوها قرار گرفته و علمی که آموخته اند در یک کفه قرار می گیرد، برابری ندارد و کفه ترازو را به نفع دانشگاه های سنگین تر می کند.


منبع جام جم

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین