وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
اهل اهوازم. وقتی به دنیا آمدم، مادرم فهمید پاهایم سالم نیستند. به دکتر که نشانم دادند، تشخیص او هم همین بود.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

پاهایی که باید خوب می شدند

اهل اهوازم. وقتی به دنیا آمدم، مادرم فهمید پاهایم سالم نیستند. به دکتر که نشانم دادند، تشخیص او هم همین بود.

بخش فرهنگ پایداری تبیان
 
شهید علی هاشمی

 بااینکه فقط چند روز از تولدم می گذشت، پاهایم را شکستند و دوباره گچ گرفتند. این پاها باید خوب می شدند چون بعدها خیلی به آن ها احتیاج داشتم. وقتی بچه بودم، وضع کاسبی بابا خوب نبود. برای همین، خانه و زندگی را جمع کرد و زن و بچه را برداشت و رفتیم شمال. سه سال سخت را آن جا گذراندیم ولی کار بابا به جایی نرسید. دوباره برگشتیم اهواز، محله عامری. یازده دوازده ساله بودم که بابا یک خانه در محله حصیرآباد اهواز گرفت و رفتیم آن جا.

طغیان رودخانه


 سال 42، وقتی من دو ساله بودم، رودخانه کارون طغیان کرده بود و کل محله را برده بود زیر آب. آن زمان که اغلب خانه ها از خشت و گل و آجر بودند، خانه های این محله را از حصیر می ساختند. بعد از طغیان کارون، یک تکه زمین، نزدیک منطقه زیتون کارگری به مردم حصیرآباد دادند تا خانه های شان را از نو بسازند. حصیرآباد فعلی، در راستای خیابان کارون و روی دامنه تپه است. یک رشته نسبتاً طولانی از تپه های ماسه ای. حصیرآباد در مرکز اهواز، در کنار این تپه ها، الآن هم کاملاً تو چشم است.

به کوچه می گفتند لاین

خانه ما در لاین 11 حصیرآباد بود. مردم محلی، تحت تأثیر حضور طولانی مدت انگلیسی ها که به سودای نفت دست از سر جنوب ایران برنمی داشتند، به «کوچه» می گفتند «لاین». تو حصیرآباد، دوست و رفیق زیاد داشتم. همان هایی که بعدها شدند هم عقیده و هم رزمم. همان ها که خیلی های شان در جنگ به شهادت رسیدند. سیدطاهر موسوی، علی نظرآقایی، حَمَد بدوی و بعضی های دیگر که الآن هم همه با همیم.

پایم به مسجد باز شد

غلام کفاش، سرپرست تیم مان بود. بعد از این که سال ها گذشت و من و سیدطاهر هر دو تا شهید شدیم و دیگر عضو تیمش نبودیم، باز هم دست بردار نبود و هنوز پز ما را می داد

یک مسجد بود در لاین 10 که کم کم پایم باز شد به آن. آن جا مکبر بودم و اذان می گفتم. از وقتی با سیدطاهر که خانه شان لاین 7 بود شدیم دوست صمیمی، با هم می رفتیم مسجد لاین 5. عاشق ورزش بودیم و ورجه وورجه. برای همین، رفتیم تیم شهباز و شدیم فوتبالیست. غلام کفاش همیشه صدایش را کلفت می کرد و پزمان را می داد که: «تیم ما کسایی مثه سیدطاهر و علی هاشمی رو داره!» غلام کفاش، سرپرست تیم مان بود. بعد از این که سال ها گذشت و من و سیدطاهر هر دو تا شهید شدیم و دیگر عضو تیمش نبودیم، باز هم دست بردار نبود و هنوز پز ما را می داد.

می مردم برای خنده هایش

با سیدطاهر تو دبیرستان منوچهری که در راه بند بود درس می خواندیم. محله راه بند روبه روی پمپ گاز نادری بود. هرچند راه بند همسایه? محله ما بود ولی انصافاً راهش دور بود. من این راه دور و دراز را پیاده می رفتم و می آمدم تا پول توجیبی ام را پس انداز کنم. موقعی که مادرم بی پول می شد و گیر می کرد، پولم را رو می کردم. دوست داشتم خوشحالی اش را ببینم. می مردم برای خنده هایش. وقتی تازه رفته بودیم حصیرآباد، خودم آستین بالا زدم و تو تعمیر خانه کمکش کردم. از همان وقت ها بود که تو فامیل و در و همسایه معروف شدم به این که خیلی خانواده دوست هستم!
آن روزها من و سیدطاهر مدام به راه بودیم و بین حصیرآباد و راه بند رفت و آمد می کردیم. با سیدطاهر آن قدر رفیق بودیم که شب و روزمان با هم می گذشت. طوری که اگر پدر و مادرهای مان یکی از ما را تنها می دیدند، تعجب می‌کردند و سراغ آن یکی را می گرفتند.

بابای مهربانم

بابا خیلی بامحبت بود. وقتی سال 67 تو هور مفقود شدم، صبح به صبح می دیدمش که یک فرش پهن می کند و منتظر من می نشیند جلوی در. آن قدر این کار را کرد و کرد تا آخرش طاقت نیاورد و آمد پیش خودم

ما خانواده پرجمعیتی داشتیم. چهار تا برادر کوچک تر از خودم داشتم و چهار تا خواهر. بابا دیگر دستش بند شده بود در وزارت بهداشت آن زمان و یک مینی بوس هم داشت که رویش کار می کرد. بعد از دوران های سخت، حالا سر و سامانی گرفته بودیم و وضع مان بد نبود. بابا خیلی بامحبت بود. وقتی سال 67 تو هور مفقود شدم، صبح به صبح می دیدمش که یک فرش پهن می کند و منتظر من می نشیند جلوی در. آن قدر این کار را کرد و کرد تا آخرش طاقت نیاورد و آمد پیش خودم.

تا سال 56، بیش تر وقت مان با سیدطاهر و برادرها و خواهرهای من به گشت وگذار می گذشت. آن روزها، سیدطاهر یک ژیان داشت. خیلی وقت ها می آمد دنبال ما و با هم می رفتیم گردش. در کنار این تفریح ها از مسجد هم غافل نبودیم. آن قدر با هم رفتیم مسجد تا کم کم چشم و گوش مان به سیاست باز شد. شرکت در جلسات شبانه و بعضی کارهای سیاسی که با نزدیک شدن به سال 57 وقتی که فقط شانزده هفده سال داشتم، رنگ و بوی تندتری به خودش می گرفت.

ساواک دستگیرم کرد

آن ایام گذشت تا کم کم سروصدای انقلاب بلندتر شد. روزها با سیدطاهر می رفتیم راهپیمایی و شب ها اعلامیه های امام را در حصیرآباد پخش می کردیم. یکی از شب های همان سال، آقای گلسرخی در اهواز سخنرانی داشت. سخنرانی در حسینیه اعظم بود. جایی که ما همیشه پای ثابت برنامه هایش بودیم. آن شب، نیروهای شهربانی و ساواک، مجلس را به هم ریختند و گلسرخی را دستگیر کردند. مردم ساکت نماندند و تظاهرات راه افتاد. من و سیدطاهر هم جزو جمعیت شدیم. سرِ همین، نیروهای شهربانی افتاده بودند دنبال ما. مدام از دست شان درمی رفتیم ولی بالاخره من گیر افتادم. نمی دانم سربند همان بود یا نه ولی یک بار دستگیرم کردند و تا جایی که می خوردم کتکم زدند. دو سه روز نگه ام داشتند و آن قدر زدند توی ساق پایم که نزدیک بود دوباره بشکنند. بعد از این که آزاد شدم، نمی توانستم راه بروم. یکسره از درد ناله می کردم. می خواستند کاری کنند که حالا حالاها سر پا نشوم ولی کور خوانده بودند. بعدازآن، فعالیت های من بیش تر هم شد. با سیدطاهر جفت شدیم و رفتیم کتابخانه? مسجد امام زین العابدین علیه السلام و شروع کردیم به چاپ اعلامیه برای پخش کردن تو راهپیمایی ها. کلیشه هم می ساختیم تا با رنگ پاش، ژس امام را روی دیوارها بیندازیم.

روزهای آخر حکومت شاه که بوی حکومت نظامی می آمد، با سیدطاهر کوکتل مولوتوف درست می کردیم و توی راهپیمایی ها می انداختیم روی ماشین های شهربانی. گاهی هم تا نصفه شب می نشستیم سرِ تکثیر اعلامیه های امام که همان اول صبح، داغ داغ برسانیم دست مردم. هم اعلامیه ها را پخش می کردیم، هم می چسباندیم بالا سرِ خانه ها. صبح زود، وقتی مردم از خانه بیرون می آمدند تعجب می کردند که کی قدش این قدر بلند بوده که دستش تا آن بالاها رسیده؟! خبر نداشتند که من اعلامیه را می دادم دست خواهر یا برادر کوچک ترم، بعد می گذاشتمش قلمدوشم تا آن را بچسباند آن بالا. جایی که هم خوانده شود، هم کسی دستش نرسد آن را بکَند.

جگر و جُربزه داشتیم

آن روزها داشتن و جابه جا کردن ژس های امام جُرم بود ولی ما بی خیال بودیم. جگر و جُربزه این کارها را داشتیم و بدون ترس، کلی ژس امام را می بردیم و می آوردیم و یواشکی پخش می کردیم. بالاخره بعد از کلی شکنجه و دلهره، 26 دی شد و شاه رفت. هرچه مردم از رفتن شاه خوشحال شدند، برژس بعضی نظامی ها دمغ شدند و پکر.

چهارشنبه سیاه اهواز

روزی که شاه رفت، اهواز آرام بود. جز نقل و شیرینی که در شهر پخش می شد، هیچ خبری نبود. آن روز سه شنبه بود ولی فردایش اتفاق هایی افتاد که شد «چهارشنبه سیاه اهواز». تعدادی نظامی ریختند در خیابان ها و شروع کردند به حمایت از شاه، شعاردادن. بعد هم تیراندازی شروع شد. بیش تر تیراندازی ها توی خیابان نادری، پهلوی، سی متری و رضاشاه بود. نظامی ها به حسینیه اعظم و دانشگاه جندی شاپور هم هجوم بردند که نتیجه اش کشته شدن 22 نفر و زخمی شدن تقریباً 80 نفر بود. آن روز آیت الله خزعلی در دانشگاه جندی شاپور سخنرانی داشت. توی این سخنرانی، من و سیدطاهر و برادرش سیدصباح هم بودیم. هم شاهد کشته شدن مردم بودیم و هم دیدیم کلی ماشین از بین رفت. بعدازآن اتفاق بود که پست دادن ما توی محل شروع شد. آن قدر ماندیم تو خیابان ها تا انقلاب پیروز شد.


اولین سد تا آب های هور

فردای پیروزی انقلاب در 23 بهمن با بچه های کوی ابوذر جمع شدیم و همراه عباس هواشمی و حمد بدوی و علی نظرآقایی کمیته حصیرآباد را تشکیل دادیم. کمیته ابوذر که راه افتاد، گشت ها فعال شدند و امنیت در محله به وجود آمد.

وقتی انقلاب پیروز شد از خوشحالی روی پا بند نبودیم ولی خبر نداشتیم که به مرور، سدهای دیگری جلوی مان سبز می شوند. اولین سد بعد از رژیم شاه، منافق ها بودند که یک شبه مثل قارچ سر درآوردند. خیلی زود یکی از کارهای اصلی کمیته ما شد قطع ریشه? همان ها. منافق ها جبهه خلق عرب را فعال کردند و شدند یک گروه ضدانقلاب و جدایی خواه. در حال ساکت کردن آن ها بودیم که حرف نویی به گوش مان خورد: تشکیل یک نیروی جدید از جوانان انقلابی به نام «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی». چه اتفاق مبارکی! سپاهی داشت تشکیل می شد از جوان ها برای پاسداری از انقلاب. خیلی زود از کمیته انقلاب جدا شدم و رفتم سپاه و این فصل جدیدی شد از زندگی من در دفاع از انقلاب: ورود به جنگ هشت ساله و عاقبت به خیری ام در کنار آب های هور.


منبع: ماهنامه فکه

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین