سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
خداوند دعای دسته جمعی در دل شب را دوست دارد
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

خداوند دعای دسته جمعی در دل شب را دوست دارد

آیت الله قرهی: بهترین اوقات ماه مبارک رمضان که هر لحظه  آن، مظانّ به اجابت دعا هست، شب هنگام و لیل است. شب جمعه ماه مبارک رمضان هم شب نورٌ فوق کلّ نور است. شب عنایت مافوق عنایت است.

title

به گزارش تبیان به نقل از  خبرگزاری مهر، در پی سخنرانی آیت الله قرهی در اوّلین شب جمعه ماه مبارک رمضان برای علاقه مندان می آید؛

شبی دارای عنایتی مافوق عنایت در ماه مبارک

بهترین اوقات ماه مبارک رمضان که هر لحظه ی آن، مظانّ به اجابت دعا هست، شب هنگام و لیل است. شب جمعه ماه مبارک رمضان هم شب نورٌ فوق کلّ نور است. شب عنایت مافوق عنایت است. شب مرحمت مافوق مرحمت است. شب لطف و کرامت، ما فوق لطف و کرامت است. به قدری شب جمعه ی ماه مبارک رمضان مهم است که اولیاء خدا آن را کالیلة القدر نامیدند. بیان کردند: اگر انسان بتواند در کلّ ماه مبارک رمضان، شب ها بیدار بماند، فبها المراد و مطلوب، امّا اگر به واسطه مطالب و مشاغل و گرفتاری ها نتوانست، شب جمعه را از غروب پنجشنبه تا سحرگاهان، حتّی مطلع الفجر، پلک روی هم نگذارد و مراقبه ی ویژه کند؛ چون شبیه به لیله قدر است.

باور به اجابت دعا، اجابت می آورد!

مهم ترین چیزی که پروردگار عالم در این ماه از انسان ها خواسته، بعد از ورع عن محارم الله، دعاست. ضمن این که انسان قرآن می خواند که اولیاء خدا روزی تا سه جزء هم قرآن می خواندند، امّا دائم مشغول به دعا باشد.

انسان با این دعایی که انجام می دهد، کاری می کند که از دنیا و مافیها جدا شده و به خدا متّصل گردد و انسان الهی شود. منتها یک مطلبی را پیامبر عظیم الشّأن(ص) بیان فرمودند که خیلی قابل توجّه است و آن، این است: اوّلاً انسان با ایمان خدا را بخواند و به اجابت دعا ایمان داشته باشد و ثانیاً قلب غافل نباشد.

آن چیزی که بارها و بارها بیان کردم و به قدری مهم است که اگر هر روز و هر لحظه هم تکرار شود، جا دارد، این است: دعای روز اوّل ماه مبارک رمضان فقط برای روز اوّل نیست، بلکه برای همه ی روزها و هر لحظه که یادتان آمد هم می باشد. حتّی در دل شب هم می توانید بخوانید و فکر نکنید که فقط برای روز است. هر لحظه یادتان آمد این دعا را بخوانید. یکی از چیزهایی که باید در این ماه مبارک رمضان ملکه ی وجود انسان شود، همین دعای روز اوّل ماه مبارک رمضان است: «اللَّهُمَ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ صِیَامَ الصَّائِمِینَ وَ قِیَامِی فِیهِ قِیَامَ الْقَائِمَیْنِ وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِینَ وَ هَبْ لِی جُرْمِی فِیهِ یَا إِلَهَ الْعَالَمِینَ وَ اعْفُ عَنِّی یَا عَافِیاً عَنِ الْمُجْرِمِینَ». درخواست بیداری از خواب غفلت و در آخر هم طلب عفو کند.

یکی از فرازهای مهم این دعا این است: وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِینَ، خواب من را متنبّه کن، سیلی های تنبهیّه بزن تا من از خواب غفلت بیدار شوم. چرا؟ چون اگر این طور نشود، پیغمبر اکرم، محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) فرمودند: «ادْعُوا اللَّهَ وَ أَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالْإِجَابَةِ، وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَا یَسْتجیب دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لَاهٍ»، پروردگار عالم را بخوانید و به اجابت دعای خودتان هم ایمان داشته باشید. اگر بگویید: مگر می شود!؟ شاید ...، حالا ...، اجابت نمی شود. انسان باید ایمان داشته باشد، بگوید: من درب خانه ی کریم می روم.

یکی از چیزهایی که عرفای عظیم الشّأن به ما یاد دادند، این است که معنی یقین به اجابت دعا، این است: انسان باور کند که درب خانه ی کریم رفته است و محال است آن اکرم الاکرمین دعای او را مستجاب نکند. باور به اجابت دعا، اجابت می آورد.

لذا فرمودند: اوّلاً خداوند را در حالی بخوانید که به اجابتش ایمان داشته باشید، ادْعُوا اللَّهَ وَ أَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالْإِجَابَة. لذا آن کسی که ایمان به اجابت خدا دارد، می داند وقتی درب خانه ی جود (یا اجود الاجودین و یا اکرم الاکرمین) می آید، درب خانه ی جوادترین و کریم ترین آمده است. دیگر محال است انسان را رد کنند. اگر این حال را داشته باشد، معلوم است که اجابت برایش قرین است.

عدم پذیرش دعا از قلب غافل

برای همین بعضی از اولیاء خدا وَ اعْلَمُوا را که در ادامه روایت آمده، وَ اعْلَمُوا تنبیهیّه و انذاریّه می دانند که می فرمایند: وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَا یَسْتجیب دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لَاهٍ. بدانید خداوند دعا را از قلب غافل و بی توجّه نمی پذیرد. برای همین باید دعای روز اوّل را هر روز بخوانیم، چون در آن جا آمده: وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِینَ. لذا هر لحظه این ماه مبارک رمضان، موقع اجابت دعاست. ولی شب های جمعه ماه مبارک نور فوق کل نور و کالیلة القدر است. آن موقع معلوم است که اولیاء خدا برای چه می گویند: از غروب شب جمعه ی ماه مبارک رمضان حتّی مطلع الفجر نخوابید و پلک بر هم نزنید. معلوم است انسانی که فهمید امشب، مانند شب قدر است و فضیلت لیلة القدر را دارد، آن را از دست نمی دهد، مگر غافل. غافل، دعایش هم مستجاب نمی شود، لَا یَسْتجیب دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لَاهٍ.

دعای اولیاء خدا برای درك ماه مبارک و شب های قدر

اولیاء خدا تا قبل از ماه رجب المرجّب برای طول عمرشان دعا نمی کردند، امّا وقتی ماه رجب المرجّب می شد، در دل شب، دست بر زیر محاسنشان می بردند و با حال زار و گردن گج می گفتند: خدا! حالا که محبّت و بزرگواری و عنایت کردی و جان من را نگرفتی و من را وارد به رجب المرجّب کردی (چون آغاز، رجب المرجّب است که توضیحاتش را قبلاً بیان کردم)، عنایت کن توفیق درک ماه مبارک رمضان را هم بده و من را زنده نگاه دار. کنز خفیّ الهی، آیت الله مولوی قندهاری، می فرمودند: آیت الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانیف آن سیّد عظیم الشّأن و مرجع یکّه تاز بارها می فرمودند: یک دلیل دعای اولیاء خدا برای زنده ماندن تا ماه مبارک، لیلة القدر است. یعنی همه ی این ها می خواستند در ماه مبارک رمضان بیایند تا به اوج ماه مبارک، لیلة القدر برسند.

شب قدری، قبل از شب های قدر!

پروردگار عالم قبل از وقوع لیلة القدر باز لیلة القدرهایی را در ماه مبارک قرار می دهد. آن هم شب جمعه ی ماه مبارک رمضان که کالیلة القدر است. تمام همّت اولیاء خدا به این بود که بتوانند لیلة القدر را درک کنند؛ چون لیلة القدر خیر من الف شهر است و چه می دانیم که چیست؟ کما این که به پیامبرش فرمود: نمی دانی، و ما ادریک ما لیلة القدر. ولی اولیاء خدا، شمّه، رایحه و رشحاتی از رشحات الله تبارک و تعالی به مشام، جان و روحشان وارد شده بود، لذا به این مطلب ادراک داشتند که شب های جمعه ماه مبارک رمضان، مانند شب قدر است. لذا باید خیلی دقّت کرد و غفلت نکرد، برای همین بسیار بگویید، حتّی در قنوتتان هم بگویید: «اللَّهُمَ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ صِیَامَ الصَّائِمِینَ وَ قِیَامِی فِیهِ قِیَامَ الْقَائِمَیْنِ وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِینَ وَ هَبْ لِی جُرْمِی فِیهِ یَا إِلَهَ الْعَالَمِینَ وَ اعْفُ عَنِّی یَا عَافِیاً عَنِ الْمُجْرِمِینَ». هر چه این دعا را بخوانید، کم است.

ما یک چیزی به گوشمان می خورد، امّا نه من که نوار هستم و دارم فرمایشات اولیاء خدا و عرفای عظیم الشّأن را عرض می کنم، درک می کنم و نه جسارتاً شما عزیزان، تعارف نداریم، ما فقط یک چیزی به گوشمان می خورد. فقط تعداد قلیلی هستند که درک می کنند، همان ها که قرآن فرمود: و قلیل من عبادی الشکور. آن ها هم هر کدام به اندازه وسع وجودی خودشان یک چیزهایی را درک می کنند. لذا بیان کردم وقتی رجب المرجّب می شود، اولیاء خدا دست بر زیر محاسن خود می برند و می گویند: خدا! ما را به ماه مبارک رمضان برسان و بیان کردند: عمده ی درخواستشان برای این است که به لیلة القدر برسند، حالا امشب که کالیلة القدر است، یعنی خدا یک لیلة القدری را جلو می اندازد و کسی که غافل است، درک نمی کند.

مرحوم ابوی در ماه مبارک رمضان خیلی کم این طرف و آن طرف می رفتند، امّا به خصوص شب جمعه، نه مهمانی را می پذیرفتند و نه خودشان سفره ای می انداختند که افطاری بدهند. تازه معمول این است که شب جمعه، چون فردایش تعطیل است، انسان راحت تر است و بهتر می تواند استراحت کند، هم خانواده راحت تر است و هم خود انسان راحت تر است، امّا ایشان انجام نمی دادند. دلیل و برهانش هم همین است.

خیلی جالب است من این را در بعضی از بزرگان، از جمله آیت الله مولوی قندهاری هم دیده بودم که ایشان هم این کار را می کردند و هیچ موقع دعوت در شب جمعه ماه مبارک رمضان را نمی پذیرفتند تا آن حال اتّصال از بین نرود. ای بسا لقمه اثر بگذارد و آن شب که کالیلة القدر است، آن حال مناجات و دعا از دست برود که حیف است - این ها نکات مهمّی است، شوخی نگیریم - مگر چند شب جمعه در ماه مبارک رمضان داریم!؟ مگر تضمین گرفتیم که حتّی تا شب جمعه آینده زنده باشیم!؟ مگر تضمین گرفتیم که ماه مبارک رمضان دیگر زنده باشد!؟ حالا بیاید و مفت از دست بدهد!؟

اولیاء خدا می دانند که این چیزها بازی است و اصل، این است که الدنیا مزرعة الآخرة و این شب جمعه دارند مافوق تصوّرمان به ما مرحمت می کنند. به تعبیر عامیانه به قدری امشب از ناحیه ی پروردگار عالم بریز و بپاش است که اصلاً اولیاء خدا هم نمی توانند آن را جمع کنند. برای همین است که اولیاء خدا و اعاظم و بزرگان که می فهمند، توصیه می کنند مانند شب قدر، حداقل بعدازظهر را یکی دو ساعت استراحت کنید تا از غروب شب جمعه دیگر پلک هایتان روی هم نرود.

حالا این چه سرّی است که می گویند حتّی پلک هایتان هم بر روی هم نرود! وجود مقدّس امام حسن مجتبی(ع)، راجع به لیالی قدر می فرمودند: ما طفل بودیم، مادرمان، بی بی دوعالم، ما را بعدازظهرها می خواباند و می فرمود: دیگر از غروب به بعد نخوابید - حتّی بچّه ها را هم باید این طور عادت داد -حالا غیر از این بیداری، توجّه نیاز است که غافل نباشد و إلّا اگر غافل باشد، مشمول این روایت خواهد شد که فرمودند: وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَا یَسْتجیب دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لَاهٍ. پروردگار عالم دعای آن کسی را که غافل و بی توجّه است، نمی پذیرد.

آیت الله العظمی بهاءالدّینی می فرمودند: لَاهٍ به این معناست که گاهی حتّی انسان در مجلس دعا وارد می شود، امّا توجّه ندارد. یعنی آن شب لطف خدا شامل حال او می شود، خوابش هم نمی آید، تا سحرگاهان هم قبراق است امّا توجّه ندارد که امشب، چه شبی است و در زمین چه خبر است که ملائکه الهی می آیند.

نزول ملائکه در مجالس دعا

آیت الله حاج شیخ محمّدتقی بروجردی، استاد آن مرد الهی، حاج میرزا علی اصغر هرندی، که در مسجد شهید هرندی دروازه غار مدفون هستند، وقتی شب های جمعه ماه مبارک می شد، بارها، نه تنها خصوصی بلکه در عموم می فرمودند: چه بویی دارد می آید! چه رایحه ای دارد می آید!

اولیاء خدا این گونه هستند، می فهمند، ادراک دارند، توجّه دارند. به قول مرحوم ابوی(اعلی اللّه مقامه الشّریف)، ایشان می خواستند دیگران را هم متوجّه کنند که حواستان باشد، امشب را غفلت نکنید. امشب، شب توجّه است و شب این است که انسان از همه ببرد و به پروردگار عالم متّصل شود. از زن، فرزند، رفیق و ... ببرد و توجّه اش به معبودش باشد.

اگر این حال برای انسان به وجود بیاید، دیگر دعایش هم دعا می شود. چه قرین به اجابتی برایش می شود. شاید یک دلیل هم همین است که اولیاء خدا، برخلاف ما که در مساجد بعد از نماز مغرب و عشاء دعای کمیل را می خوانیم - البته جبراً است - آن ها در دل شب دعای کمیل را می خواندند و حالشان، حال مولی الموالی می شد. چون می دانید دعای کمیل، دعای خضر نبی است و انبیاء آن را خوانده اند. مولی الموالی هم این دعا را به شیعیانش هبه کرد. پیامبر هم این دعا را می خواندند، امّا پیامبر به امّتشان نگفتند، فقط شیعه این دعای کمیل را دارد که جدّی مع الأسف یک کنزی است که ما قدر این کنز الهی را نمی دانیم و داریم مفت از دست می دهیم. به خصوص از ماه شعبان المعظّم، حاج میرزا علی اصغر صفّار هرندی دیگر شروع می کرد و درب مسجد را در نیمه شب باز می کردند و دعای کمیل می خواندند. ایشان می گفتند: باید در دل شب باشد. یکی از توفیقاتی که ما پیدا می کنیم، این است که حداقل در ماه مبارک رمضان، شبیه اولیاء خدا می شویم. من و امثال من که حال دعای کمیل خواندن در دل شب نداریم، امّا حداقل در ماه مبارک رمضان، حال ما، حال اولیاء خدا می شود و این، لطف خداست. آن هم شبی که مانند شب قدر می ماند. لذا عزیزدلم! امشب باید از همه چیز ببرید و به پروردگار عالم متّصل شوید، والله حیف است.

همین آیت الله حاج شیخ محمّدتقی بروجردی که بیان کردم، بارها می فرمودند: اگر خدای متعال عنایت کند و پرده کنار رود، می بینید شب های جمعه ماه مبارک رمضان، فوج فوج ملائکه دارند می آیند، تنزل الملائکة و الروح، البته روح نمی آید؛ چون فقط باید شب قدر بیاید، امّا ملائکه فوج فوج می آیند که اصلاً قابل تصوّر نیست و می گردند ببینند کدام مجلسی برقرار است و دارند با پروردگار عالم مناجات می کنند و دعا می خوانند (چون شب های قدر که همه جا احیا می گیرند). یعنی امشب به برکت این اجتماع شما، ملائکه به این خانه ی امام زمان، مهدیه می آیند. اگر چشم دل باز می شد، این ملائکه را می دیدیم. در شب گذشته بیان کردیم که قرآن می فرماید: لهم اعین لا یبصرون بها، یعنی چشم های ظاهری، نه چشم دل، باید ببینند که نمی بینند. خوشا به حال اولیاء که با این چشم می دیدند و دلشان پر می کشید و حالشان، حال دیگری می شد.

آیت الله العظمی شاه آبادی، در رشحاتی که برای خصّیصینشان داشتند و بعد تبدیل به کتاب رشحات البحار شد، شب های جمعه به خصوص شب های جمعه ماه مبارک رمضان به اصحاب لیل و خصّیصینشان می فرمودند: امشب همه مان جوان شدیم. اولیاء خدا این طور هستند، فرحی می گیرند، حال و نشاطی می گیرند، می فهمند چه خبر است. وقتی انسان بفهمد چه خبر است، معلوم است شاد می شود و حال و نشاط دیگری پیدا می کند. اصلاً دیگر غم دنیا ندارد. ما به دنیا چسبیدیم و متوجّه نیستیم که چه خبر است. امّا آن ها می دانند. اتّفاقاً معنای دنیای ممدوح را درک می کنند.

لذا بارها هم ایشان فرموده بودند و هم رفیق شفیقشان، ابوالعرفا می فرمودند که در این شب های جمعه، به صورت ظاهر در دل شب، اشک و ناله است، امّا روح انسان تازه می شود و شادابی به وجود می آید. این ها در حقیقت اتّصال است و برای همین است که شب های جمعه ارواح مؤمنین پایین می آیند. ضمن این که به زیارت ابی عبدالله مشرّف می شوند، در مجالسی که اولیاء خدا در دل شب دارند، این ارواح هم می آیند که بهره برداری کنند (این را اولیاء خدا دیدند، حس کردند و از ارواح مؤمنین به آن ها رسیده است و لطف و محبّت شده است).

معلوم می شود الدنیا مزرعة الآخرة یعنی چه که همه چیز این دنیاست. این دنیای ممدوح!

خداوند دعای دسته جمعی در دل شب را دوست دارد

پس عزیزدلم! امشب، شب عجیب و استثنائی است. شب جمعه، شب مناجات با پروردگار عالم. لذا دیر نشده، همین الآن در درون خودمان یک استغفار کنیم و بگوییم: تو که لطف کردی و ما را دعوت کردی، امشب ما را بپذیر و توبه مان را قبول کن.

خدا گواه است این که در شب جمعه به مجلس دعا و مناجات آمدیم و ما را حواله دادند که کلام اولیاء خدا را ولو به لسان مانند من، بیان شود، این، لطف خداست. ای بسا که شاید امشب خوابمان می رفت. ای بسا به این که ما اصلاً مهمانی و جای دیگری بودیم. غفلت می شد و اصلاً نمی آمدیم. گاهی اصلاً بنا نبوده و خودمان هم فکر نمی کردیم که بیاییم. امّا لطف کردند، محبّت کردند، بزرگواری و آقایی کردند. دست ما را گرفتند و در مجلس آوردند، آن هم شب جمعه که دور هم جمع شویم.

چقدر خدا این اجتماعات را دوست دارد. ما از ابوالعرفا سؤال کردیم: چرا برخی از بزرگان شب های جمعه را تنهایی به دعا و مناجات نمی پرداختند و دأبشان این بود که بالاخره خصّیصین خودشان را دعوت می کردند؟ ایشان فرمودند: پروردگار عالم دوست دارد جمعی بیایند، این دست ها با هم بالا برود و این زبان ها با هم بچرخد. پروردگار عالم این طور با بندگانش عشق بازی می کند، دلش می خواهد بندگانش بیایند، دلش می خواهد بندگانش با هم بیایند، دلش می خواهد این بندگانش دستانشان را با هم بالا بیاورند، دلش می خواهد که این ها با هم الهی العفو بگویند، دلش می خواهد این ها با هم یا ربّ یا ربّ بگویند، دلش می خواهد این ها با هم یا کریم و یا ربّ بگویند، دلش می خواهد این ها با هم یا غیاث المستغیثین بگویند. خدا دلش می خواهد این طور شود و همه با هم بیایند.

لذا عزیز دلم! من و تو تک تک دعوت شدیم که در جمع قرار بگیریم و دیگر خود نیستیم، نه من هستم، نه شما هستیم، دیگر جمعی می شویم که وقتی این جمع می شوند، دست ها بالا می رود، ملائکه می آیند، دور آن ها را احاطه می کنند و با آن ها دعا می کنند. این صداها با صدای ملائکه الهی بالا می رود، دیگر قرین به اجابت می شود و این دعا، دعای مستجاب شده می شود.

خدا دلش می خواهد، اصلاً عشق پروردگار عالم این است که بندگانش را در دل شب، جمعی ببیند. یک بهانه خوبی را به نام ماه مبارک رمضان قرار داد، اگر غیر از ماه مبارک رمضان بود، چه زمانی من و شما دور هم جمع می شدیم که شب جمعه این طور ناله کنیم و اشک بریزیم و فغان کنیم و دست هایمان را بالا بیاوریم و با پروردگار عالم سخن بگوییم!؟ خدا دلش می خواهد.

یک نکته بسیار مهم دیگری که اولیاء خدا از جمله ابوالعرفا بیان فرمودند، این بود: حضرت حجّت عجل الله تعالی فرجه می بینند و به ملائکه می فرمایند: این ها محبّین من هستند. دعای این ها باید اجابت شود. امضاء آقا جانمان پای دعای کمیل و مناجاتمان می خورد.


خبرگزاری مهر

این مطلب صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای بازنشر شده و محتوای آن لزوما مورد تایید تبیان نیست .
مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین