وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
خوش به حال آنها که صدایشان به جایی می رسد. اگر آلبومشان مجوز نمی گیرد، حق و حقوقشان پرداخت نمی شود یا هر اتفاق دیگری برایشان رخ می دهد، می توانند از هر فضایی برای بیان حق از دست رفته شان استفاده کنند، از مظلومیت موسیقی بگویند و دست کم دردشان را به گوش همه
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

روزگار سخت خنیاگران سالخورده

خوش به حال آنها که صدایشان به جایی می رسد. اگر آلبومشان مجوز نمی گیرد، حق و حقوقشان پرداخت نمی شود یا هر اتفاق دیگری برایشان رخ می دهد، می توانند از هر فضایی برای بیان حق از دست رفته شان استفاده کنند، از مظلومیت موسیقی بگویند و دست کم دردشان را به گوش همه برسانند. واقعا خوش به حالشان، چون بسیاری از هنرمندان این عرصه از همین فرصت هم بی بهره اند و صدایشان به جایی نمی رسد. هنرمندان مظلوم موسیقی نواحی اگر خیلی خوش شانس باشند به ازای چند دهه فعالیت در عرصه موسیقی در ماه مستمری ناچیزی دریافت می کنند و روزگار سختی را می گذرانند.

بخش هنری تبیان
روزگار سخت خنیاگران سالخورده

 هنرمندان موسیقی نواحی حال خوشی ندارند. طی سال های گذشته بارها در اندک فرصت هایی که برای حرف زدن داشته اند، از دردهایشان گفته اند. از این که روزگارشان سخت می گذرد. آن قدر سخت که وقتی می خواهند از زندگی حرف بزنند، بغضی ته گلویشان را می گیرد. آنها که تمام عمرشان را برای اصیل ترین موسیقی های این سرزمین با تمام خرده فرهنگ هایش گذاشته اند، حالا تنها مانده اند و هیچ کس صدایشان را نمی شنود.
مجید پاکدل، نوازنده موسیقی نواحی است. او در استان بوشهر زندگی می کند و زندگی سختی دارد. وقتی درباره مستمری وزارت ارشاد به فعالان موسیقی نواحی از او سوال می کنم، می گوید: نه مستمری دارم، نه بیمه و نه هیچ چیز دیگر. اما چه کنیم که آدم بیسواد اوضاعش بهتر از این نمی شود.
او می افزاید: مسئولان مدام می گویند موسیقی نواحی گنج است. اگر این موسیقی گنج محسوب می شود، چرا کسانی که عمرشان را پای این گنج گذاشته اند، مورد بی توجهی قرار می دهند؟
سال گذشته یک جشنواره خصوصی برای موسیقی نواحی برگزار شد. ما هم در جشنواره حضور داشتیم و استاد رجب که یکی از هنرمندان بزرگ موسیقی مقامی بوشهر است، هم به جشنواره آمد.
این هنرمند ادامه می دهد: امسال دیگر استاد رجب در این دنیا نیست تا اگر جشنواره ای بود، بیاید و بنوازد. کاش خانه اش را دیده بودید. یک اتاق که یک فرش 12متری هم برایش بزرگ بود، هیچ نداشت و فقط یک عمر پای موسیقی ایستاده بود. اینجا در استان بوشهر هنرمندان بزرگ زیادی زندگی می کنند، اما اغلب در تنهایی و بدبختی می میرند و هیچ کس سراغشان را نمی گیرد.

مستمری 120 هزار تومانی!

غلامحسین غفاری هم یکی از خواننده های خوش صدای موسیقی مقامی است و صدایش را در موسیقی بی نظیر تربت جام شنیده ایم. او درباره مستمری که از وزارت ارشاد می گیرد، می گوید: چه بگویم که ما بی صاحب مانده ایم. خجالت می کشم این سوال شما را جواب بدهم. خیلی ها می پرسند ارشاد چقدر مستمری به تو می دهد و این سوال خیلی تلخ است. چطور بگویم که 40سال زندگی ام را پای موسیقی گذاشته ام و حالا 120 هزار تومان حقوق می گیرم.
او ادامه می دهد: از سال 1360 بود که همه کارهایم را طلاق دادم و موسیقی را نگه داشتم. حالا گاهی به خودم می گویم کاش آنها را هم کنار موسیقی نگه می داشتم تا امروز در روزگار پیری شرایط بهتری داشتم.
ابراهیم حدیدی، سرنانواز برجسته سیستان و بلوچستان، 80 سال دارد. روزها و شب ها، بهارها و زمستان های زیادی را گذرانده و حالا بی هیچ گونه حمایت، مستمری و درآمد روزها را به شب می رساند. آن طور که خانواده اش می گویند هیچ مسئولی حتی سراغی هم از این استاد بزرگ موسیقی بلوچستان نمی گیرد.

مدارکم گم شده

علی مغازه ای، فعال موسیقی نواحی که در دو سال گذشته جشنواره موسیقی نواحی آیینه دار را هم برگزار کرده است، درباره شرایط این هنرمندان می گوید: بسیاری از هنرمندان موسیقی نواحی در شرایط دشواری زندگی می کنند و در همان شرایط دشوار از دنیا می روند. خلیفه غلام مارگیری که در بهار سال 94 درگذشت، توسط خانواده و چند نفر از همسایگان و آشنایان نزدیک تشییع شد و و مسئولان استان دو روز بعد از این واقعه خبردار شدند و برایش بزرگداشت گرفتند!

حسن سمندری، فرزند استاد غلامحسین سمندری است. پدرش که قبله دوتار خراسان رضوی نامیده می شد، چهار سال پیش درگذشت. پسر اما راه پدر را فراموش نکرده و با این که روزگار سختی دارد، حاضر نیست قدمی از آنچه پدر گفته کج بگذارد. او می گوید: روزگار خیلی سختی دارم، فرزندم هر دو کلیه اش را از دست داده و هیچ کاری نمی توانم برایش انجام دهم. ساز استاد را در شرایطی که حال فرزندم خوب نبود 200 هزار تومان فروختم و خرج درمان او کردم.
وی ادامه می دهد: از وزارت ارشاد چه بگویم.... پنج سالی می شود همه لوح تقدیرها و مدارکم را فرستاده ام تا برایم پرونده تشکیل دهند و مستمری دریافت کنم. گفتند مدارکت گم شده! من که جز موسیقی هیچ شغل دیگری ندارم باید چه کنم؟
حسن سمندری ادامه می دهد: استاد سمندری همیشه به من می گفت مبادا پا به مجلس عروسی و بزم بگذاری و ساز بزنی. من هم همیشه نصیحت ایشان را اجرا کرده ام. ما حرمت ساز و موسیقی مان را داریم، اما کاش یکی هم به فکر ما باشد. گناه ما چیست؟ این که ساز سنتی خودمان را حفظ می کنیم؟ این که نمی گذاریم زبان مادری مان گم شود؟ ما کارهای خوبی انجام می دهیم و نتیجه خوبی نمی گیریم، نمی دانم باید چه بگویم.
این هنرمندان اغلب از هوشنگ جاوید و علی مغازه ای پژوهشگران و فعالان موسیقی نواحی به نیکی یاد می کنند و همچنین کیوان ساکت آهنگساز و نوازنده را از معدود کسانی می دانند که هنرمندان موسیقی نواحی را فراموش نکرده و هر وقت بتوانند یاری شان می کنند.

زندگی در بحران

علی مغازه ای، فعال موسیقی نواحی که در دو سال گذشته جشنواره موسیقی نواحی آیینه دار را هم برگزار کرده است، درباره شرایط این هنرمندان می گوید: بسیاری از هنرمندان موسیقی نواحی در شرایط دشواری زندگی می کنند و در همان شرایط دشوار از دنیا می روند. خلیفه غلام مارگیری که در بهار سال 94 درگذشت، توسط خانواده و چند نفر از همسایگان و آشنایان نزدیک تشییع شد و و مسئولان استان دو روز بعد از این واقعه خبردار شدند و برایش بزرگداشت گرفتند!
او ادامه می دهد: اغلب این هنرمندان سالخورده هستند و به طور طبیعی مثل هر انسانی بیمار می شوند و نیاز به درمان دارند، اما هیچ کس به دادشان نمی رسد.
پرسش اصلی این است واقعا وظیفه کیست که حواسش به این افراد باشد؟ یک مامور آتش نشانی، یک مأمور کلانتری یا هر کسی در هر کجا که کار می کند یک سری اقدامات اجتماعی برایش در نظر گرفته می شود تا در زندگی دچار بحران نشود، اما این هنرمندان خود در شرایط بحرانی زندگی می کنند.
این پژوهشگر موسیقی نواحی می افزاید: حرف عموم هنرمندان موسیقی نواحی ایران این است که هر وقت مسئولان به ما نیاز دارند کارمان می شود اعتبار و خودمان آبروی فرهنگ و هنر، اما تا آن چند روز مراسم به پایان می رسد بسرعت فراموشمان می کنند. بسیاری از این هنرمندان پول خرید داروهای خود را هم ندارند.
مغازه ای می افزاید: بارها همراه برخی از این هنرمندان به جاهایی مراجعه کرده ام و متوجه شده ام متولیان امور هنری در سازمان ها و مراکز مرتبط با وضعیت هنرمندان موسیقی ایران، همه از قوانین و مقررات صحبت می کنند و بخشنامه و آیین نامه را پیش می کشند، اما من شهادت می دهم بیشتر این مصوبات و بخشنامه ها فقط در پیچیده کردن وضع هنرمندان نقش دارد تا حل مشکلات.



منبع: جام جم/زینب مرتضایی فرد

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین