سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
خداوند مهربان حضرت نوح(ع) را به پیامبرى برگزید تا مردمِ بت پرست زمان خود را، به پرستش خداى یگانه دعوت كند. این پیامبر بزرگ و بردبار، سال هاى طولانى مردم را به خداپرستى دعوت مى كرد،
عکس نویسنده
عکس نویسنده
نویسنده : فرزانه زنبقی
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :
قرآن کریم

٣) جزء دوازدهم قرآن کریم، آیات ٢٥  الی ٣٥ سوره ی هود

دروغ مى‏گویى

 خداوند مهربان حضرت نوح(ع) را به پیامبرى برگزید تا مردمِ بت‏پرست زمان خود را، به پرستش خداى یگانه دعوت كند. این پیامبر بزرگ و بردبار، سال‏هاى طولانى مردم را به خداپرستى دعوت مى‏كرد، اما فقط تعداد كمى به او ایمان آوردند و بقیه همچنان به پرستش بت‏هاى گوناگون اعتقاد داشتند. بزرگان و اشراف قوم، كه خود را برتر از دیگران مى‏دانستند، به او مى‏گفتند: «به نظر ما تو دروغ مى‏گویى و هیچ برترى بر مردم دیگر ندارى! تو هم بشرى، مثل ما هستى و امكان ندارد كه خداوند بشرى را براى پیامبرى انتخاب كرده باشد. پیروانت هم مردمى فقیر و ساده‏لوح هستند. اگر تو پیامبرى، باید مقام والایى داشته باشى، پس مردم فرومایه را از خودت دور كن، شاید ما به تو ایمان بیاوریم.» ماجرا را در قرآن چنین مى‏خوانیم:

 و به راستى نوح را به سوى قومش فرستادیم؛ من براى شما هشدار دهنده‏اى آشكارم كه جز خدا را نپرستید؛ به راستى من از عذابِ روزى دردناك بر شما مى‏ترسم؛ پس، سران قومش كه كافر بودند، گفتند: ما تو را جز بشرى مثل خود نمى‏بینیم و كسى را نمى‏بینیم از تو پیروى كرده باشد به جز فرومایگانِ ما كه راى نسنجیده دارند. و ما هیچ برترى در شما نسبت به خود نمى‏بینیم؛ بلكه شما را دروغگو مى‏پنداریم.

    آیات 25 الى 27


 فرشته نیستم

 حضرت نوح(ع) به مشركان و كافران مى‏گفت: «من ادعا نمى‏كنم كه فرشته‏ام. درست است كه من هم بشرى مثل شما هستم، اما خداوند مهربان به من رحمتى بخشیده كه شما نمى‏بینید. اگر شما رحمت الهى را دوست نداشته باشید، شما را مجبور نمى‏كنم؛ امّا از رسالت خود دست برنمى‏دارم و در مقابل دعوتم نیز از شما مزدى نمى‏خواهم، زیرا پاداش من برعهده‌ی خداوند است. مومنان را هم از خودم دور نمى‏كنم. شما آنان را مردمى خوار و ضعیف و فرومایه مى‏پندارید در حالى كه اگر خدا بخواهد، به آنان خیر و بركت فراوان مى‏بخشد.» سخنان حضرت نوح(ع) را در قرآن چنین مى‏خوانیم:

 گفت: اى قوم من! ببینید، اگر از سوى پروردگارم دلیلى روشن داشته باشم و از نزد خود رحمتى به من بخشیده باشد كه بر شما پوشیده است، آیا ما باید شما را به آن وادار كنیم، در حالى كه شما دوست ندارید؟ و اى قوم من! بر آن، مالى از شما نمى‏خواهم كه مزد من جز برعهده‌ی خدا نیست و من كسانى را كه ایمان آورده‏اند از خود نمى‏رانم. آنان حتماً پروردگارشان را ملاقات خواهند كرد، ولى شما را قوم نادانى مى‏بینم. و اى قوم من! اگر آنان را از خود برانم چه كسى مرا در برابر خدا یارى خواهد كرد؟ آیا پند نمى‏گیرید؟ و نمى‏گویم كه گنجینه‏هاى خدا نزد من است و غیب نمى‏دانم و نمى‏گویم كه من فرشته‏ام! و درباره‌ی كسانى كه در نظر شما خوارند، نمى‏گویم كه خدا هرگز خیرشان نمى‏دهد. خدا به آن‏چه در وجودشان است، آگاه‏تر است؛ كه اگر چنین كنم، از ستمكاران خواهم بود.

    آیات 28 الى 31


 عذاب را بیاور!

 نصیحت‏هاى حضرت نوح(ع) تأثیرى در سركشى و بى‏ایمانى كافران نداشت، پس آنان را بیم داد كه اگر ایمان نیاورند و به ظلم و گناه ادامه دهند، خداوند عذابش را نازل مى‏كند و همه نابود مى‏شوند. اما كافران باور نكردند و گفتند: «این همه با ما جدل نكن! اگر راست مى‏گویى عذابى را كه وعده مى‏دهى، زودتر بیاور تا ببینیم!» حضرت نوح(ع) گفت: «پیشنهاد شما تأثیرى در دیر و زود شدن عذاب الهى ندارد. خداوند هر گاه كه بخواهد آن را بر شما نازل مى‏كند، ولى اگر عذاب نازل شود، هیچ یك از شما نمى‏تواند از آن فرار كند و نجات یابد. شما با كفر و بى‏ایمانى، خدا را ناتوان نمى‏كنید، بلكه خداست كه شما را ناتوان مى‏سازد.» اما قوم نوح(ع) آن‏قدر گمراه بودند كه نصیحت‏هاى پیامبرشان سودى به حالشان نداشت. گفت‏وگوى آنان با حضرت نوح(ع) را در قرآن چنین مى‏خوانیم:

 گفتند: اى نوح! واقعاً با ما جدال كردى و بسیار هم جدال كردى! پس اگر از راستگویانى، آن‏چه را به ما وعده مى‏دهى، برایمان بیاور! گفت: فقط خداست كه اگر بخواهد آن را برایتان مى‏آورد و شما ناتوان كننده نیستید. و اگر خدا بخواهد شما را گمراه كند، هر چه بخواهم شما را نصیحت كنم، نصیحت من سودى برایتان نخواهد داشت. او پروردگار شماست و به سوى او بازگردانده مى‏شوید.

    آیات 32 الى 34

 از گناهتان بیزارم

 حضرت محمد(ص) نیز مانند حضرت نوح(ع) با مردمى گمراه روبرو بود. مشركان مكه حرف‏هاى او را باور نمى‏كردند و قرآن را معجزه‌ی پیامبر(ص) نمى‏دانستند و مى‏گفتند: «این سخنان را از خودش مى‏گوید و به دروغ به خدا نسبت مى‏دهد.» خداوند پاسخ آنان را چنین مى‏فرماید:

 یا مى‏گویند آن را به دروغ ساخته است. بگو: اگر آن را به دروغ ساخته‏ام، پس گناه من بر عهده‌ی خودم است، و من از گناهى كه شما مى‏كنید، بیزارم.

    آیه‌ی 35

 

 

فرزانه زنبقی
نشر لک لک


منبع: آشنایی با قرآن کریم برای نوجوانان
جزء دوازدهم قرآن کریم، آیات ٦ الی ١٢٣ سوره ی هود

مطالب مرتبط:

سوره ی هود آیات ١٥ الی ٢٤

سوره ی هود آیات ١٦ الی ١٤

سوره ی هود آیات ١ الی ٥

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین