سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
. بسیاری از نویسنده‌های نسل جدید ایران، انتشار «مجموعه داستان» را دروازه‌ای برای ورود به فضای ادبی کشور می‌دانند. اما حقیقت امر این است که نوشتن داستان کوتاه به دلیل همه محدودیت‌هایی که این فرم طلب و به نویسنده تحمیل می‌کند، اگر سخت‌تر از رمان نباشد، ساد
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

گزینش به جای گردآوری


بسیاری از نویسنده‌های نسل جدید ایران،  انتشار «مجموعه داستان» را دروازه‌ای برای ورود به فضای ادبی کشور می‌دانند. اما حقیقت امر این است که نوشتن داستان کوتاه به دلیل همه محدودیت‌هایی که این فرم طلب و به نویسنده تحمیل می‌کند، اگر سخت‌تر از رمان نباشد، ساده‌تر هم نیست.

گزینش به جای گردآوری

آن‌چه در زبان فارسی به «مجموعه‌داستان» ترجمه شده،  اصل انگلیسی‌اش Short Story Collection بوده. واژه «کالکشن» هم‌ریشه واژه «کلکسیون» در زبان فرانسوی است. این کلمه در عبارت Short Story Collection به‌معنای مجموعه- هر مجموعه‌ای- نیست،  بلکه نوعی گزینش را در معنای خود مستتر دارد؛ گزینشی که نویسنده انجام داده است. در فرآیند این گزینش،  نویسنده از میان داستان‌هایش،  آنهایی را که به نظرش شایستگی انتشار در قالب کتاب دارند، انتخاب می‌کند. 

شاید این توضیح لازم باشد که در کشورهای دیگر معمولا نویسنده‌ها داستان‌های کوتاه را برای مجله‌ها و نشریات می‌نویسند نه با هدف اولیه انتشارشان به‌صورت کتاب. بعضی نویسنده‌ها بعد از چندین‌ سال کار و انتشار داستان‌های فراوان، دستچینی از آن‌چه را که در مجله‌ها و نشریات منتشر کرده‌اند- مثلا آنهایی را که بازخورد خوبی از سوی منتقدان داشته‌اند یا آنهایی را که در ارتباط برقرار کردن با مخاطبان موفق بوده‌اند- به‌صورت کتاب گردآوری می‌کنند.

این توضیح، گذشته از این‌که نشان می‌دهد نوشتنِ داستان کوتاه خوب کار نویسنده‌های حرفه‌ای و استخوان‌خردکرده است نه نویسنده‌های تازه‌کار،  این را هم به‌خوبی نشان می‌دهد که «مجموعه‌ داستان» معادل خوبی برای Short Story Collection  نیست و عبارت «گزیده‌ داستان» می‌تواند در انتقال معنا رساتر و گویاتر باشد.

نوشتنِ داستان کوتاه خوب کار نویسنده‌های حرفه‌ای و استخوان‌خردکرده است نه نویسنده‌های تازه‌کار، این را هم به‌خوبی نشان می‌دهد که «مجموعه‌ داستان» معادل خوبی برای Short Story Collection نیست و عبارت «گزیده‌ داستان» می‌تواند در انتقال معنا رساتر و گویاتر باشد.

آن‌چه توضیح داده شد، از 2وجه با چیزی که در کشور ما اتفاق می‌افتد، متفاوت است؛ اول این‌که این‌جا معمولا نویسنده‌های تازه‌کار نوشتنِ داستان کوتاه را کار ساده‌تری از نوشتن رمان می‌دانند و به همین دلیل اول به انتشار «مجموعه ‌داستان» فکر می‌کنند. بسیاری از نویسنده‌های نسل جدید ایران،  انتشار «مجموعه داستان» را دروازه‌ای برای ورود به فضای ادبی کشور می‌دانند. اما حقیقت امر این است که نوشتن داستان کوتاه به دلیل همه محدودیت‌هایی که این فرم طلب و به نویسنده تحمیل می‌کند، اگر سخت‌تر از رمان نباشد، ساده‌تر هم نیست.  دوم این‌که این‌جا نویسنده‌ها برای خودشان- نه برای مجله یا نشریه‌ای- داستان کوتاه می‌نویسند و وقتی داستان‌هایشان به تعداد یا حجم معینی رسید، به‌عنوان «مجموعه ‌داستان» می‌دهندشان دست ناشر. معمولا هم گزینشی در کار نیست. حتی کمی شتاب‌زدگی هم هست؛ برای این‌که کم‌کم حوصله نویسنده سر رفته و احساس کرده دارد دیر می‌شود و از بقیه عقب می‌ماند و هر جوری بوده کتاب را به حجم قابل قبولی رسانده و رفته سراغ ناشر.

همین‌ها می‌شود که معمولا «مجموعه ‌داستان»‌های ایرانی کیفیت بالایی ندارند و در بهترین حالت،  دو، سه داستان خیلی خوب می‌شود توی‌شان خواند؛ برخلاف «گزیده ‌داستان»‌های خارجی که بیشتر داستان‌هایشان خوب و خواندنی‌اند.

بخش ادبیات تبیان


منبع: روزنامه شهروند- کاوه فولادی‌نسب

مطالب مرتبط:

لف یا لفافه پردازی چه نوع گفتمانی است ؟        

انسان روایت‌ساز و تعلیق در داستان    

زیاد بخوان و زیاد بنویس     

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین