سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
چه خوبه که آدمها قدر همدیگر را بدانند ونگاههایشان به هم نگاه منفعت طلبانه و سودجویانه نباشد. هریک از ما عینکی از تبعیض را به چشم زده و با آن عینک به اطرافمان نگاه می کنیم. تصوراتی در ذهنمان داریم و آن تصورات را معیار و ملاک سنجش عمل قرار می دهیم. باور ند
عکس نویسنده
عکس نویسنده
نویسنده : مریم پناهنده
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

نگاه عروس و مادر شوهری را کنار بگذاریم

عروس و مادر شوهر

چه خوبه که آدمها قدر همدیگر را بدانند و نگاههایشان به هم نگاه منفعت طلبانه و سودجویانه نباشد. هریک از ما عینکی از تبعیض را به چشم زده و با آن عینک به اطرافمان نگاه می کنیم. تصوراتی در ذهنمان داریم و آن تصورات را معیار و ملاک سنجش عمل قرار می دهیم. باور ندارید؟ برای ملموس تر شدن موضوع با ما همراه باشید.


 

تصور یک مدیر از کارمند

اگر نگاه یک مدیر و مسئول به کار و منصب مدیریت، نگاه هدفمندانه و کمال گرایانه باشد نه تنها خود در جهت پیشرفت کار تلاش می کند بلکه کارمندان را نیز به این سمت و سو هدایت خواهد کرد با پیشرفت کار و نتیجه خوب و ارزشمندی که حاصل می شود لاجرم سود و منفعت هم عاید مدیر و هم کارمند خواهد شد. اما اگر نگاه مدیر به کار کارمندان نگاهی تبعیض گرایانه و مغرضانه باشد در این صورت چه خواهد کرد؟ اولین قدم گزینش کارگر و کارمندان بر اساس معیار و ملاک های شخصی و به طور خلاصه محدود کردن آنان به دوستان و رفقا است. چرا که هدف پیشبرد کار است نه پیشرفت کار و چه بهتر که دراین فرصت دوستانی را دور خود جمع نماییم که به مواضع قدرت ما خللی ایجاد نکنند و تضاد و تزاحمی با افکار ما نداشته باشند.

نادیده گرفتن تلاش ها و زحمات کارمندی که به هر بهانه ای و به هر واسطه ای ذهنیت خوبی از او نداشته و این ذهنیت برگرفته از کار کارمند نیست بلکه از همان عینک تبعیضی که در ابتدا از آن سخن گفتیم آب می خورد و این نادیده گرفتن یعنی سرد شدن روح تلاش و امید در کارمند و پایین آمدن سطح کیفی کار .

این می شود که سکون کار و رکود و رو به ضعف نهادن سیستم، ثمره مدیریت مغرضانه فرد می گردد. و زمانی لبه این تیغ تیز تر می گردد که فعالیت و کار مربوطه، در حوزه فرهنگی و اجتماعی و دینی باشد چرا که در این نوع از کار با یکی از ابعاد مهم وجودی انسان یعنی روح و روان و تفکر و در عین حال دنیا و آخرت او سروکار دارد و کوچکترین اشتباهی منجر به بزرگترین خسارات می شود.

مطمئن باشیم که قدر شناسی، سر منشاء همه صفات اخلاقی است. وقتی قدرشناسی را پیشه خود کردیم به تبع آن، نیک بینی، نیک خواهی، نیک گوئی و بسیاری صفات مثبت دیگر در ما بیدار خواهند شد؛ نتیجه اش هم اینکه اگر چه امروز به ظاهر مانند دیروز است اما نگرش مثبت ما که ناشی از نگاه قدرشناسانه ی ما به وجود خودمان، دیگران و حتی اشیاء و رویدادهاست سبب می شود در عمل، همه چیز تغییر کند و در روح و روان ما تأثیرات شگرفی داشته باشد

تصور عروس از مادر شوهر

داستان عروس و مادر شوهر سر دراز دارد گاه نگاه این دو نیز نسبت به یکدیگر برگرفته از پیش فرض هایی است که از هم دارند و این پیش فرض ها از واقعیت سرچشمه نگرفته و حاصل نقل و داستان است که در فرهنگ ما جا باز کرده است.

روی سخن ما در اینجا حل کردن مسئله مدیر و کارمند و یا عروس و مادر شوهر نیست بلکه سخن چیز دیگری است، نکته اینجاست که چرا قدر یکدیگر را نمی دانیم و از بودنمان نهایت استفاده را نمی بریم؟

انسانها دوست دارند دیده شوند، گاه با یک تشکر کوچک می توان بزرگترین مهر و محبت را در دل کاشت چرا بگذاریم پیش فرض هایمان دیواره اتاق دلمان را رنگ کند. به جرأت می توان گفت که بسیاری از روابط ما از خودخواهی و خود دوستی ما نشأت می گیرد و همین امر واقعیت و حقیقت را در انزوا قرا می دهد و این در حالی است که ما برای یافتن حقیقت پا به عالم خاکی گداشته ایم نه اینکه حقیقتی پوشالی را ساخته و آن را سرلوحه خویش قرار دهیم. امام على علیه السلام فرمودند: تلخى حق را تحمل كن، و مبادا كه فریب شیرینى باطل را بخورى.(شرح آقا جمال الدین خوانساری برغررالحکم و درر الکلم،ج2،ص237) و  امام كاظم علیه السلام  فرمودند: حق را بگو اگر چه نابودى تو در آن باشد، زیرا كه نجات تو در آن است... تقواى الهى پیشه كن و باطل را فرو گذار هر چند [به ظاهر] نجات تو در آن باشد، زیرا كه نابودى تو در آن است. (تحف العقول ص 408)

امام على علیه السلام فرمودند: تلخى حق را تحمل كن، و مبادا كه فریب شیرینى باطل را بخورى. و امام كاظم علیه السلام فرمودند: حق را بگو اگر چه نابودى تو در آن باشد، زیرا كه نجات تو در آن است... تقواى الهى پیشه كن و باطل را فرو گذار هر چند [به ظاهر] نجات تو در آن باشد، زیرا كه نابودى تو در آن است

قدرشناسی سر منشاء صفات اخلاقی

قدرشناسی یعنی احساس قلبی سپاسگزار بودن، در نظر آوردن، و برشمردن موهبت هایی که افرادی هستند که قدرشناسی را به عنوان یک وظیفه دینی و شرعی قلمداد می کنند و با میل و رغبت و با شفای دل آن را انجام میدهند. امام سجاد علیه السلام می فرمایند:

حق كسى كه به تو نیكى كرده، این است كه از او تشكر كنى و نیكیش را به زبان آورى و از وى به خوبى یاد كنى و میان خود و خداى عزوجل برایش خالصانه دعا كنى، هرگاه چنین كردى بى گمان پنهانى و آشكارا از او تشكر كرده اى . سپس اگر روزى توانستى نیكى او را جبران كنى، جبران كن . (امالی(صدوق) ص372)

باید مطمئن باشیم که قدر شناسی، سر منشاء همه صفات اخلاقی است. وقتی قدرشناسی را پیشه خود کردیم به تبع آن، نیک بینی، نیک خواهی، نیک گوئی و بسیاری صفات مثبت دیگر در ما بیدار خواهند شد؛ نتیجه اش هم اینکه اگر چه امروز به ظاهر مانند دیروز است اما نگرش مثبت ما که ناشی از نگاه قدرشناسانه ی ما به وجود خودمان، دیگران و حتی اشیاء و رویدادهاست سبب می شود در عمل، همه چیز تغییر کند و در روح و روان ما تأثیرات شگرفی داشته باشد.

وجه مشترک همه افراد قدرناشناس نیز در این است که نگاهشان به داشته هایشان (اعم از جسمانی، مالی،خانوادگی، اجتماعی و ...) نیست بلکه به نداشته های خودشان و داشته های دیگران است که شاید در ادامه شخص را به سوی صفاتی مانند حسادت، بدخواهی و ... سوق دهد.

به امید اینکه فرهنگ قدرشناسی که یکی از بارزترین صفات مثبت انسانی است بیشتر از دیگر عواطف انسانی مورد توجه قرار گیرد.

مریم پناهنده                 

بخش اخلاق و عرفان اسلامی تبیان


منابع:

1)  امالی(صدوق)

2) تحف العقول

3)شرح آقا جمال الدین خوانساری برغررالحکم و درر الکلم،ج2

4)وبلاگ رباط

 

مطالب مرتبط:

کارمند حلال خوری هستی؟!

خواسته اسلام، جامعه ای صمیمی و مهربان

معجزه‌ای به نام دعای والدین 

 

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین