سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
سایت فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان در مقاله ای اجتماعی با عنوان «اغراق ها و تکرارهای دوباره » به نقد فصل دوم سریال «ستایش» پرداخت.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

تبیان «ستایش» را نقد می‌کند

سریال ستایش

سایت فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان در مقاله ای اجتماعی با عنوان «اغراق ها و تکرارهای دوباره » به نقد فصل دوم سریال «ستایش» پرداخت.

به گزارش روابط عمومی موسسه فرهنگی اطلاع‌رسانی تبیان، این مقاله توسط بخش ارتباطات تبیان و با رویکرد اجتماعی تهیه شده است.

فاطمه ناظم زاده در این مقاله می نویسد:« مجموعه های تلویزیونی سالهاست که به‌عنوان پرمخاطب ترین برنامه رسانه ملی شناخته شده اند. در این میان، پدیده ای به نام سریالهای شبانه یا مجموعه هایی که در فصل های مختلف تهیه و پخش می شوند، از جایگاه ومحبوبیت ویژه ای برخوردارند. همین امر موجب شده تا پخش مجموعه هایی از این دست، در تلویزویزیون ملی، فزونی یابد. به گونه ای که گویا مجموعه هایی که به صورت هفتگی پخش می شوند، تا حدودی برای مخاطبان فراموش شده اند. با توجه به این وضعیت باید گفت که سریالهای هفتگی به دلیل تغییر سلیقه مخاطبان، با انتظارات تازه ای از جانب آنها مواجه شده اند. مثلا اینکه این مجموعه ها با محتوایی غنی و جذاب به مخاطب ارائه شوند. محتوای غنی یعنی فیلمنامه قوی،ارائه بازی های خوب بازیگران و بهره گیری از تمامی عناصر و ابزارهایی که به جذابیت یک مجموعه تلویزیونی، می افزاید. مجموعه ستایش، مجموعه ای است که چند سال قبل از شبکه سوم سیما پخش شد و آن زمان موفق شد تا طرفداران نسبتا زیادی را به خود جذب کند.  شاید همین امر موجب شد تا سازندگان این مجموعه نسبت به تهیه فصل دوم این مجموعه، ترغیب شوند. اما فصل دوم ستایش که چند هفته ای است شروع به پخش کرده است، به طور کلی چنگی به دل نمی زند. به نظر می رسد که این مجموعه، جذابیت وغنای لازم را برای جذب و اثر گذاری بر مخاطبان ندارد. ریتم تکراری و کلیشه های اغراق آمیز درستایش، به وفور دیده می‌شود. اغراق در ارتباطات، گفتگوها و روابط میان شخصیت های داستان. قصه مادری زخم خورده از بالا و پائین های روزگار و ظلم های خانواده شوهر که با شهامت در برابر مشقتهای زندگی ایستاده و فرزدانش را بزرگ کرده و اتفاقا در تربیت آنها موفق بوده و رابطه صمیمانه و احترام آمیزی با آنها دارد. همه این ها به گونه ای افراطی و اغراق آمیز در شخصیت ستایش به نمایش درآمده است. مثبت بودن شخصیت ستایش به گونه ای غیرواقعی و تصنعی نمایش داده شده و این موضوع موجب ایجاد فاصله ای در برقراری ارتباط مخاطب با این شخصیت می‌شود.ارتباطات موجود میان ستایش و فرزندانش هم جالب توجه است. او رابطه ای صمیمانه با دخترش دارد اما در گفتگوهای میان آنها، مشخص می‌شود که دختر او در مورد گذشته مادرش و ارتباطش با خانواده پدری، چیزی نمی داند. پاستوریزه بودن شخصیت ستایش در این لحظات به اوج خود می رسد. در لحظه ای که پسرش را به خاطر خطایی که کرده به کلانتری می برند و با وجود اظهار ندامت  نزد مادرش، ستایش به او پشت می‌کند و با منت کشی های پسر خود برای عذر خواهی و طلب بخشش مواجه می‌شود. هرچند این رفتارها پسندیده و درخور توجه است اما نمایش تصنعی و افراطی این ارتباطات، موجب نوعی دلزدگی در نگاه مخاطب می‌شود. رفتارهای دختر ستایش شبیه به دختران یک یا دونسل قبل است و شباهتی به دخترهای امروزی ندارد. مقصود از این سخن این نیست که باید در سریالهای تلویزیون چیزی نشان داده شود که در بطن جامعه وجود دارد. چرا که ممکن است در بطن جامعه مسائلی وجود داشته باشد که شایسته نشان دادن نباشد.آنچه مورد نظر است این است که رسانه ملی در برابر وقت و تفکر و شعور مخاطبان، مسئول است. وقتی مخاطب با علاقه به تماشای یک مجموعه می پردازد،انتظار دارد با مفاهیم و پیام هایی مواجه شود که بتواند برای او دلچسب و خوشایند باشد. مفاهیمی که بتواند به راحتی و با سرعت با آنها ارتباط برقرار کند و توان همزاد پنداری با انها را داشته باشد. نه اینکه شاهد مفاهیمی تکراری و کسالت بار باشد و سوژه هایی را ببیند که دیگر برای او نخ نما شده است.»

علاقه مندان به منظور مشاده این مقاله می تواندد به بخش ارتباطات تبیان مراجعه نمایند.

 

 

گزارش: سمیرا حسن

تنظیم: هومن بهلولی

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین