سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
هر کس خماری می و صهبا کشیده است خود را به زیر سایه آقا کشیده است دستی که بالهای مرا التیام داد من را به طوف گنبد خضرا کشیده است
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

بهار رفت

حضرت محمد

هر کس خماری می و صهبا کشیده است                             خود را به زیر سایه آقا کشیده است

دستی که بالهای مرا التیام داد                                           من را به طوف گنبد خضرا کشیده است

او مهربانتر از پدرم قبل خلقتم                                             شصت و سه سال زحمت من را کشیده است

ما قوم و خویش آل عبا در قیامتیم                                        آقا عبای خود به سر ما کشیده است

ما را به دست فاطمه ی خود سپرده است                            ما را دخیل چادر زهرا کشیده است

با گریه می رسد نسب ما به دخترش                                   او قطره را نواده ی دریا کشیده است

حالا کنار بستر او گریه می کنیم

با گریه های دختر او گریه میکنیم

فصل خزان عمر من آمد، بهار رفت                            دستم شکست تا که ز کف زلف یار رفت

رفتی و مانده در بر زهرا لباس تو                              با بوی پیرهن ز کفم اختیار رفت

همسایه ها به گریه من طعنه میزنند                       همسایگی و رحم و مروت کنار رفت

دیگر کسی به خانه ما سر نمیزند                            از خانواده ام سند اعتبار رفت

با رفتنت کأنّ حسینم ز دست رفت                          با رفتن تو حرمت ایل و تبار رفت

تو دست و پا زدی و حسینم شکسته شد                 شاید دلش به گودی یک نیزه زار رفت

بعد از تو پهلویم چقدر تیر میکشد

با چشم و صورتم، کمرم تیر میکشد

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان


محسن حنیفی

 

مطالب مرتبط:

با تن خسته

کم گریه کن

یک دلِ مضطر

 

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین