سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
حضرت مسیح علیه السلام نقل فرموده است: «آن که درمان کردن زخم زخمدیده ای را واگذارد, ناگزیر شریک کسی است که زخم را بر بدن وی نشانده است؛ چه, آن که زخم رسانده, تباهی مجروح را خواسته است و آن که درمان وی را واگذارده, بهبود اورا نخواسته است. پس اگر بهبودی وی ر
عکس نویسنده
عکس نویسنده
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

3نکته قابل توجه برای پزشکان محترم !!


حضرت مسیح علیه السلام نقل فرموده است: «آن که درمان کردن زخم زخمدیده ای را واگذارد ناگزیر شریک کسی است که زخم را بر بدن وی نشانده است؛ چه آن که زخم رسانده تباهی مجروح را خواسته است و آن که درمان وی را واگذارده بهبود اورا نخواسته است. پس اگر بهبودی وی را نخواسته ناگزیر تباهی او را خواسته است».


پزشک

در روایات اهل بیت علیهم السلام این امر که بیماری و درد و شفای از آن همه از ناحیه ی خداوند متعال است؛ مورد تاکید و عنایت ویژه قرار گرفته است چنان که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و سلم در این خصوص می فرمایند: «خداوند هیچ دردی را نداده است مگر آنکه درمانی برای آن قرار داده باشد».[1] 

لکن در این میان باید اذعان داشت که گاه اراده ی الهی در شفای بیماران به واسطه ی پزشکان انجام می گیرد. روند صنعتی و ماشینی شدن زندگی بشر امروز و همچنین بروز بیماری ها و امراض گوناگون, اهمیت و جایگاه حرفه ی پزشکی را بیش از پیش برای انسان مشخص و معین می نماید.

حرفه ی پزشکی از آن رو که با جان ناموس و اسرار زندگی مردم سر و کار دارد علاوه بر مقررات اسلامی موجود در همه ی حرفه ها دارای آداب و احکام ویژه ای است که رعایت آن برای پزشک مسلمان لازم و ضروری است. آداب و احکامی که در سایه ی عمل بدانها سلامت افراد و جامعه تضمین خواهد شد. در این نوشتار به مهمترین این آداب اشاره خواهد شد:

1- احساس مسئولیت: احساس مسئولیت از مهمترین و اصلی ترین آداب پزشکی است؛ زیرا این احساس است که پزشک را به رعایت وظایف اخلاقی, قانونی و شرعی خود در مورد بیمار وادار می سازد. امام صادق علیه السلام سخنی تکان دهنده درباره ی مسئولیت پزشک از حضرت مسیح علیه السلام نقل فرموده است: «آن که درمان کردن زخم زخمدیده ای را واگذارد, ناگزیر شریک کسی است که زخم را بر بدن وی نشانده است؛ چه آن که زخم رسانده تباهی مجروح را خواسته است و آن که درمان وی را واگذارده بهبود اورا نخواسته است. پس اگر بهبودی وی را نخواسته, ناگزیر, تباهی او را خواسته است».[2]  

این سخن متکی بر منطق روشنی است که نه تنها پیروان اسلام و مسیحیت، بلکه هیچ پزشک با وجدانی نمی تواند آن را انکار کند. و براساس این منطق،کوتاهی پزشک در درمان بیمار، به معنای سهیم بودن او در بیماری و گاه هلاکت بیمار است. لذا پزشک،مسئول است با همه ی توان برای درمان بیمار،تلاش کند و با هیچ بهانه ای نمی تواند از زیر بار این مسئولیت شانه خالی نماید. [3]

یکی، خیرخواهی برای بیمار, و دیگری تلاش برای درمان او. از این رو امام علی علیه السلام پس از توصیه پزشکان به تقوا,، بلافاصله به این دو مصداق بارز تقوای پزشکی اشاره می فرماید: «هر کس طبابت پیشه کند, باید که از خدا پروا بدارد و خیر خواهی و جدیت به خرج دهد»

2- تقوای پزشکی: تقوا در هر حرفه ای به معنای رعایت قوانین الهی در انجام دادن آن است. بنابراین تقوای پزشکی شامل همه ی آداب و احکام اسلامی در مورد این حرفه است؛ لیکن در تقوای پزشکی دو نکته از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است: یکی، خیرخواهی برای بیمار و دیگری تلاش برای درمان او. از این رو امام علی علیه السلام پس از توصیه پزشکان به تقوا، بلافاصله به این دو مصداق بارز تقوای پزشکی اشاره می فرماید: «هر کس طبابت پیشه کند باید که از خدا پروا بدارد و خیر خواهی و جدیت به خرج دهد».[4]

تقوای پزشکی بدان معناست که پزشک برای حسن انجام وظیفه اولا: باید سود بیمار را در نظر بگیرد نه سود خود را.

ثانیا: باید همه ی توان فکری و عملی خود برای درمان وی استفاده کند و پزشک باتقوا کسی است که در صرف وقت برای تشخیص بیماری در تجویز دارو در چگونگی درمان و طول آن به چیز دیگری جز سود بیمار نیندیشد.[5]

3- ایجاد امیدواری در دل بیمار: یأس  و نومیدی موجب تشدید بیماری است و بیش از بیماری برای بیمار, رنج آور است و گاه سبب مرگ بیمار می گردد. چنان که امام علی علیه السلام می فرماید: «سخت ترین بلا گسستن امید است»[6] و هم ایشان در جای دیگر می فرماید: «نومیدی آن کس را که دامنگیرش بشود می کشد».[7]

متکی بر منطق روشنی است که نه تنها پیروان اسلام و مسیحیت، بلکه هیچ پزشک با وجدانی نمی تواند آن را انکار کند. و براساس این منطق،کوتاهی پزشک در درمان بیمار، به معنای سهیم بودن او در بیماری و گاه, هلاکت بیمار است. لذا پزشک،مسئول است با همه ی توان برای درمان بیمار،تلاش کند و با هیچ بهانه ای نمی تواند از زیر بار این مسئولیت شانه خالی نماید

و این در حالی است که امید به درمان و بهبودی, از رنج بیمار می کاهد و به بیمار, قدرت غلبه ی بر بیماری را می دهد و درمان را تسریع می نماید. از این رو یکی از وظایف مهم پزشک بویژه در مورد بیماری های خطرناک تقویت روحیه ی بیمار و ایجاد امید در اوست. در چنین شرایطی بهترین راه امیدوار کردن و افزایش روحیه ی امید به زندگی تقویت حس مذهبی توکل به خدا و اعتقاد به این حقیقت است که طبیب واقعی خداوند متعال بوده و درمان هیچ دردی برای وی دشوار نیست و چه بسا دردهای بی درمان که با دعا شفا یافته است. [8]

آنچه ارائه گردید؛ مواردی از وظایف و آدابی است که بر عهده ی پزشکان و طبیبان است تا در سایه عمل بدانها از یک سو آلام و دردهای بیماران را با استعانت از طبیب حقیقی دردها تسکین داده و از سوی دیگر خود را مشمول الطاف و عنایات الهی قرار دهند.

 

پی نوشت ها:

[1]. مجلسى، محمد باقر, بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، بیروت مۆسسة الوفاء، 1404ه ج59 ص68 ح21    

[2]. الكلینى، محمد بن یعقوب بن اسحاق الكافی تصحیح: على اكبر غفارى و محمد آخوندى چاپ چهارم تهران دار الكتب الإسلامیة ‏1407ه‏ ج8 ص345 ح545    

[3]. محمدی ری شهری محمد دانش نامه احادیث پزشکی قم, سازمان چاپ و نشر دارالحدیث چاپ اول 1384ش ص 46

[4]. مجلسى، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، پیشین ج59 ص74 ح33

[5]. محمدی ری شهری دانش نامه احادیث پزشکی پیشین ص 46  

[6]. آمدى، عبدالواحد بن محمد تمیمى غرر الحكم و درر الكلم، قم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامى قم، 1366ش ص83 ح1323

[7].  همان،ح1331

[8]. محمدی ری شهری دانش نامه احادیث پزشکی پیشین ص 49  

شهربانو زندلشنی         

بخش اخلاق و عرفان اسلامی


مطالب مرتبط:

معرفی بدترین شغل ها در دنیا

 ریشه همه درمان ها در چیست؟

تأثیر تغذیه بر اخلاق 

آداب غذا خوردن در اسلام

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین