سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
گاهی اوقات انسان دوست دارد برای تهجد و خواندن نماز شب در سحرگاه بلند شود، ولکن موفق به این کار نمی‌گردد، باید بدانیم عواملی در این امر دخیل هستند.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

چرا نمی‌توانیم برای نماز شب بلند شویم؟

نماز


گاهی اوقات انسان دوست دارد برای تهجد و خواندن نماز شب در سحرگاه بلند شود، ولکن موفق به این کار نمی‌گردد، باید بدانیم عواملی در این امر دخیل هستند.


در ظلمت شب سیر سماوات خوش است

در خلوت شب بزم مناجات خوش است

انــــــدر دل شــــــــب ز دل بــــــرآوردن آه

در بارگه قاضی حاجات خوش است [1]

 

1- ارتکاب گناه و معصیت:

نافرمانی از دستورات حق‌تعالی و ارتکاب گناه با محروم ماندن از عبادت و شب زنده داری ارتباط تنگاتنگی دارد.

انسانی که در طول روز مراقب چشم، گوش، و زبانش و... نباشد، قطعاً نمی‌تواند از برکات سحر و نماز شب بهره‌مند شود. در روایتی از امام صادق (علیه‌السلام) آمده است:

«انَّ الرجلَ یُذنبُ فَیُحرَمُ صلاةَ اللَّیلِ وَ انَّ العَمَلَ السَّیّی اَسرَعُ فی صَاحِبهِ مِنَ السِّکّینِ فِی اللَّحْم [2] شخص گناه می‌کند، در نتیجه از نماز شب محروم می‌شود. همانا اثر گناه در گناهکار، از اثر کارد در گوشت، سریع‌تر است.»

در روایت دیگر آمده است كه:

شخصی نزد امیر مۆمنان (علیه‌السلام) آمد و عرض کرد: «من از نماز شب محروم می‌شوم و توفیق آن را پیدا نمی‌کنم». امام (علیه‌السلام) فرمود: «قَدْ قَیَّدَتْکَ ذُنُوبُک [3] گناهانت تو را از نماز شب محروم کرده است».

امام صادق (علیه‌السلام) نیز فرمودند: «گناه، انسان را از عبادت و تهجد، محروم می‌سازد و لذت مناجات با خدا را از او سلب می‌کند» [4]

امام خمینی (ره) می‌فرماید: «ممکن است انسان را یک نظر به نامحرمان، یا یک لغزش کوچک لسانی، مدت‌ها از سرایر و حقایق توحیدی باز دارد، و از حصول جَلَوات محبوب و خَلَوات مطلوب (که قرّة‌العین اهل معرفت است) بازدارد. پس وقوف در هر یک از مراحل و مراتب، و بی‌اعتنایی و قلّت مبالات به هر یک از نشَئات، موجب حرمان از سعادت مطلقه است و از دام‌های ابلیس است. [5]

امام صادق (علیه‌السلام) نیز فرمودند: «گناه، انسان را از عبادت و تهجد، محروم می‌سازد و لذت مناجات با خدا را از او سلب می‌کند»

2- پر خوری

کسی که شب، معده خود را به واسطه خوردن غذاهای متنوع، سنگین نموده است، طبیعی است که در سحرگاه بلند نشود.

از لقمان حکیم نقل شده است که به پسر خود گفت: «یَا بُنیَّ اِذا اِمْتَلَأتِ المَعْدَةُ نَامَتِ الْفِکْرَةُ وَخَرَستِ الحِکْمَةُ وَقَعَدتِ الأَعْضاءُ عَنِ الْعِباَدة. [6] پسرم هرگاه معده انسان پُر شود، فکر و اندیشه او به خواب می‌رود و زبان از بیان حکمت باز می‌ماند و بدن از عبادت، ناتوان می‌شود.»

و به تعبیر علامه حسن زاده آملی (حفظه الله تعالی): «اسیر بطن اهل باطن نخواهد شد» [7]

و عوامل دیگری چون ضعف اراده، دیر خوابیدن، و... در این زمینه دخیل هستند.

 

پی نوشت‌ها:

[1] - دیوان علامه حسن زاده آملی

[2] - کافی، ج 2، ص 272.

[3] - بحارالانوار، ج 80، ص 127.

[4] - جامع السعادات، ج 3، ص 48.

[5] - شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص 69.

[6] - جامع السعادات، ج 2، ص 5.

[7] - هزار و یک کلمه، ج 1، ص 434.


باشگاه کاربران تبیان - ارسالی از: neka57

برگرفته از انجمن: معارف

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین