سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
حسن روحانی رییس دولت یازدهم عازم نیویورک است تا در مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور یابد و سخنرانی کند؛ حضوری که خیلی ها را نسبت به آینده امیدوار و البته برخی را نیز ناراحت کرده است.
عکس نویسنده
عکس نویسنده
نویسنده : حسین هرمزی
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

آنچه از دیدار روحانی و اوباما مهمتر است


حسن روحانی رییس دولت یازدهم عازم نیویورک است تا در مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور یابد و سخنرانی کند؛ حضوری که خیلی ها را نسبت به آینده امیدوار و البته برخی را نیز ناراحت کرده است.

ایران و امریکا

جدا از تغییر رییس جمهور و حضور روحانی برای اولین بار به عنوان رییس جمهور در نیویورک، مهمترین تفاوت سفر رییس جمهور ایران به آمریکا در این دوره، بالا رفتن احتمال دیدار میان مقاماتی  از ایران و آمریکاست وگرنه نفس حضور رییس جمهور یا نمایندگانی عالیرتبه در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیست که مخالفان را ناراحت کرده است؛ چنانکه اغلب مخالفان – لااقل مخالفان داخلی – هشت سال از نفس این حضور خرسند بودند.

وقتی در انتخابات 24 خرداد امسال حسن روحانی با شعارهای اعتدال و تدبیر و امید انتخاب شد، دو اولویت که هم از دغدغه برای حل مشکلات اساسی کشور و هم از شعارهای اصلی طیف روی کار آمده برآمده بود، به عنوان مهمترین برنامه های دولت یازدهم و البته مهمترین انتظارات مردم از دولتمردان مطرح می شد؛ اقتصاد و دیپلماسی.

اقتصاد با تاکید بر لزوم کاهش فشار بر مردم، رفع موانع تولید و بطور کلی کسب و کار، ساماندهی وضعیت دخل و خرج کشور، کاهش وابستگی به نفت و در نهایت بازگشت اقتصاد کشور به مسیر درست و عقلانی در اولویت برنامه های دولت تدبیر و امید قرار گرفت و مصوبات هیات وزیران در حوزه هایی نظیر کشاورزی و صادرات و واردات موید عزم جزم دولت برای درمان بیماری مزمن کشور بود.

کمی که اقتصاد و اقتصاددانان آرام گرفتند، دولتی که یک حقوقدان دیپلمات ریاستش را برعهده داشت، کلید را به درهای بسته دیپلماسی انداخت تا شاید بتواند هم از تاثیرات مثبت یک سیاست خارجی پویا در اقتصاد کشور بهره ببرد و هم با دور کردن تهدیدات، تنش های داخلی و خارجی کمتر کند.

البته فعال شدن حوزه دیپلماسی در دولت یازدهم، در طول اقتصاد قرار نداشت بلکه هم‌ارز و همسنگ با آن و شاید حتی کمی زودتر از آن آغاز شد. خیل عظیم پیام های تبریک از سوی عالی ترین مقامات کشورهای مختلف جهان، بویژه از سوی مقامات کشورهای اروپایی، نویدبخش بهبود روابط ایران و جهان بود. حتی بعدا اعلام شد که گستره این تبریک ها فراتر از اینها رفته و باراک اوباما رییس جمهور آمریکا نیز انتخاب حسن روحانی را تبریک گفته و روحانی نیز پاسخ نامه اوباما را داده است.

همزمان، حسن روحانی در گفت‌وگویی با شبکه ان‌.بی‌.سی آمریکا، ضمن اینکه لحن نامه اوباما را سازنده خواند، گفت: «دیدار با اوباما در دستور کار من نیست ولی هر چیزی در دنیای سیاست امکان‌پذیر است؛ البته بسته به شرایطی که بوجود می‌آید

معرفی دیپلماتی کارکشته همچون محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه، اتخاذ رویکرد صلح‌طلبانه و تعامل‌جویانه در ادبیات رییس جمهور و وزیر خارجه اش، پرهیز از بکار بردن «الفاظ محرک» در عرصه سیاست خارجی و در ادامه، کتمان نکردن تبادل نامه میان روحانی و اوباما و برنامه دیدار ظریف و ویلیام هیگ - وزیر خارجه انگلیس – همگی نشان می داد که در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران تغییراتی – حداقل نسبت به هشت سال گذشته – در حال رخ دادن است.

نه فقط در زمانی که خبر نامه‌نگاری اوباما و روحانی منتشر شد و واکنش های چندان تندی در داخل کشور به دنبال نداشت، این احساس تغییر بیشتر شد بلکه پس از بیانات اخیر مقام معظم رهبری در جمع فرماندهان سپاه به یقین تبدیل گشت؛ یقین از وزش نسیم اعتدال در حوزه سیاست خارجی.

ظریف

رای اعتماد بالای مجلس به ظریف، فعال شدن علی لاریجانی در عرصه سیاست خارجی که همزمان با دیپلماسی پنهان اما فعال دولت برای کاهش احتمال حمله نظامی به سوریه پی گرفته شد، سپردن مذاکرات هسته ای به وزارت امور خارجه و شخص وزیر – که با توجه به گره خوردن این مساله به منافع ملی، طبیعتا با هماهنگی رهبر انقلاب صورت گرفته است - ، سخنان اخیر هاشمی رفسنحانی مبنی بر اینکه "سبکی که الان داریم که با آمریکا نه حرف بزنیم و نه رابطه داشته باشیم، قابل تداوم نیست" و اینکه " در دیپلماسی اعتدال، بن‌بستی وجود ندارد"، سکوت برخی افراد و طیف ها که قاعدتا نباید از بهبود رابطه ایران و غرب یا پیگیری سیاست گفت‌وگو از سوی دولت اعتدالگرا خرسند باشند و در نهایت، طرح راهبرد «نرمش قهرمانانه» از سوی مقام معظم رهبری بیانکر این مساله است که رییس جمهور و مجموعه دولت در مسیر این تغییر تنها نیستند.

اما موضوع به همین حمایت ها یا فعالیت ها در داخل و خارج دولت محدود نمی شود. برخی مخالفان ساز مخالف خود را کوک کرده‌اند تا به وقتش بنوازند و برخی هم نواختن را از همین حالا آغاز کرده‌اند.

با وجود مخالفت های پنهان و آشکار، هر روز که می گذرد بیشتر از احتمال دیدار اوباما و روحانی سخن گفته می شد. هیچ یک از مقامت رسمی دو کشور تائید نکردند که برنامه از پیش تعیین شده ای در این راستا وجود دارد اما بسیاری از رسانه های غرب و بویژه خود آمریکا گمانه‌زنی‌های مختلفی را در این‌باره مطرح کردند. همزمان، حسن روحانی در گفت‌وگویی با شبکه ان‌.بی‌.سی آمریکا، ضمن اینکه لحن نامه اوباما را سازنده خواند، گفت: «دیدار با اوباما در دستور کار من نیست ولی هر چیزی در دنیای سیاست امکان‌پذیر است؛ البته بسته به شرایطی که بوجود می‌آید.

معرفی دیپلماتی کارکشته همچون محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه، اتخاذ رویکرد صلح‌طلبانه و تعامل‌جویانه در ادبیات رییس جمهور و وزیر خارجه اش، پرهیز از بکار بردن «الفاظ محرک» در عرصه سیاست خارجی و در ادامه، کتمان نکردن تبادل نامه میان روحانی و اوباما و برنامه دیدار ظریف و ویلیام هیگ - وزیر خارجه انگلیس – همگی نشان می داد که در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران تغییراتی – حداقل نسبت به هشت سال گذشته – در حال رخ دادن است

از سوی دیگر، مخالفان بیکار ننشسته اند. به گفته رسانه های اسرائیلی، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی اعلام کرده است که برای خنثی کردن آثار مثبت تلاش‌های حسن روحانی در نیویورک، برنامه‌ای تدارک دیده و آن را "برنامه مقابله با لبخند روحانی" خوانده است. در همین راستا، نتانیاهو می کوشد با انجام دیدارهای مختلف در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل به این هدف خود نائل شود.

روحانی

گفته می شود ممکن است برخورد روحانی و اوباما در حد سلامی و دست دادنی باشد، گفته می شود ممکن است برای شروع یک ارتباط، مقاماتی پایین تر از حد روسای جمهور دو کشور با هم دیدار کنند اما جدا از اینکه موافقان و مخالفان چه می گویند یا اینکه در نهایت در متن و حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل بین «حسن روحانی» و «باراک حسین اوباما» دیدار و برخوردی رخ می دهد یا خیر، باید نظرمان متوجه اتفاق مهمتری باشد.

باید پذیرفت که چند سالی هست که باب گفت‌وگو میان ایران و غرب و حتی تعامل با بسیاری از کشورهای غیرغربی یا بسته یا نیمه‌بسته شده است. حالا به نظر می رسد که اتفاقات جدیدی در حال رخ دادن است؛ اتفاقاتی که بخش مهمی از آن فعلا در حد گمانه‌زنی است و حتی سخنرانی رییس جمهور در اجلاس سازمان ملل نیز هنوز انجام نشده است اما یک وجه مهم کار تا همین‌جا مشخص شده است و آن اینکه هم ایران و غرب می خواهند از گذشته درس بگیرند.

حسن روحانی عازم سفر نیویورک است تا در مقر سازمان ملل برای جهانیان سخنرانی کند؛ سفری که محمود احمدی‌نژاد هربار اصرار داشت برود اما هیچگاه اصرار نداشت که رفتنش آثار مثبتی هم داشته باشد.

حسین آشنا

بخش سیاست تبیان

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین