سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
تمامی موجودات گرفتار فقر ذاتی هستند به این معنا که نیازمند موجود دیگری هستند که آنها را خلق کرده و وجودشان را حفظ کند و این خداوند متعال است که هم خالق و هم حافظ تمامی موجودات است.
عکس نویسنده
عکس نویسنده
نویسنده : مریم پناهنده
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

بهترین حرز و محافظ ما !

دعا


حرز به معناى پناهگاه و جاى محكم و استوار و دعائى كه بر كاغذ نویسند و براى دفع چشم زخم یا دفع بلا همراه خود نگهدارند آمده، و تعویذ هم معانى شبیه حرز دارد و به معناى پناه دادن نیز آمده و مقصود دعاهائى است كه با خواندن یا نوشتن و همراه كردن آنها انسان از دردها و یا جانوران موذى و درندگان و ترس و دیگر چیزها در امان ماند.


تمامی موجودات گرفتار فقر ذاتی هستند به این معنا که نیازمند موجود دیگری هستند که آنها را خلق کرده و وجودشان را حفظ کند و این خداوند متعال است که هم خالق و هم حافظ تمامی موجودات است.

 

حافظ پیغمبر (صلی الله علیه و آله) کیست

ابوحمزه از علی بن حسین (علیه السلام) سوال کرد : روزی که یوسف را برادرانش در چاه افکندند چند ساله بود؟ حضرت در جواب فرمود: نه ساله. از کودک نه ساله ای که در چنین وضع سخت و شرایط ناراحت کننده دچار شده جز اضطراب و جزع انتظار دیگری نیست. ولی نیروی ایمان در این کودک اثر عجیب و حیرت زائی گذارده است.

موقعی که حضرت یوسف را از چاه خارج کردند و به غلامی معامله نمودند یکی از حضار به وضع کودک رقت کرد و از روی رأفت و مهربانی گفت: نسبت به این طفل غریب نیکی کنید. حضرت یوسف که این جمله را شنید با اطمینان خاطر و آرامش روان گفت: آن کس که با خداست گرفتار تنهایی و غربت نیست.

حلیمه سعدیه، دایه رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می گوید: وقتی حضرت محمد (صلی الله علیه و آله ) سه ساله شد روزی به من گفت : مادر روزها برادرانم به کجا می روند؟ جواب دادم : گوسفندان را به صحرا می برند. گفت: برای چه مرا با خود به همراه نمی برند؟ گفتم : مایلی بروی؟ جواب داد: بلی. صبح فردا پیغمبر را شست و شو کردم و به موهایش روغن زدم، به چشمانش سرمه کشیدم و یه مهره یمانی که در نخ کشیده بود برای محافظت او به گردنش آویختم. حضرت مهره را از گردن کند و گفت: مادر، خدای من که همواره با من است نگهدار و حافظ من است. 

ابن منذر گوید: خدمت حضرت صادق علیه السلام از وحشت (ترس و اندوه از تنهائى) یاد آور شدم فرمود: آیا شما را آگاه نكنم به چیزى كه هر گاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز از تنهائى نترسید؟ (و آل اینست): «بسم اللَّه و باللَّه و توكلت على اللَّه و انه‏ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً، اللهم اجعلنى فی كنفك و فی جوارك و اجعلنى فی أمامك و فی منعك»

حافظ خداست

ابو حمزه گوید: شنیدم از امام باقر علیه السّلام كه فرمود: هر مۆمنى حافظى (نگهبانى) دارد و سائبى (عطا و بهره‏اى) دارد، عرض كردم: اى ابا جعفر حافظ و سائب چیست؟ فرمود: حافظ از جانب خداى تبارک و تعالى است كه او را از ولایت (یعنى از بین رفتن آن) حفظ كند، و مۆمن را در هر كجا باشد بوسیله آن نگاه دارد، و اما سائب (بهره و) مژده حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) است كه خداى تبارک و تعالى بوسیله آن مۆمن را در هر حال و هر جا كه باشد مژده دهد. (الروضة من الكافی / ترجمه رسولى محلاتى / ج‏1)   

دعا

نقش حرز و دعا چیست؟

در میان ادعیه ها، دعاهایی با نام حرز وجود دارد که  هر یک منسوب به یکی از اولیاء ما می باشد مانند حرز امام سجاد (علیه السلام) و یا حرز حضرت خدیجه(سلام الله علیها) و حرز امام حسن (علیه السلام) و ... باید گفت: حرز به معناى پناهگاه و جاى محكم و استوار و دعایى كه بر كاغذ نویسند و براى دفع چشم زخم یا دفع بلا همراه خود نگهدارند آمده، و تعویذ هم معانى شبیه حرز دارد و به معناى پناه دادن نیز آمده و مقصود دعاهائى است كه با خواندن یا نوشتن و همراه كردن آنها انسان از دردها و یا جانوران موذى و درندگان و ترس و دیگر چیزها در امان ماند.

ابن منذر گوید: خدمت حضرت صادق علیه السلام از وحشت (ترس و اندوه از تنهائى) یاد آور شدم فرمود: آیا شما را آگاه نكنم به چیزى كه هر گاه آن را بگوئید نه در شب و نه در روز از تنهائى نترسید؟ (و آل اینست): «بسم اللَّه و باللَّه و توكلت على اللَّه و انه‏ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً، اللهم اجعلنى فی كنفك و فی جوارك واجعلنى فی أمامك و فی منعك»پس فرمود: بما رسیده كه مردى سى سال این دعا را میخواند و یك شب آن را ترك كرد و همان شب او را عقرب گزید. (أصول الكافی / ترجمه مصطفوى/ ج‏4  357 )  باید توجه داشت آنچه در این ادعیه و به عبارت دیگر در تمامی دعاها مقصود نظر است توجه به خداوند متعال و یاری جستن از اوست . عبارات و کلمات به تنهایی قادر به کمترین اثری نیستند بلکه آدمی به واسطه این کلمات و اسماء خداوندی از پروردگار خویش یاری می جوید نه از موجودات و اشیائی  که خود محتاج نگهداری و حفاظت هستند.

ابو حمزه گوید: شنیدم از امام باقر علیه السّلام كه فرمود: هر مۆمنى حافظى (نگهبانى) دارد و سائبى (عطا و بهره‏اى) دارد، عرض كردم: اى ابا جعفر حافظ و سائب چیست؟ فرمود: حافظ از جانب خداى تبارك و تعالى است كه او را از ولایت (یعنى از بین رفتن آن) حفظ كند، و مۆمن را در هر كجا باشد بوسیله آن نگاه دارد، و اما سائب (بهره و) مژده حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) است كه خداى تبارک و تعالى به وسیله آن مۆمن را در هر حال و هر جا كه باشد مژده دهد.

 

حافظ را با نام بزرگ بخوان

نقل است كه در زمان پیغمبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و سلم تاجرى با تكیه بر توكل به تنهایى سفر مى‏كرد و هیچ گاه قافله‏ها را از مدینه به شام همراهى نمى‏نمود. تا اینكه در یكى از سفرها در راه گرفتار دزد شد و بر او بانگ زد، و تاجر به وحشت افتاد و گفت: همه اموالم مال تو، ولى مرا اذیّت نكن؟ دزد گفت: تو را هم باید بكشم؟ تاجر بسیار التماس كرد و مقبول دزد واقع نگردید. تا اینكه از دزد خواست اجازه چهار ركعت نماز به او بدهد، لذا وضو گرفت و نماز خواند و دستها را به سوى آسمان بالا برد و عرض كرد:

یا ودود یا ودود یا ذا العرش المجید یا مبدئ یا معید یا ذا البطش الشدید یا فعالا بما ترید أسألك بنور وجهك الذى ملاء اركان عرشك و أسألك بقدرتك التى قدرت بها على جمیع خلقك و برحمتك التى وسعت كل شی‏ء لا اله الا انت یا مغیث اغثنى یا مغیث صل على محمد و آل محمد و اغثنى‏، و چون دعایش به اینجا رسید، شخصى سوار بر اسب پیدا شد و لباسى سبز رنگ در تن داشت و نیزه‏اى در دست، و نیزه را بى‏درنگ در سینه دزد فرو كرد و او را به قتل رساند.

سپس به تاجر گفت: من فرشته‏اى هستم در آسمان سوم چون دعا كردى جبرئیل دستور داد من به داد تو برسم، و بدان كه هر بنده گرفتارى چون تو این دعا را بخواند، خداوند گرفتارى او را برطرف مى‏فرماید: تاجر با سلامتى به مدینه بازگشت و قصّه را براى پیغمبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و سلم تعریف كرد، حضرت فرمود: چون خدا را به نامهاى بزرگ خوانده‏اى دعایت مستجاب شده است. (إرشاد القلوب / ترجمه سلگى/ ج‏1، 406 ) چه پناهگاهی بهتر از آغوش خداوندی که تواناترین و مهربانترین است و از همه بیشتر آدمی را شناخته و به نیازهای او آگاه است .

 

اى نور رخت چراغ هر درویشى‏

وى داغ غمت مرهم هر دل ریشى‏

جز روى تو نیست قبله هر كیشى‏

بخشاى به حال بى‏كسى، بى‏خویشى‏

 

مریم پناهنده                 

بخش اخلاق و عرفان اسلامی تبیان


منابع

1. دیوان امیر المومنین (علیه السلام) / میبدی ، زمانی

2.قصه های تربیتی / لطیف راشدی

3.إرشاد القلوب / ترجمه سلگى/ ج‏1

4. أصول الكافی / ترجمه مصطفوى/ ج‏4   

5)الروضة من الكافی / ترجمه رسولى محلاتى / ج‏1

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین