سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
زمانی که داشتم با امام خمینی(ره) قول قرار می گذاشتم یک باره به ذهنم رسید و گفتم که راستی آقا! من به شرطی اینجا می آیم که اگر از دنیا رفتم شما نماز وحشت مرا بخوانید! امام فرمود: اگر من زودتر از شما از دنیا رفتم چه؟ گفتم : شما عالم و مجتهد هستید چرا بمیرید،
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

از سقایی حرم تا خادمی امام

امام ره

زمانی که داشتم با امام خمینی(ره) قول قرار می گذاشتم یک باره به ذهنم رسید و گفتم که راستی آقا! من به شرطی اینجا می آیم که اگر از دنیا رفتم شما نماز وحشت مرا بخوانید! امام فرمود: اگر من زودتر از شما از دنیا رفتم چه؟ گفتم : شما عالم و مجتهد هستید چرا بمیرید، بعد امام گفت: خیلی خوب پس قرارمان این باشد که هر که زودتر فوت کرد نمازش را آن یکی بخواند.

 

در برخی از خاطرات و نوشته هایی که از اطرافیان حضرت امام خمینی(ره) به جای مانده است، از 2 خادم افغان منزل ایشان در نجف نیز نام برده شده است.

"ننه فاضل" که در نجف اشرف خادم منزل امام خمینی(ره) بود، بعد از پیروزی انقلاب به جماران آمد و همچنان در منزل امام مشغول به خدمت بود.

"حاج ابراهیم" یکی دیگر از خادمان افغان حضرت امام(ره) نیز در نجف خادم منزل ایشان بود و بعد از انقلاب نیز با امام ارتباط داشت.

"فاطمه طباطبایی" همسر "سیداحمد خمینی" در کتاب "اقلیم خاطرات" که به تازگی منتشر شده است، از قول همسر امام خمینی(ره) نقل می کند، ننه فاضل که افغانی بود و در نجف سکونت داشت و به ما کمک می کرد.

 

عروس امام خمینی در خاطرات خود آورده است که ننه فاضل بعد از انقلاب به ایران آمد و در جماران در خانه امام زندگی می کرد، وی زنی زیرک و دانا بود و احمد (سید احمد خمینی) به شوخی به او می گفت: تصور می کنم تو رئیس یک حزب سیاسی در افغانستان باشی.

 

طباطبایی در ادامه می نویسد: یک روز که من مشغول گرفتن عکس از امام بودم، وی آمد و از من خواست تا عکسی از امام با او بگیرم تا دنیا بدانند نزد امام ایرانی و غیر ایرانی تفاوتی ندارد.

وی ادامه داد: جالب آن که ننه فاضل به فاطمه طباطبایی عروس حضرت امام توصیه می کند که این عکس ها به تاریخ تعلق دارد و به گونه ای باید گرفته شود که بتوان آن را منتشر کرد.

 

از سقایی زائران حرم حضرت علی(ع) تا خادمی در خانه امام(ره)

 

"حاج ابراهیم" که فاطمه طباطبایی در کتاب اقلیم خاطرات از او نام برده است، هم از کشور افغانستان است و یکی دیگر از خادمان منزل امام در نجف بود که سال ها در منزل ایشان، کار کرد و بعد از انقلاب هم با امام خمینی(ره) ارتباط داشت.

 

حاج ابراهیم که از شهر بامیان افغانستان بود و در آنجا به کشاورزی اشتغال داشت در زمان "ظاهرشاه"، افغانستان را ترک و راهی نجف اشرف شد.

 

وی در آن شهر به کارهای مختلف پرداخت و شب ها در کنار صحن حرم امام علی(ع) استراحت و عبادت می کرد و به زائران حرم آب می داد و سقایی زائران آن حضرت شده بود.

 

خاطرات او از این سال ها که چندی قبل در روزنامه جمهوری اسلامی منتشر شده است بسیار خواندنی است.

حاج ابراهیم در رابطه با آغاز آشنایی خود با امام خمینی(ره) چنین نقل کرده است: در نجف به کارهای مختلفی مشغول بودم، روزی یک نفر آمد و گفت که گنبد امیرالمومنین(ع) نیاز بازسازی دارد حاضری همکاری کنی، گفتم: بله کجا بهتر از آن جا و مشغول به کار شدم.

 

وی در ادامه گفت: در مقبره ای کنار صحن حرم آقا که مربوط به یکی از عالمان بود، استراحت و عبادت می کردم و شب ها هم به زائران حرم آب می دادم و ساقی شده بودم.

 

خادم افغان امام ادامه داد: هر شب سیدی بزرگوار که بسیار هم مرتب و منظم بود به حرم می آمد و در فاصله کمی از ضریح دست به سینه می ایستاد و از حفظ زیارت "جامعه کبیره" می خواند و هیچ گاه از من آب نخواست.

 

* قرار گذاشتیم  هر که زودتر فوت کرد دیگری برای او نماز وحشت بخواند

 

وی تصریح کرد: مدتی از کار جدیدم در نجف نمی گذشت که روزی فردی به سراغم آمد و گفت: آقا سید روح الله از مراجع تقلید است که از ایران آمده ایشان شما را به دفتر خود خواسته است.

 

گفتم که من یک کارگر ساده هستم و ایشان یک مرجع تقلید، ایشان چه کاری می توانند با من داشته باشند، ابتدا از رفتن امتناع کردم ولی به اصرار قاصد پیغام امام به ملاقات ایشان رفتم و با امام خمینی در دفتر کار ایشان در نجف ملاقات کردم.

 

ابراهیم خاطرنشان کرد که وارد اتاق شدم، روی زمین نشستم به امام نگاه کردم، جذبه ایشان مرا گرفت، زبانم قفل شد و نتوانستم چیزی بگویم، حتی نتوانستم سلام عرض کنم، بدنم خیس عرق شده بود تا این که خود امام به من سلام کرد و فرمود: حاج ابراهیم! گفتم: بله بفرمایید و انگار با همین جمله قفل زبانم گشوده شد، بعد از احوالپرسی از من پرسید: حاج ابراهیم! مرا می شناسی گفتم، بلی آقا، هر شب شما را کنار ضریح مولا علی می بینم.

 

حاج ابراهیم در ادامه چنین نقل می کند: حضرت امام پرسید: حاج ابراهیم! دوست داری این جا پیش ما کار کنی گفتم که دوست دارم اما الان کاری را در حرم انجام می دهم و اگر بیایم اینجا و شما خوشتان نیاید من آن کار را هم از دست می دهم، حضرت امام گفت: نه تا خودت بیرون نروی ما بیرونت نمی کنیم.

 

ابراهیم در ادامه نقل کرد: زمانی که داشتم با امام خمینی(ره) قول قرار می گذاشتم یک باره به ذهنم رسید و گفتم که راستی آقا! من به شرطی اینجا می آیم که اگر از دنیا رفتم شما نماز وحشت مرا بخوانید! امام فرمود: اگر من زودتر از شما از دنیا رفتم چه؟

 گفتم : شما عالم و مجتهد هستید چرا بمیرید، بعد امام گفت: خیلی خوب پس قرارمان این باشد که هر که زودتر فوت کرد نمازش را آن یکی بخواند.

 

خادم افغان امام ادامه داد: وقتی خبر فوت امام منتشر شد یاد این قرار افتادم، شوکه شده بودم و از آن به بعد دنیا برایم بی معنا و پایان یافته بود.

 

حاج ابراهیم با بیان این که امام چنان ابهت و عظمتی برای من داشت که خیال می کردم همه دنیا اوست و مدام می گفتم : چرا زندگی بعد از امام باید ادامه داشته باشد، همان شب یاد عهدم با امام افتادم و حسرت خوردم که ای کاش امام زنده بود، نمی دانم با چه حالی برای ایشان نماز وحشت خواندم.


منابع:

خبرگزاری فارس

تهیه و تنظیم: عبداله فربود ، گروه حوزه علمیه تبیان

 

 

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین