وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
وب سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان
سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
شبهاى جمعه در قنوت نماز، دعاى یا دائم الفضل على البریّة... را با حال عارفانه و مخلصانه ویژه‏اى مى‏خواند و با این كه بیش از پنجاه سال از آن وقت گذشته است، حالت معنوى و ملكوتى او را هنگام خواندن این دعا فراموش نمى‏كنم.
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

شرط پیمودن قله های ترقی

شرط پیمودن قله های ترقی

مقاله قبلی را اینجا بخوانید.

 

عبادت

بندگى خالصانه خمیر مایه اصلی رشد و ترقّى معنوى و پیمودن مراحل كمالات است. در اینجا به علل ترقی معنوی عارف بزرگ آیت الله میرزا حبیب الله اشتهاردى كه خود شخصیتی ساخته و ممتاز بود می پردازیم.

 

دخترش نقل مى‏كند:  تا آن جا كه به یاد دارم، پدرم همیشه یك ساعت و نیم قبل از اذان صبح از بستر برمى خاست، نماز شبش ترك نمى‏شد و آواى دل نواز و گریه‏اش در نیمه‏هاى شب در حال عبادت به گوش مى‏رسید. با تلاوت قرآن و دعا و مناجات، بسیار مأنوس بود.  او در عبادت خدا، تواضع و ادب مخصوصى داشت، مصداق این سخن حضرت زهرا سلام الله علیها بود كه به خدا عرض مى‏كرد:

 اَللّهمّ ذَلِّل نفسى فى نفسى، و عَظِّم شأنك فى نفسى

 خدایا! خودم را نزد خودم كوچك كن و مقام خودت را نزد من بزرگ نماى. (اعیان الشیعه، ج 1ص .323 )

 

نماز اول وقت و نماز با جماعت را هیچ گاه ترك نمى‏كرد. یكى از افراد مؤمن و متعهد مى‏گوید:

 شبهاى جمعه در قنوت نماز، دعاى  یا دائم الفضل على البریّة...  را با حال عارفانه و مخلصانه ویژه‏اى مى‏خواند و با این كه بیش از پنجاه سال از آن وقت گذشته است، حالت معنوى و ملكوتى او را هنگام خواندن این دعا فراموش نمى‏كنم. نشانه‏هاى روح تعبّد و وظیفه‏شناسى و احساس مسؤولیت از گفتار و رفتارش آشكارا دیده مى‏شد. از این رو تأثیر نفس مخصوصى داشت، چرا كه وقتى سخن از دل برآید، بر دل مى‏نشیند.  

 

یكى از اهالى اشتهارد مى‏گفت:  روزى در ماه رمضان از بازار عبور مى‏كرد، صداى قرآن از رادیو شنیده شد، ایشان به احترام قرآن توقف كرد و آیات قرآن را استماع كرد، سپس از آن جا گذشت، چرا كه قرآن مى‏فرماید:

"و اذا قرى‏ء القرآن فاستمعوا له و انصتوا لعلّكم ترحمون"؛

 هنگامى كه قرآن خوانده مى‏شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید، شاید مشمول رحمت خدا شدید. (اعراف، آیه .204)

 

عشق به ولایت

آیت الله میرزا حبیب الله اشتهاردى شیفته ولایت بود و رابطه‏اى عارفانه با آنان داشت. در نجف اشرف و سامرّا همواره با حرم مطهر امیر مؤمنان على(ع)و امامین عسكریین(ع) انس و و ارتباط وی ‍ ژه ای داشت. پس از هجرت میرزا به سامرا وقتى آیت الله میرزا حبیب الله اشتهاردى به سامرّا آمد، نظر به این كه اكثر ساكنان آن جا از اهل تسنن بودند، در اذان جمله  اشهد انّ علیّاً ولىّ الله  گفته نمى‏شد، تلاش ایشان و همفكران و شاگردانش باعث شد كه در گلدسته‏هاى حرم، در اذان آواى نشاطانگیز  اشهد انّ علیّاً ولىّ الله  بلند شود.

 

ایشان مى‏فرمود:  خیلى خوشحالم كه این آوا و نوا در این مركز براى همیشه بلند شده و به سمع مردم مى‏رسد. 

 

او در رواق حرمین عسكریین(ع) در سامرّا اقامه جماعت مى‏كرد، همیشه شب و روز در كنار مرقد دو امام معصوم(ع)، از انوار ولایت مستفیض مى‏شد، و همواره سلام‏ها و درودهاى خالصانه خود را نزدیك به روان پاك امامان(ع) و بستگان امامان(ع) نثار مى‏كرد و با بوسیدن ضریح منوّر آن‏ها، از نسیم معطر و دل‏انگیز ولایت و امامت، شاداب مى‏شد.

 

فرزندش مرحوم میرزا على عسكرى(ره) نقل مى‏كرد:

 در سامرّا معروف بود كه پدرم چهل شب كنار شطّ سامرّا مى‏رفت و در آن جا غسل كرده و قبل از اذان صبح به حرم مطهر امامین عسكریین(ع) مى‏آمد و به عبادت و مناجات مى‏پرداخت، تا شب چهلم شد، پدرم فرمود: دركنار ضریح مشغول نماز بودم، ناگاه دیدم سیّد جلیل القدر و شكوهمندى بدون اذن دخول، وارد حرم شد. حواسم بود كه نكند امام زمان(عج) باشد، نگاهى به من كرد و رفت. سیّد ارجمند پس زا زیارت، از حرم خارج شد و من كه محو جمال و كمال آن سیّد نورانى شده بودم، پس از نماز با شتاب از حرم بیرون آمدم تا دامن او را بگیرم، ولى دیگر او را ندیدم، از خدمه حرم و كفش دارها پرسیدم، آن‏ها گفتند:  ما آمدن و بازگشت چنین سیّدى را در این جا ندیدم.  

 

احترام به سادات

از یكى از شاگردانش نقل شده است كه مى‏گفت:

 او بسیار به سادات احترام مى‏كرد، روز غدیر در سامرّا او را دیدم كه در كنار در خانه‏اش با كمال تواضع نشسته است و به افرادى كه وارد مى‏شدند، خوش آمد مى‏گوید. او براى همه بر مى‏خاست و دیدم كه دست سادات را مى‏بوسید، با این كه بعضى از آن سادات، از نظر سن، كوچكتر از او بودند و مى‏فرمود:  من با این بوسه، دست حضرت على(ع)را بوسیدم.  

آیت الله كاشانى مى‏فرمود:  یكى از روزها كه همه شاگردان آمده بودند، ایشان دیر آمد. مرحوم آیت الله سید على شاهرودى - یكى از شاگردان میرزا - از او پرسید:  چرا دیر آمدید، آیا پیش آمدى شده بود؟  آیت الله میرزا حبیب الله در پاسخ فرمود:  امروز براى زیارت به حرم رفتم به عللى تأخیر افتاد، لذا دیر شد و معذرت مى‏خواهم.  بعد یكى از حاضران گفت:  ایشان (آقا میرزا حبیب الله اشتهاردى) خود را ملتزم كرده كه هر روز به حرم امامین عسكریین(ع) مشرف شود و در آنجا زیارت جامعه بخواند.  

آرى، كسى كه هر روز در كنار حرم دو امام معصوم(ع) زیارت جامعه با آن محتواى عالى )مضامین این زیارت در راستاى ولایت است.( بخواند، روشن است كه شیفته و شیداى ولایت خواهد شد.

تهیه و فرآوری: سید مهدی موسوی - گروه حوزه علمیه تبیان


منابع:

كتاب ستارگان حرم

طبقات اعلام الشیعه

 

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین