• تعداد بازديد :
  • پنج شنبه 1390/08/19
  • تاريخ :

در هوای علی...

غدیر

دین، چیزی کم داشت و فاصله‏اش تا کامل شدن، علی علیه‏السلام بود...

بازوی علی علیه‏السلام را گرفت و بالا برد. آسمان، هم‏پای او قد کشید. سروها، خودشان را بالا کشیدند.

نسیم، در گوش آسمان زمزمه می‏کرد:

« هر کس من پیشوای اویم، علی علیه‏السلام پیشوای اوست...»

جبرئیل فرود آمد. بوی خوش پیامش، زمین را عطرآگین کرد. خدا او را با عهد بزرگی فرستاده بود؛ عهد ولایت.

هیچ‏گاه زمین بی‏حجت نمی‏ماند.

آری! وقتی دستان محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و علی علیه‏السلام در آسمان اوج گرفت و به هم رسید، برکه کم‏جان غدیر، اشک شوق جاری کرد.

غدیر، همه همهمه‏ها را می‏شنید: «بیعت می‏کنیم با دل‏های خود و جان‏های خود و دست و زبان خود...»

گیسوان بلند نخلستان‏ها در هوای علی علیه‏السلام وزیدن گرفت. گل از روی گل شکفت و دل‏های خسته و بی‏رمق روزگار، سرشار از شادمانی شد.

 

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان


شهلا خدیوی

اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
UserName