سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
بخش چهارم- (اى مریم، این از كجا براى تو آمد؟) در این بخش گفتگو در آن است كه زن عمران كه باردارى را حس مى‏كند، سر به آسمان برمى‏دارد و مى‏گوید: پروردگارا، آنچه در شكم خود دارم مخصوص خدمت تو كردم و نذر تو ساختم پس تو آن را از من بپذیر. و داستان ولادت مریم ر
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

آیا انقاق، همان زکات است؟ 

محتواى سوره آل عمران

انفاق

این سوره داراى بیست بخش است كه خلاصه بخشهاى آن به این قرار است:

بخش اول- (آیه‏هاى محكم و آیه‏هاى متشابه)- در این بخش، ابتدا سخن از آن است كه خداوند قرآن را به حق و به راستى بر پیامبر نازل كرد و تورات و انجیل را براى هدایت مردم بر پیامبران پیشین فرود آورد و در همین بخش در ضمن آیه‏اى  قرآن را با صفت «(فاروق) یعنى: فرق دهنده بین حق و باطل» به مؤمنان وصف مى‏فرماید. پس از آن، سخن از تصویر آدمى است در رحم‏ها، و نیز اشاره به آیات «محكم» و «متشابه» است.

بخش دوم- (پایه ادیان آسمانى یكى است). در این بخش مى‏فرماید دارایى و فرزند، آدمى را بى‏نیاز نمى‏كند، بلكه چیزى كه آدمى را بى‏نیاز مى‏كند عقیده و ایمان او است.

بخش سوم: (فرمانروایى به مردم دیگرى داده میشود) در این بخش سخن از این است كه بشر هر چه را پنهان یا آشكار داشته باشد، خدا بر آن آگاه است و روزى برسد كه هر كس، هر چه كرده است از خوب و بد با آن رو برو شود و در آن وقت است كه به شدت خواهد خواست تا میان او و اعمالش فاصله‏اى پیدا شود.

بخش چهارم- (اى مریم، این از كجا براى تو آمد؟) در این بخش گفتگو در آن است كه زن عمران كه باردارى را حس مى‏كند، سر به آسمان برمى‏دارد و مى‏گوید: پروردگارا، آنچه در شكم خود دارم مخصوص خدمت تو كردم و نذر تو ساختم پس تو آن را از من بپذیر. و داستان ولادت مریم را شرح مى‏دهد.

بخش پنجم- (او را به كلمه‏اى بشارت داد) در این بخش نداى فرشتگان است كه: اى مریم! خداوند تو را برگزید و پاكیزه ساخت و تو را بر زنان جهان برترى داد و برگزید، و اینكه او را به كلمه‏اى بشارت داد كه لقبش مسیح و نامش عیسى بن مریم است.

بخش ششم- (عیسى از تهمت پاك است)- آیه اول این بخش را بعضى از مفسران اشاره به كشتن مسیح دانسته‏اند كه مى‏فرماید: «اى عیسى: من بردارنده روح توأم و بلند كننده توأم بسوى خود و پاك كننده توأم از میان آنانكه كه كافر شدند و در همین بخش است كه باز اشاره به داستان مباهله با یهویان نجران مى‏شود. و در آیه 61 است كه بعضى قصص را كه به فتح اول و دوم و مصدر است به قصص كه جمع قصه است ترجمه كرده‏اند.

بخش هفتم- (دعوت مردم به یگانگى و وحدت كلمه) در آغاز این بخش است كه محمد(ص) به نام خدا و از جانب خدا مردم را به یگانگى و وحدت كلمه مى‏خواند و اساس ایمان و عقیده را بر پرستش خداوند قرار مى‏دهد، نه پرستش بتها و نه اشخاص.

بخش هشتم- (آنان كه پیمان خدا را به بهاى اندك میفروشند)- در این بخش اشاره به دسیسه‏هاى یهود است كه با دوستان خود مى‏گفتند: «در آغاز روز، به آنچه بر مؤمنان نازل شد ایمان بیاورید و در پایان روز آن را انكار كنید تا شكستى میان گروه مسلمانان بیاندازید»- و پس از آن اشاره به امانت‏دارى بعضى افراد است كه اگر زر فراوان به آنان بدهى، به تو بازگردانند و نیز گروهى هستند كه اگر یك دینار به آنها بدهى، پس نمى‏دهند.         

(ابو طلحه انصارى) نزد پیامبر آمد و گفت: اى رسول خدا، تو می دانى كه مرا بوستانى است برابر مسجد كه در آن نخل فراوان و آب روان است من آن را از همه داراییهایم بیشتر دوست دارم و چون این آیه را از تو شنیدم آمده‏ام كه این باغ را به تو بدهم كه در راه خدا انفاق كنى.  

بخش نهم- (پیمان پیامبران)- خدا، پیمان از پیامبران مى‏گیرد و پس از آن به آنها كتاب و حكمت و نبوت مى‏بخشد.

بخش دهم- (نخستین خانه‏اى كه براى مردم ساخته شد) درباره این حقیقت مهم است كه: شما هرگز به نیكویى بزرگ و پاداش عظیم- از بهشت و سعادت- نائل نمى‏شوید مگر اینكه از آنچه در این دنیا بیشتر دوست دارید در راه خدا به فقرا بدهید و در این بخش (آیه 91) آمده است كه باز به توانگران دستور داده شده كه بهترین چیزهایى كه دوست دارند در راه خدا به مستمندان بدهند و در این آیه است كه مفسران گفتند: مقصود از كلمه «البرّ»: همان بهشت موعود است: و مقصود از كلمه (انفاق) دادن زكات است از مال خویشتن. مفسران تذكر داده‏اند كه این خطاب به توانگران است كه تا زكات مالشان را ندهند به بهشت نمى‏رسند و نیز نوشته‏اند كه این خطاب بر همه مؤمنان است از توانگران و نیازمندان- كه هر كس به اندازه خود بدهد- چنانكه در جاى دیگر مؤمنان را- گرچه فقیر باشند- با ایثار آنچه دارند ستوده است: «وَ یُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ».

انفاق

مفسران نوشته‏اند: آن روز كه این آیه درخشان یعنى: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ» بر پیامبر فرود آمد زید بن حارثه نزد پیامبر آمد و اسبى آورد و گفت: اى رسول خدا، این یگانه چیزى است كه من بیش از هر چیز دوست دارم، مى‏خواهم آن را در راه خدا به مصرف برسانم، تو آن را از من براى خدا و در راه خدا بپذیر، پیامبر اسب را پذیرفت و آن را به اسامة بن زید داد كه وى را به امرى مهم مأمور كرده بود. و نیز (ابو طلحه انصارى) نزد پیامبر آمد و گفت: اى رسول خدا، تو می دانى كه مرا بوستانى است برابر مسجد كه در آن نخل فراوان و آب روان است من آن را از همه داراییهایم بیشتر دوست دارم و چون این آیه را از تو شنیدم آمده‏ام كه این باغ را به تو بدهم كه در راه خدا انفاق كنى.

پیامبر فرمودند: بهتر است آن را براى خویشان خود انفاق كنى و با آن، صله رحم بجا آورى. بو طلحه همین كار را كرد و آن را میان فرزندان و عموها و نزدیكان خویش قسمت كرد.

بخش یازدهم- (روزى كه رویهایى سپید میشود و رویهایى سیاه) در این بخش به مؤمنان توصیه شده كه از خدا بترسید و همگى به ریسمان وحدت و یگانگى- به ریسمان خدا- دست بیفكنید و از هم جدا نشوید.

بخش دوازدهم- در این بخش از بهترین امت و اجتماع سخن گفته شده و صفت چنین امت و جامعه‏اى را چنین فرموده: «كه  آنها به كارهاى پسندیده فرمان مى‏دهند و از كارهاى ناپسند جلوگیرى مى‏كنند.»

بخش سیزدهم- سخن از جنگ بدر است.

بخش چهاردهم- (بهشتى كه پهناى آن، آسمانها و زمین است) و در این بخش از رباخواران و در مقابل آنها از گروه مردمى یاد كرده كه در شادى و ناخوشى، مال خود را به فقرا انفاق مى‏كنند و عاقبت هر دو آنها را یكى دوزخ و دیگرى بهشتى قرار داده كه پهناى آن آسمانها و زمین است.

بخش پانزدهم- خدا براى هر كس سرنوشتى معین كرده است.

بخش شانزدهم- (روزى كه دو گروه روبرو شدند) در این بخش از جنگ (احد) و بدبختى‏هایى كه دامنگیر مجاهدان شد سخن گفته  شده است ...

بخش هفدهم- در این بخش از كسانی كه در راه خدا كشته شدند، سخن گفته شده كه آنها به نعمت خداوند شادمانند و آمرزش او را بهتر از مالى مى‏دانند كه میتوانستند گرد آورند.

بخش هیجدهم- (آن كسان كه بخل میورزند)- در این بخش به ثروتمندان و توانگران هشدار میدهد كه در انفاق آنچه بدست آورده‏اید در راه مردم بخل نورزید: آنچه را كه از مال و نیرو بخل بورزید در قیامت طوقى بگردنتان خواهد شد و شرى برایتان فراهم خواهد كرد.

بخش نوزدهم- (زندگى دنیا جز متاع غرور، چیزى نیست.) در این بخش است كه میفرماید: هر نفسى طعم مرگ را مى‏چشد و بیگمان مزدهاى شما روز رستاخیز داده خواهد شد و شما در دنیا در اموالتان و در نفوستان آزمایش میشوید.

بخش بیستم- (پروردگارا، تو ما را خوار و رسوا مكن)- در این بخش میفرماید كه گردش روزگار براى خردمندان درس عبرتى است. و در این بخش است كه پنج دعاى بزرگ و مؤثر آمده است.

 

نوشته آمنه اسفندیاری – کارشناس گروه دین و  اندیشه تبیان


منابع:

- تفسیر نمونه

- تفسیر احسن الحدیث

- ترجمه و تفسیر راهنما، ج 1

تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین