سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
محمدمهدی عسگرپور، دل پری از بعضی ها دارد. او دل پر خودش را، در گفتگو با یکی از خبرگزاری ها، خالی کرد
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

آقایان هر دلشان می خواهد، می گویند

عسگرپور

محمدمهدی عسگرپور، مدیرعامل خانه سینمای ایران است. او را که یادتان هست؟ کارگردان سریال جراحت و گل های گرمسیری، و همچنین فیلم های قدمگاه و اقلیما. به مناسبت روز سینما، این کارگردان و چهره سینمایی، پای صحبت با یکی از خبرگزاری ها نشست و هر آنچه که در دل داشت، بیرون ریخت. بخش هایی انتخاب شده از این مصاحبه مهم را، که در آستانه سه ماه مانده به پایان ماموریت او و تیمش در خانه سینما انجام شده، مرور می کنیم. 

 

• فارغ از اینكه ما درباره كدام دولت صحبت می‌كنیم، یكسری مشكلات اساسی وجود دارد كه ربطی به سلیقه هیچ‌كدام از دولت‌ها ندارد. دركل سینما و حوزه‌ فرهنگ و هنر، اقتصادشان توسط دولت تعریف شده است و یكی از مسایل آن، جریانات صنفی است كه ما جریان صنفی خالص و ناب در كشور نداریم. در حوزه‌های غیرفرهنگی و هنری و مخصوصا در بازار، صنوف از یك قوام‌یافتگی برخوردارند و چون اقتصاد در آنجا مشخصا در دست دولت نیست، آزادی خود را دارند اما در حوزه‌ فرهنگ و هنر، دولت دوست دارد سیاست‌گذار، هدایت‌كننده و هم مجری باشد و خودش تشخیص بدهد به چه كسی كمك كند و به چه كسی خیر، تولید را هم به شدت وابسته خود كرده است. بنابراین همه چیز تحت‌الشعاع دولت است...

 

• اینكه فردی كه هیبت پدر را ندارد، به‌جای پدر بنشیند و كسی كه هیبت یك پدر را دارد، جای بچه بنشیند، دعوا و بكش بكش به وجود می‌آورد.

 

• حال این دولت، در حوزه فرهنگ، فارغ از آدم‌ها، بسیار مشتاق است كه بگردد در جریان صنفی و عیب و ایرادی را پیدا كند و عیب و ایرادها را به رخ بكشد تا نهایتا خودش وارد عمل شود. حال عمل او تنها براساس یك تئوری است، اما اینكه چقدر امكان تحقق دارد یا نه، بستگی به بضاعت آدم‌ها دارد. 

 

• به‌نظر من، خطای بزرگ وقتی است كه بخواهیم به یك نهاد مردمی و یك جریان صنفی كه درواقع مشروعیت را از پایین به بالا اخذ كرده، خدشه وارد كنیم. تردید نكنید در رفتاری كه دوستان از دو سال پیش به این‌سو پیگیر آن هستند، نه در بلندمدت كه در كوتاه‌مدت، شكست خواهند خورد البته نه به دلیل اینکه ما قدرت لازم را داریم بلکه به این دلیل که اساسا این بازی، بازی غلطی است.

 

• امروز شاید یک مدیر روی كاغذ بگوید كه چند نفری را حذف می‌كنیم و اوضاع درست و وفق مراد می‌شود، اما در عمل و سر بزنگاه، جریان صنفی با او همراهی نمی‌كند یا همراهی می‌كند اما بعدا مصیبت برای او باقی می‌ماند. یكجا شاید "بله" بگوید اما جای دیگری برایش مصیبت‌بار می‌شود. فكر می‌كنم اظهارنظرهای مدیران فعلی حوزه‌ فرهنگی برگرفته از شرایط دولت است. هیچ‌كدام از ما از مریخ نیامده‌ایم. همه در همین شرایط زندگی می كنیم. در انقلاب و جنگ هم بودیم، ولی شرایطی را طی كردیم كه به جایی رسیدیم.

 

• اظهارنظر ابوالقاسم طالبی و دیگر دوستانش قابل تامل نیست تا بر سر آن متوقف شویم. شخص آقای طالبی، عضو خانه‌سینما هم نیست. به‌نظر می‌رسد پشتوانه‌هایی هم دارند، هرچند ما برخی صحبت‌های ایشان را که جنبه حقوقی و قضایی دارد، در دادگاه پیگیری می‌کنیم، اگرچه این پیگیری‌ها هم بی‌نتیجه است چون به جایی نمی‌رسد. درست به همین دلیل است كه آقایان هرچه دوست دارند، می‌گویند. می‌گویند خانه‌سینما پایگاه دشمن شده است. خوب این یك ادعاست كه باید سند و مدرك داشته باشد. پایگاه دشمن یک ارتباطی باید با دشمن داشته باشد. رابطه باید ثابت شود. من هم می‌توانم بگویم كه آنها، خود، پایگاه دشمن هستند زیرا با تندروی، قصد دارند به جهان بگویند فرهنگ كشور، وضعیت درهم و برهمی دارد.

 

• فكر می‌كنم الان در دوره طوفان اظهارنظرها هستیم. چنین اظهارنظرهایی فایده‌ای ندارد. مدیری که از آن دوران بد می‌گوید، می‌خواهد برای بی‌برنامگی و کم‌کاری خودش توجیه پیدا كند. به همین دلیل نبش قبر می‌كند و می‌گوید این مشكلات از سال‌های قبل بوده است. اما به‌نظر من، این سخنان به كم‌تسلطی مدیریت امروز برای حل مشكلات بازمی‌گردد.

اظهارنظر ابوالقاسم طالبی و دیگر دوستانش قابل تامل نیست تا بر سر آن متوقف شویم. شخص آقای طالبی، عضو خانه‌سینما هم نیست. به‌نظر می‌رسد پشتوانه‌هایی هم دارند، هرچند ما برخی صحبت‌های ایشان را که جنبه حقوقی و قضایی دارد، در دادگاه پیگیری می‌کنیم، اگرچه این پیگیری‌ها هم بی‌نتیجه است چون به جایی نمی‌رسد. درست به همین دلیل است كه آقایان هرچه دوست دارند، می‌گویند

• به‌طور قطع از سال 70 به بعد كه سینما نشان داد یك هنر - صنعت است و افتخار جهانی دارد، باید به فكر زیرساختارها می‌بود كه شامل سالن‌های نمایش و تاسیسات و تجهیزات تولید و استفاده از سرمایه صنوف می‌شد اما از آن سال‌ها روز به‌روز وضعیت بدتر شد. سالن‌ها از بین رفتند. جریان صنفی تضعیف شد. جریانات صنفی به كمك دولت نرفتند. درنتیجه تولیدات روز به روز بدتر شد شاید همین مقدار هم شاهكار باشد.

 

• ماهواره، لوح فشرده، اینترنت و تکنولوژی هركدام در دوره‌ای ضربه‌ خود را زده‌اند، بعد هم یاد گرفتند چگونه باهم کنار بیایند. این اتفاق در دنیا فقط برای ما نیفتاده است. قاچاق هم حضور دارد. منتها سینمایی كه روی پای خود می‌ایستد، به محض برخورد با این پدیده‌ها، راه‌های درست ادامه حیات خود را پیدا می‌كند و با پدیده‌های جدید به همزیستی می‌رسد. اما امروز همه فارسی‌وان و cd را مقصر می‌دانند. نمی‌توانیم هم بگوییم كه دنیا با ما تنظیم شود. نمی‌توانیم منتظر باشیم كه دشمن نباشد تا ما كار خود را بكنیم. در همین بحبوحه باید مشكلاتمان با مطالعه و عقلانیت و خرد جمعی حل كنیم.

 

• كسی كه فرهنگ و هنر را مدیریت می‌كند، باید بخش قابل توجهی از نگاهش فرهنگی باشد، البته از مشاورین امنیتی استفاده كند، اما نه اینكه دارای نگاه امنیتی باشد و از مشاور فرهنگی استفاده كند.

 

• (درباره شکایت خانه سینما از فرج الله سلحشور به خاطر حرف هایی که به خانه سینما زده بود) از وكیل خانه شنیدم كه وی در چند مورد عذرخواهی كرده و گفته است سخنانش بد منتقل شده است و منظورشان این نبوده است كه بخش اعظم دوستان با انقلاب نیست و سینماگران بی‌بندوبار هستند. گفتند كه اینگونه نگفتم. دادگاه هم از سایت استعلام كرده و گفته كه سایت اشتباه منتقل كرده است. البته شنیدم ایشان با یك كیف به زعم ایشان پر از مدارك بی‌بندوباری اهالی سینما در دادگاه حضور پیدا كردند كه برای خود من هم جالب است این مدارك از كجا آورده شده، اگرچه تفاوتی نمی‌كند. اگر ایشان حتی برای هزار نفر هم مدرك بیاورد، باز نزدیك به چهار هزار نفر دیگر بی‌گناه هستند كه مورد تهمت واقع شده‌اند.


گروه هنر تبیان