سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
هر چند خداوند همواره به تمام بندگانش امداد مى رساند و جهان غرق در رحمت و لطف اوست ولى گاهى براى ایجاد رشد و انس و ارتباط با خود بندگان را تحت فشار حوادث و ناملایمات قرار مى دهد و در همین شرایط نیز طبق لطف و مهربانى اش راه هایى براى نجات و رهایى از مشكلات
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

زمان رسیدن امداد الهی

امداد غیبی

هر چند خداوند همواره به تمام بندگانش امداد مى رساند و جهان غرق در رحمت و لطف اوست ولى گاهى براى ایجاد رشد و انس و ارتباط با خود بندگان را تحت فشار حوادث و ناملایمات قرار مى دهد و در همین شرایط نیز طبق لطف و مهربانى اش راه هایى براى نجات و رهایى از مشكلات قرار داده یكى از آن دعا به هنگام اضطرار و ناامیدى است .

قرآن مى فرماید:

«أَمَّن یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَكْشِفُ السُّوءَ»1؛  چه كسى دعاى بیچارگان را به اجابت مى رساند و رنج ها را برطرف مى سازد؟

مفهوم دعا درخواست فراهم شدن اسباب و عواملى است كه از دائره قدرت انسان بیرون باشد آن هم از كسى كه قدرتش بى پایان است ولى این درخواست نباید تنها از زبان انسان صادر شود بلكه باید از تمام وجود او برخیزد و زبان در این قسمت نماینده و ترجمان تمام ذات وجود انسان باشد تكیه بر مضطر به این دلیل است كه یكى از شرایط اجابت دعا آن است كه انسان چشم از عالم اسباب برگیرد و تمام قلب و روحش را در اختیار خدا قرار دهد. همه چیز را از او بداند و حل هر مشكلى را از او بداند. در آن هنگام كه تمام درهاى عالم اسباب به روى او بسته شد خداوند نور امید در دل انسان ایجاد مى نماید و درهاى رحمت را به روى او مى گشاید.2

ما بندگان هنگامی که یک مشکلی بر میخوریم به چکنم چکنم می افتیم و به هر در میزنیم به دوست و دشمن غریبه و فامیل برای چاره جویی مشکلمان فکر میکنیم و وقتی که  به بن بست میخوریم و تازه به خود می آییم و میبینم آنکه این درد را داده درمانش نیز به دست خود اوست اینجاست که با دلی شکسته و آهی از عمق جان رو به درگاهش آورده و چاره میخواهیم اینک باید منتظر نتیجه بود .

یكى از شرایط اجابت دعا آن است كه انسان چشم از عالم اسباب برگیرد و تمام قلب و روحش را در اختیار خدا قرار دهد. همه چیز را از او بداند و حل هر مشكلى را از او بداند.

على (علیه السلام ) فرمود: عند تناهى الشده تكون الفرجه ؛ در اوج سختى ها گشایش ایجاد مى شود.3

روزى، مادرى كه علاقه ى زیادى به فرزندش داشت ، خدمت امام صادق (علیه السلام ) رسید و با ناراحتى گفت : فرزندم به سفر رفته و علاقه ى شدیدى به وى دارم و تا كنون برنگشته است. حضرت وى را به صبر فرا خواند. او نیز كمى آرام گرفت و رفت.

چندى بعد باز دوباره خدمت امام رسید و بار دیگر حضرت وى را به صبر فرا خواند. بار سوم كه بازگشت ، به شدت اظهار ناراحتى كرد. و گفت : مرا به صبر فرا مى خوانى. در حالى كه طاقتم تمام شده است . حضرت به وى فرمود: به منزل برو!فرزندت آمده است وى پس از این كه به خانه رفت فرزند خود را دید خدمت حضرت باز گشت و پرسید: از كجا دانستید كه فرزندم از سفر بازگشته است؟

حضرت فرمود: وقتى گفتى صبرم تمام شده است ، فهمیدم فرزندت آمده است زیرا وقتى صبر انسان تمام شود فرج فرا مى رسد.4

 

بعد نومیدى بسى امیدهاست

 

از پس ظلمت بسى خورشیدهاست5

 

 

منبع : مشیت الهى در سبب سازى و سبب سوزى ، محمود اكبرى

رهنما _گروه دین و اندیشه تبیان


1- سوره  نمل آیه 62.

2- تفسیر نمونه ، ج 1،ص 642 .

3- میزان الحكمه ، ج 10،ص 456 .

4- ارشاد القلوب ، ج 1،ص 150.

5- مثنوى معنوى ، دفتر سوم ، بیت 2925 .

 

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین