سه شنبه 3 اسفند 1395 - 24 جمادي الاول 1438 - 21 فوريه 2017
عشق، اگر عاشق را به همسویى و همسانى و همرنگى با محبوب‏نرساند، نمى‏پاید. و... اصلا از كجا كه عشق باشد؟ یك ادعاست، یا هوس!
بازدید :
زمان تقریبی مطالعه :

عاشق نما نباشید!

عشق

به بهانه ی تمام شدن ماه مبارک رمضان ،ماه خودسازی،ماهی که بعد از اتمام آن باید نحوه ی تفکر،ارتباط ،روش و به طور کلی زندگی مان تغییر کند.

 

از «بینایى‏» تا «بینش‏»، فاصله بسیار است، همچنان كه فاصله «چشم‏» تا «دید»، زیاد است.

«بصیرت‏»، تیزبین‏تر از «بصر» است، گاهى آنان كه چشم ندارند،بیناترند. «دیده از هر كه گرفتند، بصیرت دادند». حتى «دل‏»، بهتر از«دیده‏» مى‏بیند و مى‏شناسد، ولى... به شرط آنكه «چشم دل‏» را غبارنگرفته باشد.

آن وقت، «نگاه‏» از نگریستن لذت مى‏برد، چرا كه در چشم اندازش‏جلوه‏هاى دیگرى پیدا مى‏شود. به قول هاتف اصفهانى:

«چشم دل‏» باز كن كه « جان‏ » بینى آنچه نادیدنى است، آن بینى .

معبر «عشق خدا»، از كجا گشوده مى‏شود؟ باید چشم انداز بصیرت تو ،بالاتر و وسیع تر از ماده و ظاهر باشد. حتى اگر خدا را دوست مى‏دارى، نه به‏خاطر خودت باشد، بلكه به خاطر او باشد. او كه كانون همه خوبیها وزیباییهاست.

وقتى كه هستى تو، عطیه و هدیه خداست، وقتى كه غرق نعمت هاى‏اویى، مگر مى‏توانى دوستش نداشته باشى؟

میان عاشق و معشوق، حبیب و محبوب، دوست و دوستدار، باید نوعى‏سنخیت و شباهت‏باشد.

محبت‏یك طرفه به سامان نمى‏رسد. «چه خوش بى، مهربانى هردوسر بى...»

عشق، اگر عاشق را به همسویى و همسانى و همرنگى با محبوب‏نرساند، نمى‏پاید. و... اصلا از كجا كه عشق باشد؟ یك ادعاست، یا هوس!

دل، اسیر عشق كیست و چیست؟

خداوند به موسى‏علیه السلام وحى كرد: «آن كس كه گمان مى‏كند محبت مرا دردل دارد، ولى شبها تا صبح مى‏خوابد، دروغ مى‏گوید. مگر نه اینكه هردوستى، خلوت با دوستش را مى‏خواهد؟ اى موسى! خشوع قلب و خضوع‏بدن و اشك دیدگانت را به من هدیه كن، آنگاه مرا نزدیك خود خواهى‏یافت...».

این، محك شناخت عشق خداست.

عاشق كیست و عاشق نما كدام است؟...

وقتى كاه جان ما، مجذوب كهرباى جانان شد، آنگاه، «خدا» رامى‏بینیم، نه «خود» را، و رضاى «او» را مى‏طلبیم، نه «خویش‏» را.

این، اوج خداجویى و عرفان است و رسیدن به «آزادگى‏» و نهایت‏«بندگى‏».

وقتى همه كارها براى خود و در جهت «خود محورى‏» باشد، اینجا نه‏توحید، كه شرك و نه اخلاص، كه عجب و طمع، حاكم گشته است.

عشق

«خود»، یك چاه است.

گاهى یوسف روح و جانت در آن اسیر مى‏ماند و زندانى مى‏گردد. بایداین یوسف گرفتار را از آن چاه بیرون آورد و «عزیز»ش ساخت. (1) .

آیا تا به حال، «هجرت در خویش‏» كرده‏اى؟

قرآن، هم «هجرت آفاقى‏» و هم «هجرت انفسى‏» را مطرح كرده است.هجرت از خود و در درون خویش، یعنى هجرت از ظلمت‏به نور، هجرت از«سیئات‏» به «حسنات‏»، از «ریا» به «خلوص‏»، از «معصیت‏» به «طاعت‏»،از «خود» به «خدا».

باید «خدا محور» بود، تا بت «نفس‏» قدرت پیدا نكند و شیطانك‏هایى‏چون خودخواهى، خودپسندى، خودبینى، خودستایى، خودنمایى،خودپرستى و... در «كعبه دل‏» حضور نیابند.

اینها اگر در جان رخنه كنند و بر ساقه روح برویند، دیگر جایى براى‏«خدا»، «ایثار»، «خلوص‏»، «تسلیم‏» و «تواضع‏» نمى‏ماند.

باید «خود» را فراموش كرد تا «خدا» را یافت.

حضرت امام‏قدس سره فرمود:

«... و آن چاهى كه از همه عمیق‏تر است، چاه نفسانیت است‏».

كیست كه نخواهد «عزیز مصر وجود» شود و «سلطان سریر شهود»، آن‏چنان كه «شیخ بهایى‏» فرمود؟!

 

 

پی نوشت ها :

1-  اى یوسف كنعانى! از بهر چه در چاهى؟ از چاه برآور سر، كاین بانگ جرس باشد.

 

منبع : برگرفته از كتاب " گامی در مسیر " – جواد محدثی

تنظیم :داوودی

 

مقالات مرتبط :

باورهایی برای زندگی بهتر!

نیرو مند ترین انرژی برای زندگی

پیشگویی که حتما رخ می دهد!؟

مشاوره
مشاوره
اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
تلفن : 81200000
پست الکترونیک : public@tebyan.com
آدرس : بلوارکشاورز ، خیابان نادری ، نبش حجت دوست ، پلاک 12

ارتباط با ما

روابط عمومی

درباره ما

نقشه سایت

تعدادبازدیدکنندگان
افراد آنلاین