• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 4802
  • سه شنبه 1387/7/23
  • تاريخ :

برای اولین بار بود که گریه کردن جهان‌آرا را دیدم

شهید محمد جهان آرا

 

             

              

10 مهر

آن شب به مقرمان در مدرسه رفتیم و پس از اقامه نماز و سجده شکر، بچه‌ها دور هم نشسته و مشغول تعریف شدند:

- دیدی چطور...؟

- من اون ور خیابون...

- تو...

بعد از شام، خسته و کوفته افتاده بودیم که یکی از بچه‌ها از راه رسید:

- محمد دوربند (اسم محلی در خرمشهر)خالیه! هیچ‌کس اونجا نیست. همه ول کردن و اومدن. دشمن راهش رو بکشه بیاد،هیچ نیرویی نیست که جلو شونو بگیره!

بچه‌ها خسته بودند و من خجالت کشیدم به آنها بگویم که بروند نگهبانی بدهند. دیگر توانی برایشان نمانده بود. ناچار سوار ماشین شدیم و به آتش‌نشانی رفتیم. همیشه عده‌ای از بچه‌های شهر در آنجا بودند. و گاهی پیش آمد که از آنها نیرو می‌گرفتیم. به‌محض پیاده شدن، شهردار شهر، برادرم و سید را دیدم که نشسته بودند. جریان را به آنها گفتم. گفتند نیرو نداریم. با نگرانی و التهاب به مدرسه برگشتم تا شاید نیرویی جمع کنم. اما ای کاش به مدرسه نرسیده بودم. مدرسه صحرای کربلا شده بود و بچه‌ها در خون می‌غلتیدند. همان بچه‌هایی که آن روز، لشگر رزمی عراق را آن‌چنان شجاعانه از شهر بیرون کرده بودند. ستون پنجم مقر بچه‌ها را به دشمن گزارش داده بود و عراقی‌ها همان شب و ساعت نه و نیم- مدرسه را زیر آتش سنگین گرفته بودند. بچه‌ها زخمی و خون‌آلود در گوشه و کنار افتاده بودند و ناله می‌کردند. به سختی اطراف را می‌دیدم.

 با برخورد پایم به صندلی یکی از بچه‌ها دچار شوک شدیدی شدم. ناگهان غلام آبکار را دیدم که با بدنی مجروح پیش می‌آمد. با گریه گفتم:

- غلام تویی؟ ... غلام دیدی بدبخت شدیم؟ دیدی بهترین بچه‌هامون رفتن؟

چشمم به جنازه تقی محسن‌فر افتاد. کسی که آن روز آنچنان شجاعانه جنگیده بود حالا نیمی از بدنش را می‌د‌یدم که از نیمه دیگر جدا شده بود. بی‌هدف در خیابان راه می‌رفتم. نمی‌دانستم به کجا می‌روم. در افکار و خاطرات گذشته‌ام غرق شده بودم که به طالقانی رسیدم. از آنجا به چهل متری رفتم. در گوشه خیابان نشسته بودم که ناگهان به ذهنم رسید سری به بیمارستان بزنم. و از حال بچه‌ها با خبر شوم. ماشینی با سرعت می‌آمد. فریاد زدم:

- ایست!

سرنشینان آن دستی تکان دادند و رد شدند.

- ایست....

ماشین توقف کرد و من با عجله به طرفش دویدم. جلوتر که رفتم، یکی از آنها شناختم. محمد جهان‌‌آرا بود. به محض دیدن او مانند کودکی که ظلم زیادی به او شده باشد و با دیدن پدر گریه‌اش بگیرد بغضم ترکید و اشک‌هایم سرازیر شد:

- محمد دیدی بدبخت شدیم؟ دیدی گل‌هامون رفتن؟ دیدی دیگه هیچ کس رو نداریم؟ دیدی یتیم شدیم؟... محمد مرا در آغوش گرفته بود و گریه می‌کرد:

- ناراحت نباش... ما خدارو داریم. تو ناراحت نباش. ما امام خمینی رو داریم...

برای اولین بار بود که گریه کردن جهان‌آرا را می‌‌دیدم.

 

منبع :کتاب در کوچه‌های خرمشهر 

راوی محمد نورانی


مطالب روز شمار سقوط خرمشهر برای فردا:

1-من یک خمینی را کشتم

2-جدا نمی دونی امروز چه روزیه؟

3-اینجا قلب شهر می تپد.

 

مطالب قبلی روز شمار سقوط خرمشهر:

1-حرف های خودمونی

2-خرمشهر واقعا کجاست؟

3-به هر قیمتی شده ازت محافظت می کنم

4-نایلونی از گوشت و استخوان

5-نجات از مرگ حتمی

چند خاطره از حال و هوای سقوط خرمشهر

چند خاطره از حال و هوای سقوط خرمشهر

اکثریت قریب به اتفاق بچه‌هایی که در خرمشهر می‌جنگیدند حتی آموزش نظامی ندیده بودند و نمی‌داشتند تفنگ چیه. همین امر گاه‌گاه صحنه‌های مضحکی را وجود می‌آورد که به چند تای آن اشاره می‌کنم: یادمه، یکی از بچه‌ها آرپی‌جی را روی شکمش گذاشته بود و می‌خواست شلیک کن
خرمشهر واقعا کجاست؟

خرمشهر واقعا کجاست؟

تا حالا فکر کردی تو گرمای 50 درجه ی خوزستان، تو کوچه پس کوچه های خرمشهر دفاع کردن یعنی چی؟ تا حالا فکر کردی تو گرمای 50 درجه، اسلحه و مهمات و آرپی جی روی دوش دفاع کردن، یعنی چی؟ تا حالا فکر کردی بدون مهمات کافی در مقابل یک لشگر تا دندان مسلح، 34 روز مقاو
حتما بخوانید.

حتما بخوانید.

دوست عزیزم، برادر و خواهر گرامی، برایت یک سری روایت جمع کرده ام. روایاتی که در 28 سال پیش در چنین روزهایی اتفاق افتاده. روایت هایی که به قیمت از دست دادن جون بعضی ها تموم شده. همیشه و همه جا از فتح خرمشهر شنیدیم و به خاطرش جشن گرفتیم. می خوام برات از روزه
UserName