• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • دوشنبه 1386/06/05
  • تاريخ :

درخشش تکنوازان در کنسرت کامکارها

درخشش تکنوازان در کنسرت کامکارها

کنسرت کامکارها با حضور چند نوازنده میهمان در دو بخش موسیقی فارسی و کردی در تالار بزرگ کشور با حضور بیش از سه هزار بیننده و شنونده برگزار شد.

به گزارش خبرنگار مهر، در این کنسرت که نسبت به کنسرت سال گذشته با برنامه ریزی خانه موسیقی و مدیریت هنری هوشنگ کامکار کامل تروبا کیفیت بهتری ارائه شد، چند تکنوازی بسیار درخشان و شنیدنی گنجانده شده بود که شنوندگان را مجذوب خود کرد.

در قسمت نخست برنامه گروه بعد از اجرای قطعه ای ارکسترال از اردوان کامکار کار جدید بیابان بیکران در نوا،  اثر ارسلان کامکار را اجرا کردند. اثری که نخستین بار در دو ماه  قبل و در مراسمی که به مناسبت سال جهانی مولانا در دانشگاه تهران برگزار شده بود اجرا شد، اما در این اجرا کار بسیار پخته تر و با صلابت تر ارائه شد. در ادامه ارژنگ سیفی زاده - نوازنده جوان و پرتوان- دردستگاه نوا به تکنوازی پرداخت. در اینجا باید عملکرد هوشنگ کامکار( به عنوان مدیرگروه) را برای معرفی استعدادهای جوان در چنین موقعیت هایی که هزاران نفر به طور مستقیم شاهد برنامه ای زنده هستند تحسین کرد.  انصافا هم که سیفی زاده پاسخ خوبی به این اعتماد داد.

خانه ام ابری است با( شعر معروف نیما) اثر ارسلان، سرود زمین  اثر هوشنگ کامکار و به یاد مادر ساخته ارسلان کامکار از دیگر قطعاتی بود که در این بخش و در دستگاه شور و متعلقاتش اجرا شد اما در این قسمت به هیچ وجه نمی توان از تکنوازی ها و دونوازی شیرین و دلچسب اردشیر کامکار و شروین مهاجر(با دو کمانچه) به سادگی گذشت. دونوازی این دو کمانچه نواز در شور و دشتی که تا کنون چندین بار این دونوازی  را در برنامه های مختلف از جمله در کاخ نیاوران و جشن خانه موسیقی اجرا کرده اند بسیار جفت و جور و شنیدنی بود.ا نگشت گذاریها و سونوریته این دو ساز با وجود اختلاف فاصله و پرده ، نوایی همساز و همراز را به گوش می رساند که قطعا نتیجه همدلی و همراهی آنها است. تکنوازی پرصلابت و جانانه اردوان که گویی دو سنتور نواز قدر در آن واحد هماورد می کنند پایان خوشی برای بخش نخست رقم زد.

با ابتکار بهروز غریب پور (طراح صحنه) که از همشهریان کامکارها است، صحنه و دیواره پشتی نوازندگان در بخش دوم با اشاره نوک انگشتی عوض می شد. این دکور در بخش نخست از تونالیته  سفید و کرم با هاله ای ازرنگ و لته های رنگی پارچه های کردی برخوردار بود که در بخش دوم برگشت  و در آن سوی ، پارچه های نقاشی شده به بیننده حس وحال زندگی عشیره ای داد و فضای خوبی از محیط زنگی کردستان را القا کرد.

در قسمت موسیقی کردی به ترتیب از چپ صحنه ، پشنگ و ارسلان کامکار، ارژنگ سیفی‌زاده، نیریز(فرزند پشنگ) و بیژن کامکار، مریم ابراهیم ‌پور(همسر ارسلان)، صبا (دختر هوشنگ)، اردشیر کامکار، شروین مهاجر، قشنگ کامکار، امیر حقیری، هانا (فرزند بیژن)، ارژنگ و اردوان کامکار با لباسهای محلی کردی نشستند.

درخشش تکنوازان در کنسرت کامکارها

آغاز بخش قسمت کردی قطعه "تاراگول" به معنای تارای گل بود که برای تاراکامکار (دختردو ساله اردشیر) ساخته شده بود . جالب آنکه شعر این قطعه از مولوی کرد (سید عبدالرحیم تاوگوزی متخلص به معدومی) بود. مولوی از شاعران بزرگ کردستان عراق است که علاوه بر دیوان شعرش اثار ارزشمندی به زبان عربی و کردی دارد و حدود چهل سال پیش در گذشته است.

"هی مه رو مه رو" (باز نرو)، "هوای سیامال" – (هوای سیاه چادرها)، "منالینه"(کودکان) بر اساس آواز حیرانی و مطرب آهنگی قطعات بعدی بود که به ترتیب اجرا شد اما قطعه شیلره – کابوکی (لاله واژگون و عروس) از قطعات فولکلوریک معروف است که تا کنون با اجراها وتنظیم های مختلفی اجرا شده است اما تنظیم جدیدی که هوشنگ انجام داده بود بسیار بدیع و جالب توجه می نمود. استفاده از فواصل مختلف و به اصطلاح پلی فونیک کردن قطعه و نقش متفاوت دادن به هم خوانان ، کابوکی نویی را سوار بر امواج صوتی به گوش مخاطبان می رساند.

"شکسته دل" آخرین قطعه بخش کردی بود که با این شعر"نالی":"عزیزم، روحی شیرینم، دو چاووم" اجرا شد و سپس اعضا صحنه را ترک کردند اما بعد از لحظاتی بازگشتند تا قطعه معهود و موعود خود را که همانا "بوتورای"(قهر نکن) باشد بخوانند و بزنند.

کنسرت کامکارها به خاطر تکنوازی های قوی و جاندار، تنظیم های پیچیده و دقیق ، موسیقی پلی فونیک وهمچنین اجرای خوب و راحت اش از ارزشهای بسیاری برخوردار بود . صدابرداری خوب و نورپردازی و دکورساده ومناسب و...هم موجب شد تا مردم شاهد کنسرت خوب ودلنشینی در تابستان 1386 باشند.

منبع : خبرگزاری مهر

UserName