• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 2590
  • يکشنبه 1395/5/3
  • تاريخ :

نویسندگان ما تنها می توانند دو- سه نوع رمان بنویسد

محسن سلیمانی معتقد است نویسندگان ما اغلب یا می ترسند سراغ نوشتن انواع دیگر رمان بروند.

بخش ادبیات تبیان
 
نویسندگان ما تنها می‌توانند دو- سه نوع رمان بنویسد

 

محسن سلیمانی نویسنده ومترجم درباره علت اقبال به ترجمه بیش از تالیف در فضای ادبی کشور اظهار داشت: شخصیت های رمان های ایرانی مجبورند بیشتر قابل پیش بینی باشند و رفتارهای رسمی تری داشته باشند ولی شخصیت های رمان های خارجی می توانند قابل پیش بینی و مودب نباشند که البته چون ما یعنی همه مسئولان اداره کتاب و وزارت ارشاد و مخاطبان کتاب، آزادی بیشتری برای داستان های خارجی و شخصیت هایش قائل هستیم تا شخصیت های داستان های  نویسندگانی مثل سلیمانی، طبیعی است. ماجرا این است وقتی پسر خودمان در خانه شیطنت می کند قشنگ از خجالتش در می آییم ولی وقتی برادرزاده مان که مهمان ماست شیطنتی می کند فقط به او نگاه معنی دار می کنیم و لبخند می زنیم.

 سلیمانی ادامه داد: متاسفانه شخصیت های قابل پیش بینی و طبعاً رمان هایی که این نوع از شخصیت ها را دارند، ملال آورند. مثلاً تصور کنید راسکلنیکوف دانشجوی مودبی می شد و دست به قتل نمی زد یا اسکارلت دختر مودبی بود وعاشق اشلی نمی شد آن وقت فکر می کنید کسی  کتاب داستایفسکی یا  رمان مارگارت میچل را تحویل می گرفت؟ شاید بگویید ما غریبه پرست هستیم و به رمان های ترجمه سوبسید می دهیم؛ شاید. اما ما گناهی نداریم این جوری هستیم. سال ها پیش یکی از منتقدان کتاب های نوجوانان خودمان  تلویحاً می گفت عشق در رمان های نوجوان خوب است به شرط اینکه در خارج و رمان های خارجی باشد.

این نویسنده و مترجم در ادامه افزود: داستان نویسان  ما همیشه رمان هایی را که  داستان و قصه بوده است و به قول بعضی ها «خطی»، «سنتی» و «سرراست» است را تحقیر کرده اند. البته در دنیا هم ادبای دانشگاهی همیشه رمان هایی را که خواننده زیاد دارد تحقیر می کنند. اما فرق  نویسندگان خارج با نویسندگان داخل گویا در این است که  در خارج هر کس کار خودش را می کند مثلا منتقدان دانشگاهی نقدشان را می نویسند و نویسنده ها داستانشان را  و مردم هم  ببا رمان های نویسندگان محبوبشان زندگی می کنند. اما در داخل کشور هر نویسنده ای که استعدادی دارد وقتی پا به دانشگاه یا یک محفل ادبی می گذارد همه صریحاً یا  تلویحاً به او می گویند یا باید مثل شازده احتجاب گلشیری  یا بوف کور هدایت یا خشم و هیاهوی فاکنریا اولیس جویس مدرن باشی و یا مثل آزاده خانم و نویسنده اش براهنی پست مدرن و البته این را هم تاکید می کنند که بقیه ادبیات چرند و عامه پسند و سنتی است.

به گفته سلیمانی نتیجه این تفکر این می شود که داستان نویس های با استعداد ما همه مثل هم می شوند و هرچه رمان می نویسند کسی نمی خواند. چرا که رمان خارجی برای مردم مفهوم تر، سرراست تر و جذاب تر است و در واقع نویسندگان رمان های خارجی محال است بتوانند مثل نویسندگان روشنفکر و عزیز ایرانی داستان ها را قاطی پاطی بگویند و متفاوت بنویسند.

سلیمانی در ادامه این گفتگو افزود: در خارج از ایران اگر کسی بخواهد داستان بنویسد فوری فکر نمی کند استعداد درخشان مادرزادی دارد و دیگر نیاز به کلاس و استاد ندارد. اغلب آدم های با استعداد خیلی متواضعانه می روند سر کلاس و زیر نظر یک مربی، استعداشان را پرورش یا شکل می دهند. برای همین رمان هایی را که بعداً می نویسند حداقل اشتباهات ابتدایی ندارد. مخاطب ایرانی البته عادت ندارد به نویسنده بگوید رمان هایش ایرادهای اساسی ساختاری در زمینه شخصیت پردازی و زاویه دید دارد. بلکه او به راحتی  سرخورده و به طبع دیگر سراغ کار داخلی نمی رود.

این نویسنده و طنزپرداز ادامه داد: نویسندگان ما دو سه نوع رمان بیشتر نمی شناسند. آنها اغلب یا می ترسند سراغ نوشتن انواع دیگر رمان بروند یا احساس می کنند اگر رمان جنایی، پلیسی، ترسناک، طنز و...بنویسند برایشان افت دارد یا مثلا  برایشان حرف در می آورند! 

وی در همین زمینه گفت: یکی از منتقدان ادبیات داستانی که مثل خود من بیش از حد احساس روشنفکری می کند! در اثرش چنان از کسانی که رمان های به قول خودش جنایی و پلیسی نوشته اند انتقاد می کند که انگار امثال مرحوم امیر عشیری در زمان خود جنایت غیرقابل بخشایش مرتکب شده بودند. در حالی که رمان ها و بیشتر فیلم های دنیا از همین نوع مایه ها استفاده می کنند.

وی در همین زمینه گفت:  هنگامی که من کتاب رمان نویسی در وقت اضافه را می نوشتم نفسم بالا آمد تا توانستم یکی دو رمان علمی نیم بند از نویسندگان خودمان پیدا کنم و  مثالی از رمان علمی ایرانی در کتابم بیاورم.

وی در پایان تاکید کرد: یکی  دیگر از دلایل استفبال از ترجمه نیز کنجکاوی است. این کنجکاوی، از نوع همان علاقه به سر درآوردن از کارهای همسایه مان است. همیشه اتفاق های خانه خودمان برای ما عادی است اما تا صدایی از پشت  دیوار همسایه یا از حیاط آنها می شنویم گوش هایمان تیز می شود و می خواهیم بفهمیم آن طرف دیوار چه خبر است. آیا دلیلش این است که مرغ همسایه غاز است یا چون ما -به قول آل احمد - از مشروطه به بعد همه اش چشم به غرب دوخته ایم یا اینکه اصولاً فضول تشریف داریم؟ نمی دانم ولی اگر همین غریزه فضولی آدم ها نبود نه تنها داستان و رمانی نبود بلکه همه خبرگزاری های عالم  هم مجبور می شدند کارشان را تعطیل کنند.


منبع: مهر


شاه بی شین / شاه به درخت ها هم رحم نکرد!

شاه بی شین / شاه به درخت ها هم رحم...

شاه بی شین / شاه به درخت ها هم رحم نکرد!
پهلوی و آه در شاه بی شین

پهلوی و آه در شاه بی شین

پهلوی و آه در شاه بی شین
یک اثر را چندبار باید به فارسی برگرداند؟

یک اثر را چندبار باید به فارسی برگرداند؟

یک اثر را چندبار باید به فارسی برگرداند؟
حس نویسندگی فوئنتس

حس نویسندگی فوئنتس

حس نویسندگی فوئنتس
UserName