• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • پنج شنبه 1390/03/26
  • تاريخ :

اعتکاف، اعتصابي در برابر بت هاي درون


سه روز، اعتصاب خود را به او اعلام مي کنم؛ اعتصابي به معناي اعتراض در برابر بت هاي درون؛ اعتصابي به مفهوم مبارزه با جاذبه هاي پوشالي دنيا؛ اعتصابي به عمقِ ادراک و به ژرفناي تَعقّل. خدا، نام اعتصاب را، اعتکاف مي گذارد، تا موافقت خويش را اعلام کرده باشد.


ثبت نام مراسم معنوي اعتکاف
اعتکاف بهترين فرصت بندگي و انديشه درباره خود و خداي خويش

اعتكاف، ايام از ديگران بريدن و تمرين بندگى و روزنه‌اي براي ورود به عالم بالا و مقدمه‌اي براي ترک گناه است.

ماه رجب ، نيکوترين ماه‌ها و متعلق به ذات باري تعالي مي باشد و روزهاي اعتکاف در اين ماه را بايد همچون درّي پربها درون اين صدف غنيمت شمرد چرا که ؛ در اين ماه، خوان نعمت و موهبت الهي آماده است تا درون قلب‌هاي کساني را که با دستان خالي به استقبال او مي‌روند، سرشار از نور خدايي کند.

اعتکاف، زماني است که از زندگي دنيوي خلاصي مي‌يابي و فرصتي به دست مي‌آوري براي انديشه درباره خود و خداي خود.

 

ترکيب عبادات در اعتکاف

اعتکاف، هم خود عبادت است و هم ترکيبي است از عبادت‌هاي ديگر. ماندن در مسجد و ميهماني در خانه خدا، روزه‌دارى، قرآن و ذکر و دعا، نماز شب و شب زنده‌دارى، توبه و استغفار عباداتي است که پالايش دهنده روح انسان از پليدي‌هاست. روز اول اعتکاف، سيزدهم رجب، ولادت اميرمؤمنان علي(ع) و روز پايان آن، وفات حضرت زينب(س)، وارث صلابت و شهامت و نماد صبر و شکيبايي است.

‌اعتكاف يكي از عبادات بسيار زيبا و سازنده مي‌باشد، عملي كه از پيامبران خدا به ويژه حضرت رسول(ص) و ائمه اطهار به ما به ارث رسيده است، آنها نيز به اين سنت پايبند بوده و در زمان‌هاي خاص آن را انجام مي‌دادند

اعتكاف را به شبكه معنويت‌خواهي تبديل كنيم

اعتكاف نوعي كناره‌گيري از فضاي اجتماعي متداول و برقراري ارتباط با خدا و حضور قلب است.

نكته محوري در مناسك الهي، پيوند اين مناسك با ولي خدا و ولي جامعه است، در مناسكي چون شب قدر، اعياد و ... يكي از اعمال دعاي ندبه است كه نشان مي‌دهد توجه به ولي خدا بسيار مهم است و از نكات كليدي مناسك الهي به شمار مي‌رود.

بايد اعتكاف را به شبكه معنويت خواهي تبديل كنيم و حلقه‌هاي معنوي در اعتكاف تشكيل دهيم تا اين حلقه‌ها بعد از اين مراسم معنوي همچنان ارتباط خود را حفظ كنند.

 

فلسفه و شرايط اعتکاف

‌اعتكاف يكي از عبادات بسيار زيبا و سازنده مي‌باشد، عملي كه از پيامبران خدا به ويژه حضرت رسول(ص) و ائمه اطهار به ما به ارث رسيده است، آنها نيز به اين سنت پايبند بوده و در زمان‌هاي خاص آن را انجام مي‌دادند.

اعتكاف نقش فوق‌العاده سازنده‌اي در زندگي فرد دارد، فرصتي به انسان مي‌دهد تا به سوي خداوند متعال برگردد، با خداي خودش خلوت كرده و رابطه خود را با خدا يكبار ديگر مطالعه كرده و نقص‌ها و ضعف‌هايش را پيدا كند. اعتكاف نقش تقوايي فراوان دارد و سبب مي‌شود انسان حضور پروردگار را بيش از پيش احساس كند.

در اعتكاف انسان بايد بتواند سه شبانه‌روز متوالي در مسجد جامع مستقر شده، از ديگران ببرد و در خانه خدا معتكف شود، روزها روزه‌دار باشد و شبانه‌روز به عبادت بپردازد و تمام لحظات را در حال عبادت باشد گرچه مي‌خوابد، افطار مي‌كند، سحري مي‌خورد و ...  اما تمامي اين اعمال را قربه الي ا... انجام دهدو  اين تمرين اثر سازنده‌اي بر وي خواهد داشت.

آثار فردي و اجتماعي و فوايد اعتكاف

اعتکاف

در بعد فردي، اعتكاف فرصت مناسبي را فراهم مي‌آورد تا انسان به خودش و به حسابرسي خويش بپردازد، اشتباهاتش را ببيند و درواقع يك بازبيني نسبت به خود داشته باشد. وقتي تك‌تك انسان‌ها ساخته شوند بالطبع جامعه نيز ساخته مي‌شود.

در پاسخ برخي افراد كه اشكال مي‌گيرند من كارم را درست مي‌كنم اما ديگران چطور؟! بايد گفت: شما، كارت را درست مي‌كني و به گونه‌اي كه ديگران از شما ياد مي‌گيرند و اين بوي عطر معنوي شما جاهاي ديگر را نيز پر مي‌كند و اثر مي‌گذارد، بالاخره وقتي هر فردي خود را اين گونه ببيند ناخودآگاه جامعه نيز بهتر مي‌شود. همانطور كه وقتي يك نفر آلوده است ممكن است ديگران را آلوده و مبتلا ‌كند در خوبي نيز همين طور است.

پيامبر اسلام(صلي الله عليه وآله) و امام راحل (ره) نيز يك نفر بودند اما هر كدام در جامعه خود چه كردندو چه تحولي ايجاد كردند.  اين طور نيست كه بگوييم با يك گل بهار نمي‌شود اتفاقا بايد همين يك گل‌ها نيز آنقدر سعي كنند خوبي‌ها را از خود بروز دهند تا ديگران نيز با ديدن آنها خوب شوند.

بنابراين اعتكاف، آثار فردي فوق‌العاده‌اي دارد كه اين آثار در جامعه نيز بروز مي‌كند، البته با توجه به اين كه اعتكاف در مسجد جامع است آثار جمعي آن نقدا در همان جمع معتكفان پيدا خواهد شد اما وقتي معتكفان از مسجد بيرون مي‌آيند در جامعه نيز اثرگذار مي‌باشند.

 

لحظه ي آغاز اعتکاف

بياييد لحظه‌اي كه مي‌خواهيم براي آغاز اعتكاف وارد مسجد شويم اين عبارت نقل شده از ائمه را ذكر كنيم؛ رَبيِّ عَبْدُكَ بِبابِك؛ اي رب من بنده تو دم در توست و اجازه ورود مي‌خواهد. با يك اجازه و اذني وارد مسجد شويم و با شروع زيبايي اعتكاف را آغاز كنيم و در طول اين سه روز نيز  مرتب آنچه كرده‌ايم و به كجا رسيديم را بازبيني كنيم تا دست خالي برنگرديم.  وقتي معتكف سه روز خود را پاي‌بند خانه خدا مي‌كند بايد در انتهاي اعتكاف، خدايي برگردد و حالت خدايي پيدا كنند، صفات زيباي خدا را در خود ببيند و در طول مدت عمرش آن را نگاه دارد.

 

اعتصاب يا اعتکاف؟

سه روز، اعتصاب خود را به او اعلام مي کنم؛ اعتصابي به معناي اعتراض در برابر بت هاي درون؛ اعتصابي به مفهوم مبارزه با جاذبه هاي پوشالي دنيا؛ اعتصابي به عمقِ ادراک و به ژرفناي تَعقّل. خدا، نام اعتصاب را، اعتکاف مي گذارد، تا موافقت خويش را اعلام کرده باشد.

ايام البيض، سه روزي است که کارنامه زندگي من، به روشنايي و سفيدي دعوت مي شود و خداوند، نگاه عفوآميز خود را بر من منتشر مي سازد.

پلک که مي بندي، صداي بال فرشته ها را مي شنوي. چقدر به خداوند نزديکم؛ نزديک تر از فرشته هاي مقرّب!

مجالي براي تولد دوباره

اين سه روز، فرصتي است خاص، براي آشتي با دوست. سه روز، اوج يگانگي من است با او؛ با او که از شوق علي وار شدن جهان، به تصَدّق حيدري اش، به تمام بشريت از در مهرباني و کرامت، سلام کرده است. چه بهانه مقدسي است اين ميلاد؛ بهانه اي براي تولد دوباره همه ما.

 

سه روز رها شدن از خود

سه روز تا نهايت وقت است؛ سه روز تا ابديت ؛ سه روز براي آخرين پرواز.

آسمان، مشتاقانه آغوش گشوده تا پرواز در بي نهايتمان را نفس بکشد.

پلک که مي بندي، صداي بال فرشته ها را مي شنوي. چقدر به خداوند نزديکم؛ نزديک تر از فرشته هاي مقرّب!

سه روز فرصت از خويشتن رها شدن ؛ سه روز فرصت بريدن از دو روزه دنيايي؛ سه روز براي پرهيزگاري. سه روز، در خويش مي نگري و در خويش زنداني مي ماني، تا نفس اماره در مسجد، پاک و طاهر شود و پيشاني ات، بوي سجده هاي امام چهارم را بگيرد.

 

مهربان تر از تو چه کسي؟!

مهربان تر از تو، سراغ ندارم.همه گناهانم را مي بيني؛ اما هر بار، با مهرباني بيشتر از پيش، مرا به خود مي خواني؛ به خانه امن خويش مي سپاري تا سه شبانه روز، عطر خداوندي ات را از جانم لبريز کند. به گلدسته هاي مسجد سپرده اي، بهترين آوازهاي داوودي را اذان کنند و در گوش ما، حضور مهرباني ات را زمزمه کنند. من، سراپا تسليم، به شوق زيارت عطر خداوندي ات، پيشاني خويش به سجده مي سايم و با اشک، درِ رحمت بي پايان تو را مي کوبم که: «الهي العفو، الهي...».

فرآوري : زهرا اجلال

گروه دين تبيان


منابع :

خبرگزاري دانشجويان ايران

سايت تابناک

سايت حوزه

 

اگر در خصوص این موضوع سوالی داشتید، به مشاوره تبیان مراجعه نمایید .
UserName